1. ۱شنیدم که شاهی مبارک نظرخداوند شمشیر و تاج و کمر
2. ۲سپهدار و لشکرکش و جنگجویکه با تیر بشکافتی تار موی
3. ۳مبارک غلامی پریچهره داشتکه رخسارش از نازکی بهره داشت
4. ۴ز مه برده مهر جمالش گروبه سایه رخش گفته با ما برو
5. ۵اگر عکس رویش فتادی بر آبشدی عالمی از دهش چون سراب
6. ۶نخوردی دمی شاه از کوزه آبکه او را ندیدی چو در چشمه آب
7. ۷ربوده غم او قرار از دلشصبوری نمانده در آب و گلش
8. ۸همه وقت با او نظر باختیو زو دل به جائی نپرداختی
9. ۹خوشا عشق و آئین فرخنده‌اشکه گر شاه باشد کند بنده‌اش
10. ۱۰ولیکن ز آشوب و غوغای عامنمی‌یافت یکدم وصال غلام
11. ۱۱یکی روز شاه آستین برفشاندز صف نعالش بر خویش خواند
12. ۱۲غلام آمد وشرط خدمت نمودکرشمه همی‌کرد و دل می‌ربود
13. ۱۳کلید خزانه بدو داد شاهکه در خور بود طلعت مهر و ماه
14. ۱۴بگفتا برو هر چه خواهی بکنغلام توام پادشاهی بکن
15. ۱۵چو روشن دل و پاک دین بود، چسترخ عالم از گرد بیداد شست
16. ۱۶دل شاه خوش بود و خرم به روزکه در بارگه بودی آن دل فروز
17. ۱۷چو شب در رسیدی و رفتی غلامشدی خواب در دیدهٔ شه حرام
18. ۱۸همه شب ز مهرش چنان می‌گریستکه از زاری او جهان می‌گریست
19. ۱۹به خود خواندن او را ندیدی صوابکه نسبت ندارند آتش به آب
20. ۲۰مبادا که اغیار کوته نظربپیچد عنان گمان سوی شر
21. ۲۱نیامد بسی خواب در چشم شاهکه می‌سوخت چتر فلک را ز آه
22. ۲۲چو آمد زمان صبوری به سرملک داد با بنده‌ای تاج زر
23. ۲۳بگفت ای مبارک پی این شهره تاجکه باشد بهایش جهانی خراج
24. ۲۴کرامت نما و سلامت ببربینداز در خانهٔ آن پسر
25. ۲۵چنان کرد قاصد که از وی رسیدشهنشه سرش را به خنجر برید
26. ۲۶سحرگه که خورشید برزد علمهزیمت گرفتند خیل و حشم
27. ۲۷جوان آنچه از معدلت می‌نمودبه سرهنگ سلطان نمی‌داشت سود
28. ۲۸قبا را کشیدند زود از برشبه زنجیر بستند پا و سرش
29. ۲۹رساندند نزدیک شاهش چو دوددهان خشک و رخ زرد و پهلو کبود
30. ۳۰چو سلطان نظر در رخ بنده کرداز آن حال در زیر لب خنده کرد
31. ۳۱بگفتا که دزد مرا کم زنیددر ایوان خاصش به زندان برید
32. ۳۲وزان پس شب و روز شاه جهانبه زندان نشستی چو زندانیان
33. ۳۳نهان عشق می‌باخت با روی دوستکه اندر نهان عشق بازی نکوست
34. ۳۴به پای ادب هر زمان خاستیز دلدار خود عذرها خواستی
35. ۳۵که دزدت اگر نام کردم رواستدلم را ندزدیده‌ای پس کجا است
36. ۳۶غلام سبک روح مشکین نفسهمی‌گفت چون بلبل اندر قفس
37. ۳۷که دار توام تخت سلطان بودبه روی تو زندان گلستان بود
38. ۳۸چو سروم توئی بوستان گو مباشتو در دست باش و جهان گو مباش
39. ۳۹الا ای که در حبس تن مانده‌ایبه زندان دنیا فرس رانده‌ای
40. ۴۰نه از عشقبازی یارت خبرنه از تیرگی روزگارت خبر
41. ۴۱به زندان فانی طلب وصل یارکه نتوان به نقشی گذشت از نگار
42. ۴۲سوی ناصرت گر بود گوش حالترا توشهٔ ره بس است این مقال