1. ۱نگار شسته گر آب نبات استدکانش چشمه آب حیات است
2. ۲لباسش پاک همچون چشم انجمبه دامانش توان کردن تیمم
3. ۳برد هر کس لباس خود به شستنشود چون غنچه گل پاک دامن
4. ۴خجل از شسته اش دامان محشربود دیگ دکانش حوض کوثر
5. ۵نظافت دیگ او را گشته سرپوشز آبش پاکدامانی زند جوش
6. ۶بود کرباس دیگش قرص مهتابفتاده کشتی بر تو به گرداب
7. ۷ز زیر دیگ او آتش به پروازبود خاکسترش آئینه پرداز
8. ۸صدف گردیده از لب تشنگانششکسته کاسه گنج دکانش
9. ۹قماش حسن شوخ تازه رستهنماید پیش رویش آب شسته
10. ۱۰گهی در بحر گه در بر دکانشنظر دارد به خشک و تر خرامش
11. ۱۱رطوبت دست پرورد دکانشحرارت خانه زاد آستانش
12. ۱۲اگر در بحر دست خود کند ترشود از آرزویش آب گوهر
13. ۱۳چو سازد قصد شستوشوی کرباسبه دستش آب ریزند خضر الیاس
14. ۱۴چو ماند شسته خود در کنارشبرد صحرای محشر انتظارش
15. ۱۵گریبانش ز شادابی چو باغ استچو مینا آستینش تر دماغ است
16. ۱۶سخن از شسته او هر که گویدشود آب و ز عالم دست شوید
17. ۱۷دکانش پاک همچون چشم یعقوبندارد احتیاج آب و جاروب
18. ۱۸بود صابون ز قرص آفتابشخم افلاک باشد خم آبش
19. ۱۹رواج رخت سنگین از دکانشبلند اقبال هم از آستانش
20. ۲۰بتان نازند اگر با عشوه و نازکند چشمش به ایشان کارپرداز
21. ۲۱کدنگ او بود پیوسته در ذکرنباشد در سر او غیر از این فکر
22. ۲۲ز کوه قاف باشد زیر سنگشکدنگ اوست بر دوش پلنگش
23. ۲۳رسانیده به آب اندازگر رابه چاه انداخته پردازگر را
24. ۲۴ز پردازش گرفته آسمان اوجصفا بر روی دکانش زند موج
25. ۲۵دکانش صاف همچون آبگینهبو صندوق او صندوق سینه
26. ۲۶چو بود او مخلص اولاد احمداز آن شد نام او میرزا محمد
27. ۲۷مخمر طینتش از آب گوهرصدف از حسرت او خاک بر سر
28. ۲۸خرابش آدم آبی به دریاکبابش گشته مرغابی به صحرا
29. ۲۹قدش چشم چراغ کامجوییبود پروانه اش پاکیزه خویی
30. ۳۰به دست او رساند هر که دامننگردد سالها محتاج شستن
31. ۳۱به پیش او شوم هر روز راهیلباس خویش را مالم سیاهی
32. ۳۲نگاه او نپردازد به حالمز خط مشکبارش خاکمالم
33. ۳۳بیا ساقی ز لب خشکی خرابمبسان سیدا بی آب و تابم
34. ۳۴شراب سلسبیلم در گلو کنبه آب رحمت خود شستشو کن