1. ۱دلا کسی که مقید به قید خویشتن استاگر چه جان عزیزست پای در بند تن است
2. ۲خرابهٔ دلش از غم بود خراب آبادکسی که همت او بر عمارت بدن است
3. ۳برون پرده نبینی جمال یار اگرچو کرم پیله تنت گرد گرد خویشتن است
4. ۴به گرد کعبهٔ ظاهر چه سود گردیدنترا که کعبهٔ باطن هنوز پر وثن است
5. ۵به رشته تابی از چرخ اگر جوان مردیطمع مکن که جهان بر مثال پیر زن است
6. ۶جُنب مباش که گردون مثال گرمابه استاثیر گلخن و دست زمانه جامه کن است
7. ۷بر آر غسل طریقت به هفت آب نیازکه این طریقهٔ وضو از فرایض سنن است
8. ۸به دار ملک فنا شو اگر بقا خواهیسهیل می‌طلبی نا گزیرت از یمن است
9. ۹حدیث حب وطن را ز من شنو تفسیرگذر به عالم دل کن که اولین وطن است
10. ۱۰دلی که قبله چو آذر نسازد از صورتدرون آتش خلت خلیل بت شکن است
11. ۱۱ز فتنهٔ فلک و انقلاب او اندیشکه چرخ منقلب است و ستاره پر فتن است
12. ۱۲شوند تفرقه از جمع چون بنات النعشاگر چه صحبت ابناء دهر چون پرن است
13. ۱۳ز شیخ دور طلب کن طریق رشد و ثباتکه قطب روی زمین است و مرشد زمن است
14. ۱۴یگانه سید سادات فخر آل رسولکه در میان امم مستشار و مؤتمن است
15. ۱۵به علم و جود و سخاوت به مردمی و هنربه روز معرکه نایب مناب بوالحسن است
16. ۱۶چو ذوفنون جهان است ذات کامل اواز آنچه بیم که میل جهان به مکر و فن است
17. ۱۷صفای آینه دارد از آن نمد پوش استکزین لباس به آئینه نور مقترن است
18. ۱۸نمود بر قد او صورت نمد زیباکز آن به هر سر موئیش سیرت حسن است
19. ۱۹زهی سحاب سخائی که تیرباران رابه روی باغ ز لطف تو چتر گل مجن است
20. ۲۰ز بحر جود تو یک قطره ابر نیسان استز بوی خُلق تو یک شمه نافهٔ ختن است
21. ۲۱به هر کجا که بود در زمانه انجمنیز روی و رأی منیر تو شمع انجمن است
22. ۲۲به غیر ساقی و مطرب به دور دولت تونه احتمال حرامی نه خوف راهزن است
23. ۲۳ز اهتمام تو من بعد کس نشان ندهدکه از نسیم صبا گل دریده پیرهن است
24. ۲۴ریاض منقبت آل مصطفی چمنی‌ستکه صد هزار ثناخوان چو من در آن چمن است
25. ۲۵تو در میانهٔ ابنای دهر ممتازیچنان که در صدد خار و خس گل و سمن است
26. ۲۶به دست اگر چه ندارد به غیر باد چناربه بوی لطف تو در رقص همچو نارون است
27. ۲۷زمانه همچو مغیلان‌گه است غولان رانهال آل نبی ارغوان و یاسمن است
28. ۲۸هنرپناها صد گونه خرده است مراچو غنچه در دل و مُهرم ز مهر بر دهن است
29. ۲۹شکایتی که من از حزن در سفر دارمعلی التمام نگویم که موجب حزن است
30. ۳۰مرا که یوسف مصر فصاحتم به سخنز سجن غم به در آور که منزل شجن است
31. ۳۱کشیده‌ام سخنی چند چون گهر در نظمدر ثمین مرا از ثمین تو ثمن است
32. ۳۲ز بحر شعر بر آرد در دعا ناصرکه مقطع سخن او چو ساحل عدن است
33. ۳۳همیشه تا که در این دیر شمع عیسی راز تاس دایر مینای آسمان لگن است
34. ۳۴به مهر مُهر تو باد آسمان که بد خواهتزبان بریده بمانند شمع در لگن است