1. ۱شبی اختر بخت تابنده بودسعادت نظر بر من افکنده بود
2. ۲فلک داد در دست بختم عنانز سعدین در برج طالع قران
3. ۳نشسته به صدر قضا مشتریشده زهره مشغول خنیاگری
4. ۴عطارد گرفته ز حرفم سبقمه از دفتر من شده یک ورق
5. ۵رسیده مرا تاج دولت به سرمن از خواب غفلت از او بی‌خبر
6. ۶به من هاتفی گفت در نیم شبکه از خواب برخیز ای بی‌ادب
7. ۷چو نرگس چه جوئی ز مستی و خوابچو سنبل چرائی تو در پیچ و تاب
8. ۸چو سرو از دو عالم رو آزاد باشوگر نه چو گل پست بنیاد باش
9. ۹به جز دوست چیزی که پیوند تستاگر جمله جان است پیوند تست
10. ۱۰چو آواز هاتف به گوشم رسیدخرد سرمه در دیدهٔ دل کشید
11. ۱۱چو بیدار گشتم ز خواب اجلچو غفلت به آگاهی آمد بدل
12. ۱۲شبی دیدم از روضه کرده سلامهوائی ز فردوس داده پیام
13. ۱۳زمین را بساطی برانگیختهز مهتاب قندیلی آویخته
14. ۱۴جهان از نسیم صبا مشکبویفلک را به سیماب مه شسته روی
15. ۱۵ز کافور شمعی بر افروختههمه ظلمت شب ازو سوخته
16. ۱۶به باغ آمده جمله مرغان به جوشدل بلبل از عشق گل در خروش
17. ۱۷چو مجمر شده چارسوی چمندر او آتش از لاله، عود از سمن
18. ۱۸زمانی گذشتم سوی بوستانمیان ریاحین تفرج کنان
19. ۱۹مرا در دل آمد تمنای یاروزین غصه بگریستم زار زار
20. ۲۰گهی باد را گفتم این بوی اوستگهی لاله را گفتم این روی اوست
21. ۲۱گهی بوسه بر عارض گل زدمگهی دست در شاخ سنبل زدم
22. ۲۲صبا آمد و داد بوی عبریکه یا صاحب الهم جاء البشیر
23. ۲۳سحرگه که جمشید زرین کلاهبشست از رخ دهر خال سیاه
24. ۲۴خور از کوه بر شد به شکل پلنگنهنگ شب آمد به دریای زنگ
25. ۲۵چو سر برزد از روزنم آفتابدر آمد ز در سرو سنبل نقاب
26. ۲۶بت دُرد نوش پری روی منکمان ابروی سلسله موی من
27. ۲۷رخ همچو خورشید آراستهمه از روی او روشنی خواسته
28. ۲۸گشاده عقیق گهر پوش راروان کرده چشمهٔ نوش را
29. ۲۹به خود گفتم آیا چه حال است اینوصال است یا خود خیال است این
30. ۳۰مرا عقل گفتا که لاحول کنکه خورشید هرگز نگوید سخُن
31. ۳۱من افتاده با دل در این ماجراخرد مانده در قید چون و چرا
32. ۳۲ز جان خود به کلی مرا دور یافتبر آن ذره مانند خورشید تافت
33. ۳۳دم از عاشقی می‌زدی چند گاهرسیدی به معشوق گم‌کرده را
34. ۳۴دلم را چو خالی ز اغیار دیدهمه خود بدید و همه خود شنید
35. ۳۵به صد عشوه گفتا که ای ناسپاسشناسای کونین و حق ناشناس
36. ۳۶تو خود راز ما هیچ خالی مبینبه جز قدرت لایزالی مبین
37. ۳۷سبب از تو اما رعایت ز ماطلب از تو اما هدایت ز ما
38. ۳۸بسی داستانهای شیرین بگفتبه گوش دلم عاقبت این بگفت
39. ۳۹که جان تو چون واقف کار شددلت مطلع نور و انوار شد
40. ۴۰بگو نامه‌ای در هدایت تمامهدایت کن این نامه را نیز نام
41. ۴۱ولی خویش را از میان دور کنموحد شو و گوی از ما سخُن
42. ۴۲سخن پاک می‌باید و قلب صافکه خر مهره گوهر نگردد به لاف
43. ۴۳چو من این اجازت ازو یافتمگهرهای منظوم بشکافتم
44. ۴۴دلم داستانی خوش آغاز کرددر عاشقی بر جهان باز کرد