1. ۱گفت زین ره لؤلؤ این نُه صدفمن عرف نفسه فقد ربه عرف
2. ۲هرکسی کو عارف نفس خَود استعارف پروردگار سرمد است
3. ۳می‌شناسد هستِ بی جا و مکانهم نشان یابد ز بود بی نشان
4. ۴هم شناسد هستی دور از حواسآفتابی را ز شمع آرد قیاس
5. ۵هان چه گویی این زمان آزرم کنآفتاب و شمع چه‌بْود شرم کن
6. ۶خاک بر فرق قیاسات تو بادزین قیاساتت خدا کیفر دهاد
7. ۷پیش خورشید ازل صد آفتابذرهٔ خوردی نیاید در حساب
8. ۸روح را کی شمع گفتی می‌توانپیش آن خورشید بی مانند دان
9. ۹هست کمتر از پر پروانه‌ایبلکه آنهم نیست جز افسانه‌ای
10. ۱۰پیش فهم دانش ما کودکانمی‌دهد نفس از خداوندش نشان
11. ۱۱نزد فهم ما و تو شد این نشانمعرفت حق را وگرنه ای فلان
12. ۱۲ما کجا و درک ذات پاک اونیست کس را رتبهٔ ادراک او
13. ۱۳آنکه کور از مام زایید ای همامکی تواند یافتن نور از ظلام
14. ۱۴این وجودی کو نگنجد در جهانکی درآید در نهاد این و آن