1. ۱هیچش از این خانه غم در دل نبودورنه حرفی هم از آن مشکل نبود
2. ۲دل پریشان از برای ناقه داشتبر خلاص ناقه‌اش همت گماشت
3. ۳یک دو اشتر در بر او اعتباربود افزون از سرای کردگار
4. ۴اشتُرانش گفت تا واپس دهندبلکه واپس اشتر هر کس دهند
5. ۵یافت عبدالمطلب آن هوشمندکز وی این خواهش نیفتادش پسند
6. ۶یا که خود این ماجرا اظهار کردبر وی از این ره بسی انکار کرد
7. ۷هم نکوهش کرد هم پرخاش کردسرزنشها و ملامتهاش کرد
8. ۸کز دو اشتر دل پریشان داشتیلیک امر کعبه سهل انگاشتی
9. ۹گفت عبدالمطلب آن مرد رادکز رخ شه چشم بدبین دور باد
10. ۱۰من خداوندم شترها را ولیخانه را باشد خداوندی قوی
11. ۱۱من شتر را خواجه‌ام ای ارجمندخانه دارد خواجه‌ای بس زورمند
12. ۱۲من شتر را مالکم ای نیک مردخانه دارد مالکی یکتا و فرد
13. ۱۳خانه را باشد خدایی چیره دستپیش دستش پست هر بالا و پست
14. ۱۴خانه را باشد خداوندی جلیلکمتر از موری برش صد نره پیل
15. ۱۵پیل چه‌بْوَد بختیان آسماناز نهیب قائدش پیکر شمان
16. ۱۶مور لنگی را دهد فرمان اگرخورد سازد استخوان پیل نر
17. ۱۷پشه از امرش صف آرایی کندپرمُری شاهی و دارایی کند
18. ۱۸عنکبوتی را کند گه پرده‌دارگاه موری را کند آموزگار
19. ۱۹چونکه گردد او ضعیفان را پناهمور شیر افکن شود، پرمور، شاه
20. ۲۰من شتر را بایدم درخواست کردکارِ خانه خواهد او خود راست کرد
21. ۲۱خانه‌ای را کو خداوندش خداستکی سخن در حق آن از من سزاست
22. ۲۲من کیم تا شاه را یاری کنمخانهٔ او را نگهداری کنم
23. ۲۳دارد او بنیاد عالم پایدارخانهٔ ایجاد از او شد استوار
24. ۲۴کی پسندد خانهٔ خود را خراباین میان ما و تو باشد حباب
25. ۲۵غم مرا باید خورم بر اشتوراناو غم خود می‌خورد ای پیل‌ران
26. ۲۶از منِ افتاده است این اشتُراناو بپاسد خانهٔ خود بی گمان
27. ۲۷این بگفت وز انجمن بیرون شتافتاشتُران بگرفت رو بر کوه تافت
28. ۲۸کوهِ مشرف بر سپاه و بر حرمتا ببیند کار پیل و خانه هم
29. ۲۹روز دیگر پردهٔ شب چون دریدتیغ بر کف، خور ز خاور سر کشید
30. ۳۰اشهب خور روی در میدان نهادپیل شب را لرزه بر تن اوفتاد
31. ۳۱آنچنان بر خویش از دهشت تپیدکاخترانش پشه‌سان از تن پرید
32. ۳۲بُختی خور با زمام زرنگارسر برون آورد زین نیلی حصار
33. ۳۳پیل شب را رنگ از پیکر پریدرو بگردانید و تا مغرب دوید
34. ۳۴ابرهه چون قلزمی آمد به جوشوان سپاهش همچو ابری در خروش
35. ۳۵پیشِ رو پیل سفید کوه تندر عقب لشکر چو بحری موج زن
36. ۳۶رو به سوی کعبه آوردند زودتا برآرند از بنایش گرد و دود
37. ۳۷چون رسید آن پیل تا حد حرمیک سر مویی نزد دیگر قدم
38. ۳۸خانهٔ حق چون نمایان شد ز دورپیل را گفتی همان دم گشت مور
39. ۳۹چشم کُنجَر چون به خانه اوفتادخشک شد چون چوب خشک، ایستاد
40. ۴۰هیبت آن خانه بستش دست و پایکه‌ش نشد مقدور جنبیدن ز جای
41. ۴۱دور باش کعبه در دادش نهیبآن نهیب افکند در پایش کِتیب
42. ۴۲یک نهیبی آمدش کز اضطرابهم ذهاب از یاد رفتش هم ایاب
43. ۴۳ماند بر جا خشک و تن لرزان چو بیدآبش از چشمان چو چشمه می‌چکید
44. ۴۴گه ز بهر سجده غلتیدی به خاکگه کشیدی نعره‌های هولناک
45. ۴۵تا ببستش دست قدرت پا و دستنیرویش را نیروی قدرت شکست
46. ۴۶پیلبانان آنچه بر وی می‌زدندناخجش بر تارک و پی می‌زدند
47. ۴۷پیش نامد یک قدم از جای خویشرفته گویا تا شکم اندر خلیش
48. ۴۸مانده آری در خلیش کارشاندر خلیش نکبت و ادبارشان
49. ۴۹گر ببندد پای تن را لای گلپای دل را لیک بندد لای دل
50. ۵۰ای برادر اهل دنیا زین سببعاجزند اندر ره سعی و طلب
51. ۵۱چونکه هستند از هوای طبع خویشرفته از پا تا به سر اندر خلیش
52. ۵۲در خلیش ملت و اوهام خوددر خلیش طبع نافرجام خود
53. ۵۳در خلیش کار و بار این جهاندر خلیش آن علایق ای فلان
54. ۵۴در خلیش خانه و فرزند و زندر سرش بگذشته سیصد نی نژن
55. ۵۵یک قدم یارای رفتنشان نماندقُوّت دل نیروی تنشان نماند
56. ۵۶در میان ره چو خر در لای و گلمانده ای در گل نشسته پای دل
57. ۵۷گاهی از مقصد چه آمد یادشاناز ثریا بگذرد فریادشان
58. ۵۸آه مشتاقانه گاهی برکشندگه به سوی راه مقصد سر کشند
59. ۵۹پایشان لیکن چو باشد در خلیشدر خلیش نفس و طبع و وهم خویش
60. ۶۰پیش رفتن یک قدم مقدورشاننیست ای وای از دل مهجورشان
61. ۶۱بارشان سنگین و مرکبشان ضعیفبا ضعیفی مانده در لای کثیف
62. ۶۲از پس و از پیش دزدان در فریشهمرهانِ چست و چابک رفته پیش
63. ۶۳پیش رفته کاروان سالارهاکرده طی شبگیرها ایوارها
64. ۶۴در کریوه مانده این بیچارگانبارشان سنگین و مرکب ناتوان
65. ۶۵درجهانند از خلیشی پای خویشپای دیگرشان جهد اندر خلیش
66. ۶۶بارشان خروارها خروارهاراهشان کهسارها کهسارها
67. ۶۷ناقه‌هاشان لنگ و لوک و لوث و کورجاده‌هاشان سنگلاخ و لوش و لور
68. ۶۸دزدهاشان در کمین در راههاراههایی چاهها در چاهها
69. ۶۹من هم از آن رهروان هستم یکیعاجزی بی دست و پایی هوشکی
70. ۷۰قد خمیده پایها پر آبلهمانده چندین مرحله از قافله
71. ۷۱ناقه‌ام افتاده از پا ای دریغبار من خروار خروار ای دریغ
72. ۷۲بار نبود اینکه من انباشتمکوه را بر دوش خود بگذاشتم
73. ۷۳ای خدا فریاد از این البرز کوهجانم از این کوه آمد در ستوه