1. ۱جهان آفرین رازق ذوالکرمچو بنهاد بر لوح امکان قلم
2. ۲به اول قلم عقل کل آفریدو ز آن تخم صد گونه گل آفرید
3. ۳و ز و کرد چون نفس اول پدیدچنان از هدایت به ناصر رسید
4. ۴و زین هر دو جوهر که کردم بیانبه توفیق دارای هر دو جهان
5. ۵به شش روز نُه چرخ گردان شدندمدار شب و روز دوران شدند
6. ۶بر افراخته اختران چون چراغکواکب ریاحین، فلک صحن باغ
7. ۷ز ارکان در او چار ارکان نهادپس آن گه درو درّ‌ پنهان نهاد
8. ۸ولی دو شریک دگر دارد اینبگویم گشاد زبان یقین
9. ۹به اول نبات است، یعنی گیاکه او هست محسوس روح نما
10. ۱۰دوم را معادن نشان کرده‌اندکزو طوق تاج شهان کرده‌اند
11. ۱۱خلاف حکیمان کوته نظرکه از مغز دین‌شان نباشد خبر
12. ۱۲سبب با مسبب در آمیختهولی از میان هر دو بگریخته
13. ۱۳اگر مرد رائی و دانای کارتمامی ازو بین، سبب در گذار
14. ۱۴من از خلق آوردم این بار بیشاگر امر خواهی ببین جان خویش
15. ۱۵تن و جان به معنی یکی دایره استکه مرد موحد درو سایر است
16. ۱۶یکی نیمه اعلی دگر اسفل استهر آن کس که اسفل بود مهمل است
17. ۱۷تنت سفلی و روح علوی شناسوزین هر خود را همی کن قیاس
18. ۱۸تنت ساکن اندر سرای فناستولی جان از آن ملک بی انتهاست
19. ۱۹ز جان تو هم پرتو عقل تستچو تن حاصل آمد از آن نفس رست
20. ۲۰ترا عقل و جان ره به یزدان بردولی نفس و تن ره به شیطان برد
21. ۲۱مبادا که اغیار غالب شودبر اسب خرد دیو راکب شود
22. ۲۲حواس تو هر یک بر آرند سرشود سر به سر جمله خیر تو شر
23. ۲۳کژ آید ترا دایره در شمارگرفتار گردی به روز شمار
24. ۲۴ولیکن اگر ره به مرکز بریبرد معشر کون را سروری
25. ۲۵ترا استقامت دهد مرکزتنباشد گرفتارئی هرگزت
26. ۲۶کدام است مرکز رسول اممسرادق نشین جهان کرم