1. ۱یکی وقت من دلبری داشتمبه زیبا جوانی سری داشتم
2. ۲جمالش به خوبی چو گل در چمنغبار رهش سرمهٔ چشم من
3. ۳دهانش مرا چشمهٔ نوش بودلبش را گهر حلقهٔ گوش بود
4. ۴صبا گشته از زلف او مشک بیزمه از روی او روز و شب درگریز
5. ۵دل سرو از قامتش بی‌قرارفراموش کرده خزان و بهار
6. ۶شب و روز از عشق آن چشم مستمن و زاهد شهر باده پرست
7. ۷گهی رکوه و خرقه در رهن میگهی باده نوشیده بر بانگ نی
8. ۸به هر جا نشسته من از اشک نابچو گوهر شده غرق دریای آب
9. ۹همه خون شده رفته در پیش مندل خستهٔ ریش درویش من
10. ۱۰به یک موی جان گشته محبوس تنتنم مانده چون رشته در پیرهن
11. ۱۱نه ز ارباب صدق و نه ز اهل یقیننه در راه کفر و نه در راه دین
12. ۱۲شبی مست بودم، صراحی به کشندائی شنیدم به آواز خوش
13. ۱۳که ای گشته از آب حیوان تو سیرهمه کرده روباه بازی به شیر
14. ۱۴برون رفته از راه و در چه شدهبه نقشی ز نقاش قانع بُده
15. ۱۵ز کثرت گذر کن به وحدت بیانهانی دریغا تو از ما جدا
16. ۱۶تو خود را مگر عکس پنداشتیکه این پرده از رخ نبرداشتی
17. ۱۷اگر پرده برخیزد از پیش کاربه هر جا که بینی بود نقش یار
18. ۱۸همه جا نشان رخ یار تستهوا و هوس مانع کار تست
19. ۱۹هوس دشمنی چنگ در جان زدهتو از مهر او دم به فرمان زده
20. ۲۰تو مردی عجب غافل و ساده‌ایدر لطف بر خصم بگشاده‌ای
21. ۲۱چرا دشمنان را مدد می‌کنیچرا ظلم بر جان خود می‌کنی
22. ۲۲هر آن کس که او مار می‌پروردبه آخر هم از مار زخمی خورد