1. ۱سرنامه نام خداوند پاککه پیدا کند آدمی را ز خاک
2. ۲حکیمی که بی فکرت و بی عللبپیوست ملک ابد با ازل
3. ۳خطا پوش مشتی پراکنده حالعطابخش درماندگان بی سؤال
4. ۴علیمی که داند همه جزء و کلبه باغ قبولش چه خار و چه گل
5. ۵خبردار اسرار نفس و روانشناسندهٔ آشکار و نهان
6. ۶خدائی که گردنکشان را به سردر آرد کند چون زمین پی سپر
7. ۷نگارندهٔ کل موجودهابر آرندهٔ جمله مقصودها
8. ۸یکی را بسوزد که سازش بودیکی را نوازد گدازش بود
9. ۹همه طالبان را هدایت ازوستهمه بی‌کسان را عنایت ازوست
10. ۱۰همو اول است و همو آخر استهمو باطن است و همو ظاهر است
11. ۱۱همه او و او از همه ناپدیدبه جز چشم او روی او کس ندید
12. ۱۲ز ما گفتن او نشاید درستکه سیل اناالحق دوئی را بشست
13. ۱۳بر آرد گل از خار و شکر ز نیبرون آرد از چوب خشک آب می
14. ۱۴ز یک قطرهٔ آب خاتم کندز یک قبضهٔ خاک آدم کند
15. ۱۵به قدرت گل مرده را جان دهدبه جان نیز جانی به جانان دهد
16. ۱۶شب و روز در جستنش فاختههمه گفته کوکو و نشناخته
17. ۱۷نه در ما هم این روح شهوانی استکه این روح مخصوص حیوانی است
18. ۱۸ز حیوانی آن کس امان یافته‌ستکه در ذات خود جان جان یافته‌ست
19. ۱۹ز جان نخستین تنت زنده شدز جان دوم روح تابنده شد
20. ۲۰همو عقل بخشید و رأی صوابکه تابنده قابل شود در خطاب
21. ۲۱به جان و خرد مهر او پروردبه گفتار و کردار ما ننگرد
22. ۲۲کلام خدا مصحف احمد استکه پیشش صحف تختهٔ ابجد است
23. ۲۳دگر آفرینش که آن کار اوستغرض ذات اینان ز اظهار اوست
24. ۲۴خرد را بدین هر دو مشغول دارچو دستت دهد دست عزت بر آر
25. ۲۵منه پا برون از ره احمدیگر از خود روی بیخود و مرتدی
26. ۲۶خدا را چه سنجی به مقیاس عقلنشد سفته آن درّ به مقیاس نقل
27. ۲۷کجا عارف باغبان شد درختشناسای نجار کی گشت تخت
28. ۲۸مکن وصف او را تو از خود قیاساز او معرفت خواه و آنگه شناس
29. ۲۹ندارد چو در فعل او اشتغالدر اوصاف او نیست تغییر حال
30. ۳۰چو پاکست از این جمله فرد صمدمساویست او را ازل با ابد
31. ۳۱به راه هویت هوائی مروبکن بندگی در خدائی مرو
32. ۳۲خدا گر به خدمت قبولت کندبه جذبی ز هستی ملولت کند
33. ۳۳به کلی چو یابی خلاص از وجودهمه آن نماید ترا کو نمود
34. ۳۴ز غیبش نداند کسی ذات اوکه از نفی غیر است اثبات او
35. ۳۵نه مبدأست او را نه و نه منتهامحال است بی نفی او انتها
36. ۳۶گر از هر معین مبرا شویبه وحدت رسی، بگذری از دوئی
37. ۳۷خدا را تو واحد به وحدت شناسنه واحد چو آحاد کثرت شناس
38. ۳۸دو عالم گرفت از وجودش نظامهمه ناقص و ذات پاکش تمام
39. ۳۹به اول خدا بود و آدم نبودبه آخر ازو یافت نام وجود
40. ۴۰اگر گویمت نقش دریاست اینتعجب مکن مذهب ماست این
41. ۴۱نخوانم مرکب، ندانم بسیطخدای است بر کل اشیاء محیط