1. ۱علم تو جانا بجز تصویر نیستخود ببین تصویر جز تأثیر چیست
2. ۲خود خیالت می‌تراشد صورتیسازد آن را بهر فهمت آلتی
3. ۳خود تراشیده کجا یزدان بودخاک عالم بر سر نادان بود
4. ۴غیر صورت نیست فهمت ای ظریفچیست صورت غیر مخلوقی ضعیف
5. ۵هیچ در خارج تو دیدی جان منصاحب آن صورت جانان من
6. ۶چون ندیدی آن اثر را وهم دانکار دست وهم را خالق مخوان
7. ۷آنچه در ذهن تو آید ای فتیهست مخلوقی چو تو بی دست و پا
8. ۸بلکه از تو پست‌تر صد مرحلههیچکس او را نگیرد چلمله
9. ۹چون نه او را کردی از کس انتزاعبلکه خود کردیش از وهم اختراع
10. ۱۰نیست او را بازگشتی در برونبازگشتش هست وهم واژگون
11. ۱۱خاک را نسبت کجا با روح پاکبر سر ادراک اهل خاک خاک
12. ۱۲آنکه در دانایی خود عاجز استفکر او در درک حق ناجایز است
13. ۱۳آنکه خود را می‌نداند چیست آنکی شناسد پاک یزدان کیست آن
14. ۱۴جمله فرسادان در اینجا ابلهندعارفان سرگشته‌اند و والهند
15. ۱۵دوربینان جمله کورند و ضریرتیزهوشان ابلهند و در زحیر
16. ۱۶زمره ی کروبیان ماندند ماتفرقهٔ روحانیان اندر سُبات
17. ۱۷قلعهٔ این قاف را عنقا ندیدنی نهنگی قعر این یم را رسید
18. ۱۸بر زمین افکند این بار گرانناقه‌ها از جملهٔ کنجر تتان
19. ۱۹اندرین ره یک قدم چون تاختندتوسنان تنها به خاک انداختند
20. ۲۰بحر ناپیدا کنار است ای رفیقهین مران کشتی که می‌گردی غریق
21. ۲۱دشت ناپیدا کرانست ای پسرهان مران مرکب که می‌آید به سر
22. ۲۲ما عرفناک از دلیل ره شنوپس عصا دورافکن و دیگر مرو
23. ۲۳چون نشان از هستی خود یافتیآنچه شاید یافت ای جان یافتی
24. ۲۴آسمان علم را این محور استآفتابش این و اینش اختر است
25. ۲۵میوهٔ بستان علم این است اینلؤلؤ عمان علم اینست این
26. ۲۶ای خوش آن تاجر که آن لؤلؤ خریدای خنک کامی که از این میوه چشید
27. ۲۷هستی ما هستِ مطلق شد برآنمنکشف از راه تحقیق و عیان
28. ۲۸نی ز تقلید نیا و مام خویشداخل اسلام کرده نام خویش