1. ۱کدخدای خانه دادش یک دو ناننانها بگرفت و چابک شد روان
2. ۲از قضای آسمان آن چند روزسر کشیده دزدهای خانه سوز
3. ۳دزدها شبها به بیداری همهسر برآوردی به عیاری همه
4. ۴خانه‌ها برچیده در شبها بسیآتش افکنده به جان هر کسی
5. ۵بوده شاه شهر از این ره خشمناکمیرشب در جستجو در هر مغاک
6. ۶با عسس هم شاه در خشم و غضبهم عسس از بیم در جد و طلب
7. ۷اتفاقاً عارف اندر رهگذارگشت با فوجی ز شب گردان دچار
8. ۸عارف اندر جامه منکر روانچشم آنها کور از دیدار جان
9. ۹جان عاری هست خورشید جهانچشم ظاهر دیدهٔ خفاش دان
10. ۱۰دیدهٔ خفاش کی دید آفتابزین سبب شد چون عسس شب با شتاب
11. ۱۱چون عسسها جمله شبکوران بدندلاجرم از دید جان کوران بدند
12. ۱۲عابد صد ساله را نشناختندرو به سوی او ز هر سو تاختند
13. ۱۳دزد عارف را ندادند امتیازسوی او کردند ترکان ترکتاز
14. ۱۴کی ز عیاریت شهری پر ستوهما طلبکار تو اندر شهر و کوه
15. ۱۵چند سوزی مردمان را خانمانچند آتش افکنی بر هر دکان
16. ۱۶حلم یزدان گرچه ستاری کندآبرویت را نگهداری کند
17. ۱۷لیک تا نگذشته از حد کار خودلطف و حلم تو بود ستار خود
18. ۱۸پرده برگیرد چه از حد بگذرددست قهرش پرده‌ها را بردرد
19. ۱۹هیچ دزدی را خدا رسوا نکردتابهای دست استیفا نکرد
20. ۲۰جمع شد چون قیمت دستان اوفاش می‌گردد سرّ پنهان او
21. ۲۱خانمان مردمان را سوختیتا بهای دست خود اندوختی
22. ۲۲کامشبت قهر خدا رسوا نمودهم گرفتارت به چنگ ما نمود
23. ۲۳دستت اکنون هست بر تن بی بهابایدش کردن به حکم حق جدا
24. ۲۴پس کشیدندش به سوی میر شبکاین همان دزدی که می‌کردی طلب
25. ۲۵این همان خانه برانداز جهاناین همان ویران کن هر خانمان
26. ۲۶میر شب را چون بر آن افتاد چشمشعله ور گشتش سعیر قهر و خشم
27. ۲۷همچو آن دوزخ که گردد شعله‌ورمجرمان را چون بر آن افتد گذر
28. ۲۸داد فرمان بی توقف آن امیرتا جدا کردند دست آن اسیر
29. ۲۹دست او را از بدن کردند دورکاین بدن صابر بود این کف کفور
30. ۳۰دست خود بگرفت آن مرد خدادور افکندش چه شد از تن جدا
31. ۳۱هین برو ای کف ازین تن دور شوچون به سوی غیر رفتی هان برو
32. ۳۲چون به سوی مردگان گشتی بلندباش مُرداری کف ناارجمند
33. ۳۳چون گرفتی طعمه از این ناکسانطعمه باید باشی از بهر سگان
34. ۳۴هین برو ای بیوفا دست از برمهین مزن دیگر تو حلقه بر درم
35. ۳۵ما شهنشاهیم و شاهانمان گداجز شهان را نیست ره بر خوان ما
36. ۳۶از گدایانت گدایی عار نیستبعد از اینت بر در ما بار نیست