1. ۱لطافت تو به آب خضر بقا بخشدعبارت تو به در ثمین بها بخشد
2. ۲صبا ز کوی تو از ضعف جان نخواهد بردمگر که بوی خوشت قوت صبا بخشد
3. ۳به چین زلف تو زد لاف مشک چین و خطاستکه چین زلف تو با مشک چین خطا بخشد
4. ۴چه کم شود ز مسیحای لعل جان بخشتبه پرسشی اگر این درد را دوا پرسد
5. ۵مراد ما توئی و در تو هیچ‌کس نرسیدمگر خدایتعالی مراد ما بخشد
6. ۶به سعی کس نشود هیچ وقت خوش حاصلمگر که وقت خوشی بنده را خدا بخشد
7. ۷بلاست آن قد و بالا و منتی است عظیمبه دوستان خود آن دوست گر بلا بخشد
8. ۸کسی که بت بودش کعبه و ردا ز نارزلال زمزم خم مر او را صفا بخشد
9. ۹وفای صحبت نی را همیشه دارم گوشکه او نوای من رند بی‌نوا بخشد
10. ۱۰به مدح خواچه روم آنکه جوهر مدحشمفرح است و قوی قوت قوا بخشد
11. ۱۱ضیای دولت و دین آنکه رأی روشن اوبه ماه نور دهد، مهر را ضیا بخشد
12. ۱۲چو مهر طلعت او ماه را فروغ دهدچو بحر بخشش او ابر را عطا بخشد
13. ۱۳طبیب حاذق جودش به قوت قانونعلیل عارضهٔ آز را شفا بخشد
14. ۱۴چو کلک مستوی قامتش کشد حرفیبه خط منحنی چرخ استوا بخشد
15. ۱۵به دیدهٔ شفقت گر نظر به فقر کندخواص همت او فقر را غنا بخشد
16. ۱۶زهی کریم که الطاف تو به باد خزانمزاج روح دهد، طبع کیمیا بخشد
17. ۱۷اگر به حال ضعیفان گذر کند رایتهمه مآثر خورشید با سها بخشد
18. ۱۸اگر نفاذ تو فتوی دهد به جر خواصبه کاه خاصیت و فعل کهربا بخشد
19. ۱۹فلک غبار درت را به چشم دشمن و دوستخواص نیل دهد، حکم توتیا بخشد
20. ۲۰ترشح قلمت کز قریحهٔ صافیستبرای نشو به طوبی نم نما بخشد
21. ۲۱کف کفیل تو ملک هزار سلطان راچو دست جود گشاید به یک گدا بخشد
22. ۲۲گدای مطبخ تو با مگس دهد عنقاغلام سایس تو پیل پشه را بخشد
23. ۲۳هنر پناها کز لفظ گوهر آموزتبه کوه قوت نطقیه از صدا بخشد
24. ۲۴در آن مبین که در این شعر هست غث و سمینکه گاه باغ اگر گل دهد گیا بخشد
25. ۲۵در این چنین سر وقتی که زرگر تقدیربه باد صبح ز زر برگ گنجها بخشد
26. ۲۶هوا چو سرد شود بحر از سماحت کفز ابر آستر اطلس سما بخشد
27. ۲۷محب آل عبایم برای دفع البردزمانه شاید اگر بنده را عبا بخشد
28. ۲۸زمانه کیست بفرمای تا عنایت توز جامه خانهٔ جود خودم قبا بخشد
29. ۲۹ترا بقای ابد باد و در دعا گویندکه کردگار ترا تا ابد بقا بخشد