1. ۱ای نام تو تاج سر هر نامه که خوانندنام تو بخوانند ونشان تو ندانند
2. ۲گر تیر نظر را بنشانم به نشانیبا کج نظران راست نیاید که کمانند
3. ۳وصف تو همان است که گفتند و شنیدیموین گفت و شنید است که بسیار در آنند
4. ۴در وصف کمال تو چو درعند همه گوشسر تا قدم آن‌ها که چو شمشیر زبانند
5. ۵وین راست روانی که چو تیرند ز کیشتپر کرده لبالب به زه از شکر دهانند
6. ۶جان سوختهٔ تاب تجلی جلالتبنمای جمالت که جهانی نگرانند
7. ۷بنمای رخت تا که ببینند به تحقیقجمعی که پس پردهٔ پندار و گمانند
8. ۸از علم به معلوم رسیدند کسانیکز پرتو دیدار تو در عین عیانند
9. ۹دانند یقین راه حسینی و حجازیکز اهل عراقند و ز شهر همدانند
10. ۱۰عالم به تو زنده است نه جسمی و نه جانیای جان جهان زنده به تو جان و جهانند
11. ۱۱اشیاء که صفت‌های تو را مظهر نورنددر پردهٔ انوار تو پیدا و نهانند
12. ۱۲از آب و هوا جرم زمین چون کف دریایوین هفت فلک بر سر آتش چو دخانند
13. ۱۳صحراست مگر چرخ ز بزغاله و برهیا بحر که در وی همه حوت و سرطانند
14. ۱۴اوتاد جبالند کمر بسته به خدمتوز تیغ بیندوخته زر در دل کانند
15. ۱۵گنجور سپهرند یکی بحر و دوم کانکان هر دو درین رستهٔ‌ بازار دو کانند
16. ۱۶جان من تنها چه متاعی‌ست که هر دمصد قافلهٔ‌ جان به جناب تو روانند
17. ۱۷آنان که بخیلند به جان در ره جانانگر جان عزیزند سبکسار و گرانند
18. ۱۸امروز همه ضال و ذلیلند دلیلاندالند ولی نحس چو دال دُبرانند
19. ۱۹ناصر چو معانی بیان تو بدیع استاشعار تو مفتاح معانی و بیانند
20. ۲۰تا کی سخن و لاف سخن، ترک سخن گویبازان ز خموشی‌ست که بر دست شهانند
21. ۲۱از بلبل و قمری اگر احوال بپرسیگویند که از دست زبان در چه زیانند
22. ۲۲خیر است کلید در فردوس، دگر خیرحوران نشیندی همه خیرات حسانند
23. ۲۳یارب به طفیل همه بر بنده ببخشایتا جمله ز انعام تو محروم نمانند