1. ۱ای رفیقان چون سخن اینجا رسیدداستان تا شرح حال جان کشید
2. ۲زد مغنی بر نوای دیگرمریخت ساقی خون دل بر ساغرم
3. ۳ناید از آن پرده آهنگ نشاطناید از این باده بوی انبساط
4. ۴اصل آن قانون نوای ماتم استصاف این صهبا همه درد و غم است
5. ۵زان نوا نوحه به گوش آید همیزان شرابم دل به جوش آید همی
6. ۶آن نوا از حال جانم یاد دادگلبن عیش مرا بر باد داد
7. ۷شعلهٔ آهم ره آذر گرفتنُه فلک را آتش من در گرفت
8. ۸سینه‌ام چون کورهٔ حداد شددل درون سینه در فریاد شد
9. ۹صبر از دست دلم دامن کشیدبر تن خود جامهٔ طاقت درید
10. ۱۰ور به بنیاد شکیب آمد شکسترفت ارکانِ توان از پای‌بست
11. ۱۱آه بازم سخت کاری اوفتادبا غمم مشکل شماری اوفتاد
12. ۱۲یا احبائی هلموا بالعجلنبک ذاک الروح کالمزن العطل
13. ۱۳معشرالاحباب یا اهل الوداداحضروا حولی خذواعنی الحداد
14. ۱۴اسمعوا یا اهل وادی عضتیثم لومونی و شقوا کلبتی
15. ۱۵محفل غم گشت عشرت‌خانه‌امباده خون گردید در پیمانه‌ام
16. ۱۶ای رفیقان حلقه‌ها گرد آوریدجامه‌ها از بهر ماتم بردرید
17. ۱۷سوی من آیید تا زاری کنیمعقل را در سوگ جان یاری کنیم
18. ۱۸منزل اندر خاک و خاکستر کنیمخاک و خاکستر همه بر سر کنیم
19. ۱۹هرچه سنگ آن را به فرق خود زنیمهرچه خار آن را به سینه بشکنیم
20. ۲۰هرچه اندر دشت خاکی سر کنیمدشت را از آب دیده تر کنیم
21. ۲۱گه به حسرت دستها بر سر زنیمگه به ناخن سینه و رخ برکنیم
22. ۲۲زآه گرم و ناله‌های پُر شررآتش اندازیم اندر خشک و تر
23. ۲۳از سرشک چشم و خوناب جگرموجها سازیم اندر بحر و بر
24. ۲۴ای رفیقان با من انبازی کنیدبا من بیچاره دمسازی کنید
25. ۲۵انجمن سازید در پیرامنمتکمه بگشایید از پیراهنم
26. ۲۶تا به دامان جیبِ جان چاکم کنیدخاکتان بر سر، به سر خاکم کنید
27. ۲۷نوحه آغازید بگشایید مویمو کنان با مویه بخراشید روی
28. ۲۸رشته سجاده در دامن کنیددامن از لخت جگر گلشن کنید
29. ۲۹جامه‌ام نیلی کن ای همدم که منپیش دارم سوگ جان ممتحن
30. ۳۰کحل‌گون کن جامه ای محرم که بازخیر خیرم ماتمی آمد فراز
31. ۳۱آستین ای همدم از چشم ترمدور کن تا بگذرد آب از سرم
32. ۳۲زین سپس ای دیدهٔ من خون گریخون گری ز ابر بهار افزون گری
33. ۳۳ای دهان از خنده اکنون لب ببندلب ببند از خنده و دیگر مخند
34. ۳۴ریزم اکنون بر سر از یک دست خاکسازم از دست دگر دل چاک چاک
35. ۳۵یاری من کن دمی ای غمگسارتا به حال جان بگریم زار زار
36. ۳۶جامه سازم پاره پاره تار و پودمویه گویم چون زنان مرده رود
37. ۳۷کاوخ آوخ آفتابم شد نهانمهر جان آمد به برج مهر جان
38. ۳۸آوخ آوخ ماه من شد در محاقآوخ آمد کوکبم را احتراق
39. ۳۹آتشی نمرودیان افروختندوندر آن آتش خلیلم سوختند
40. ۴۰آذر اندر تخمهٔ آزر گرفتدیو از دست جم انگشتر گرفت
41. ۴۱کشته شد هابیل من ای داد دادکشتی نوحم به گرداب اوفتاد
42. ۴۲ای دریغا یوسفم در چاه شداو بماند و کاروان در راه شد
43. ۴۳دیو اورنگِ سلیمانی گرفتکشور جم راه ویرانی گرفت
44. ۴۴دیو آمد تاخت بر ملک دلمکرد غارت آنچه دید از حاصلم
45. ۴۵هر متاعی بود در اقلیم جانشد به یغما کاروان در کاروان
46. ۴۶کشور دل زان سپاه بی حسابهرچه بد غارت شد آن ملک خراب
47. ۴۷کعبه ام شد پایمال پای پیلموسیم شد غرقهٔ دریای نیل
48. ۴۸یوسفم افتاد در چنگال گرگپیشم آورد آسمان سوکی سترگ
49. ۴۹بادِ باغ‌افروز دم‌سردی گرفتسبزه زار خرمی زردی گرفت
50. ۵۰باغ عشرت برگ‌ریزان ساز کردگلبن دولت خزان آغاز کرد
51. ۵۱بامداد عیش من آمد به شامآفتاب دولتم شد در غمام
52. ۵۲ای دریغا ابر گوهر بار منای دریغا گلشن و گلزار من
53. ۵۳ای دریغا مرهم هر داغ منراحت من روح من ریحان من
54. ۵۴ای دریغا چشمهٔ حیوان منگلشن من جنت من باغ من
55. ۵۵ای دریغ از طوطی گویای منعندلیب بوستان آرای من
56. ۵۶حیف از آن آهوی مشکین حیف حیفحیف از آن طاوس رنگین حیف حیف
57. ۵۷حیف از آن شهباز اوج کبریاحیف از آن سرمایه ملک بقا
58. ۵۸آب حیوان تیره‌گون شد حیف حیفعقل مغلوب جنون شد حیف حیف
59. ۵۹مؤمنی در پنجه کافر دریغعاجزی در چنگ زورآور دریغ
60. ۶۰ای دریغ اسلام را لشکر شکستکافری دندان پیغمبر شکست
61. ۶۱کو فروغ کوکب فیروزیمکو ضیای اختر بهروزیم
62. ۶۲کو گل صدبرگ باغ‌افروز منکو مه شب آفتاب روز من
63. ۶۳آفتاب جان به مغرب شد نهانوای جان ای وای جان ای وای جان
64. ۶۴روزگارم رفت روزم گشت دیرجان به دست دیو بی پروا اسیر
65. ۶۵جان علوی در چه سجین غریبمانده او را نی انیسی نی حبیب
66. ۶۶طایر قدس آشیان شد در قفسدور هم از آشیان و هم نفس
67. ۶۷آخر ای هم‌آشیانها همتیای شما در گلستانها همتی
68. ۶۸یاد آرید ای محبان وطنروزی آخر زین غریب ممتحن
69. ۶۹همتی ای نیکبختان همتیای شما فارغ ز زندان همتی
70. ۷۰یاد آرید ای شما آزادگانزین اسیر مستمند مستهان
71. ۷۱چون پسندید ای گروه قدسیانای به ملک قدسیان جا و مکان
72. ۷۲ای شما یک تن گرفتار و اسیردر میان دشمنان زار و حقیر
73. ۷۳ای شما در عیش و شادی روز و شبخالی از اندوه و فارغ از تعب
74. ۷۴چون پسندید از شما یک تن غریبمانده از شادی و عشرت بی نصیب
75. ۷۵چون پسندید ای شما را عرشگاهبینوایی از شما محبوس چاه
76. ۷۶ای شما را بنده اندر هر خمیاز کمند اسفندیار و رستمی
77. ۷۷بنگرید آخر سیاوش را اسیردر کف ترکان خونخوار دلیر
78. ۷۸آخر ای گردان حمیت‌تان کجاستپهلوانی کو و غیرت‌تان کجاست
79. ۷۹آخر آن شهزاده را خون ریختندخون او با خاک ره آمیختند
80. ۸۰یاد آرید آخر ای گردانِ نیوزان گرفتار کمند ریو دیو
81. ۸۱یاد آرید ای امیران زان اسیروقت او شد تنگ و روزش گشت دیر
82. ۸۲یاد آرید ای شهان از این گدااین گدا هم بود از جنس شما
83. ۸۳یاد آرید آخر ای یاران مایک زمان از ما و از دوران ما
84. ۸۴یاد آرید ای گروه دوستانوقت گشت و دشت سیر بوستان
85. ۸۵از غریبی مانده دور از شهر خویشبا دلی از زخم هجران ریش ریش
86. ۸۶ای شما با هم به طرف جویبارای شما دامن کشان بر سبزه زار
87. ۸۷از من و ایام من یاد آوریداز دل ناکام من یاد آورید
88. ۸۸صبحگاهان چون به گلشن پا نهیدیک قدم هم کو به یاد ما نهید
89. ۸۹یاد آر ای محرم اسرار مناز من و این سینهٔ افگار من
90. ۹۰در سحرگاهان به طرف بوستانچون بچینی گل به یاد دوستان
91. ۹۱یک گل حسرت بچین بر یاد منیاد کن از این دل ناشاد من
92. ۹۲با حریفان چون نشینی در چمنباده پیمایی ببویی نسترن
93. ۹۳روزگار من فراموشت مبادجرعه‌ای بی یاد من نوشت مباد
94. ۹۴چون شوی سرخوش ز شور باده نیزیک قدح بر یاد من بر خاک ریز
95. ۹۵یا به یاد من یکی ساغر بنوشای فدایت جسم و جان و عقل و هوش
96. ۹۶آری آری یاد یاران خَوش بودخاصه از یاری که در آتش بود
97. ۹۷آری آری یاد یاران کهنخوش بود خوش خاصه از یاری چو من
98. ۹۸همچو من یاری به هجران سوختهدیده اندر راه جانان دوخته
99. ۹۹دور از یار و دیار افتاده‌ایآه آه از چشم یار افتاده‌ای
100. ۱۰۰نی به کام او شده روزی به سربر مرادش نی شبی گشته سحر
101. ۱۰۱کرده راحت را به دنیا خیربادبرده نام عیش و عشرت را ز یاد
102. ۱۰۲از بد و نیک جهان وارسته‌ایدر به روی زشت و زیبا بسته‌ای
103. ۱۰۳بر دو عالم آستین افشانده‌ایمصلحت را از در خود رانده‌ای
104. ۱۰۴سیر از جان و جهان گردیده‌ایهرچه مشکل بر خود آسان دیده‌ای
105. ۱۰۵گوشه‌ای بگرفته ز اهل روزگاررم گرفته زین گروه دیوسار
106. ۱۰۶کشتی خود را به توفان داده‌ایدل به غرقاب بلا بنهاده‌ای
107. ۱۰۷هر کریوه در جهان طی کرده‌ایمرکب امید خود پی کرده‌ای
108. ۱۰۸آتش اندر خان و مان افکنده‌ایاز جهان سیری ز جان دل کنده‌ای
109. ۱۰۹سینه خود شرحه شرحه خواستهتن به تاب و تب دل از غم کاسته
110. ۱۱۰زاتش دل هم به روز و هم به شبگاهی اندر تاب بوده گاه تب
111. ۱۱۱سال و مه با جان خود اندر ستیزروز و شب از آشنایان در گریز
112. ۱۱۲طایری افتاده در بند قفسنی رهایی و نه پروازش هوس
113. ۱۱۳نه سرودی خوانده در فصل بهاربا هم‌آوازان دمی بر شاخسار
114. ۱۱۴نی پری افشانده اندر آشیاننی گشوده بالی اندر بوستان
115. ۱۱۵تا سر از بیضه برآورده دمیغیر صیادش نبوده همدمی
116. ۱۱۶نی کشیده در گلستانی نفسیا به دامش بوده جا یا در قفس
117. ۱۱۷تا برآورده پری ناکام و کاماول پرواز افتاده به دام
118. ۱۱۸کس ندیده همچو او پر سوختهآتش اندر آشیان افروخته
119. ۱۱۹صد طنابش آب از سر رفته‌ایکاردش بر استخوان بگذشته‌ای
120. ۱۲۰هر رگش صد نیش و نشتر خورده‌ایتیر بر دل تیغ بر سر خورده‌ای
121. ۱۲۱خانه چون خواهد خراب دل کبابنی ز آتش باک دارد نی ز آب