1. ۱وان دگر خود را فقیه شهر خواندحکم برمال و دماء خلق راند
2. ۲شهره اندر هر افق چون بدر شدصدر را بگرفت ذات الصدر شد
3. ۳مدرسی آراست از فوج آتاششغل جمله درس لیکن درس آش
4. ۴آش دانی چیست ای مرد سلیممال امواتست اوقاف و یتیم
5. ۵اصل و استصحاب و تنقیح المناطامر و نهی و حل و حرمت احتیاط
6. ۶نیک داند لیک بهر زید و عمراز برای او نه نهی آمد نه امر
7. ۷اصل در اشیاء اباحت زان اوستملت و سهل و سمح در کار اوست
8. ۸سبحه بر کف در گلو تحت الحنکپنجه‌اش در مال مظلومان هنک
9. ۹در تواضع آنچه تو گویی که بسصدر را لیکن نمی‌بخشد به کس
10. ۱۰فقه اعضا را سراسر خوانده استلیک اندر فقه جان درمانده است
11. ۱۱فقه ظاهر را که بیند آن و ایننیک ورزیده است آن مرد گزین
12. ۱۲حال جان را جز یکی آگاه نیستجز یکی را سوی جانها راه نیست
13. ۱۳این یکی را از خود ای جان شاد کنهرچه خواند از تو گو فریاد کن
14. ۱۴این یکی باید ز تو خوشنود بادگو تمام خلق خشم آلود باد
15. ۱۵خدمت او کن که سلطانت کندخار او شو تا گلستانت کند
16. ۱۶ای بلند آن سر که کردش سر بلندوی خنک آن دل کزو شد ارجمند
17. ۱۷هر سری کز لطف او افسر گرفتافسر از خاقان و از قیصر گرفت
18. ۱۸ذرهٔ او گرد و پس خورشید باشمردهٔ او زندهٔ جاوید باش
19. ۱۹بندهٔ او گر شدی آزاد زیگر غم او می‌خوری دلشاد زی
20. ۲۰سر بنه در آستانش بر زمینپس سر خود برتر از کیوان ببین
21. ۲۱پیش او دست گدایی کن بلنددست شاهان آنگهی بر پشت بند
22. ۲۲نزد او عجز و نیاز آغاز کنپس برو بر هر دو عالم ناز کن
23. ۲۳در ره او چون نیاز انباز توستناز کن عالم اسیر ناز توست
24. ۲۴گر تو را او جا دهد بر آستانهرکه می‌خواهد براند گو بران
25. ۲۵پادشاهت گو بران از شهر و کوکس مبادا راندهٔ درگاه او
26. ۲۶ای خدا بر روی من بگشا تو درور ببندد هرکه می‌خواهد دگر
27. ۲۷گر نوازی ای که چون تو یاد نیستهرکه خواهد گو بسوزد باک نیست
28. ۲۸هم برانی ور بسوزانی مرامصلحت‌های تو را هستم فدا
29. ۲۹هم تن من از تو و هم جان منهم سر من از تو هم سامان من
30. ۳۰کیستم من بندهٔ مملوک توبندهٔ شرمندهٔ مفلوک تو
31. ۳۱ملک و جان و تن ز توست ای بی نیازخواهیش ویران و خواه آباد ساز
32. ۳۲ملک ملک توست ای عالیجنابخواهیش در آتش افکن خواه آب
33. ۳۳بر سر و بر جان من حکمت رواستکیستم من اختیار من کجاست
34. ۳۴من به پیش حکمتت بی گفتگویمرده‌ای هستم به دست مرده شوی
35. ۳۵آری آری پیش حکمش لال باشمیتی اندر کف غسال باش
36. ۳۶نان خوریم از سفرهٔ احسان توآب نوشیم از کف عمان تو
37. ۳۷دیده گر بینا زبان گویا ز توستدست اگر گیرا و پا پویا ز توست
38. ۳۸دیده‌ها از نور رویت روشن استسینه‌ها از آب جویت گلشن است
39. ۳۹صبح خندان روز روشن از تو شدظلمت شب پرده افکن از تو شد
40. ۴۰ماه از امر تو مشعل دار شدمهر از حکم تو خوانسالار شد
41. ۴۱ز امر تو بسته کمر از کهکشانبر میان از بهر خدمت آسمان
42. ۴۲ابر را سقای بستان کرده‌ایباد را فراش دوران کرده‌ای
43. ۴۳دانه‌مان را تو برآوردی ز خاکمیوه‌مان را تو نمودی از شتاک
44. ۴۴خون ز امرت بهر کودک شیر شدکودک یک روزه پستان‌گیر شد
45. ۴۵کودکان را گریه تو آموختیدایه را دل از برایش سوختی
46. ۴۶نافه خوشبو شد ز عطرستان توسرخ رو گل از نگارستان تو
47. ۴۷نعره رعد از نهیب قدرتستخندهٔ برق از امید رحمت است
48. ۴۸تو بهار آوردی از دنبال دیآق سنقر را قراسنقر ز پی
49. ۴۹نغمهٔ بلبل از آن آوازهاستعود و بربط زخمه‌ای زان سازهاست
50. ۵۰چهر خوبان را تو زیبا ساختیسرو قدان را تو قد افراختی
51. ۵۱زلف خوبان را تو دادی پیچ و تابچشم مستان را تو پیمودی شراب
52. ۵۲یک درختی بار آوردی به نازدادیش از حسن و زیبایی طراز
53. ۵۳هم از آن عناب روید کین لبستسیب رنگین آورد کین غبغب است
54. ۵۴نار بار آرد که این پستان بودفندق آرد کاین سر انگشتان بود
55. ۵۵داد بادام و دو چشمش نام شدگل ثمر آورد و رخ گلفام شد
56. ۵۶غنچهٔ نشکفته سر زد آن که اینآن دهانست ای هزاران آفرین
57. ۵۷نار و جنت خوب و بد بالا و پستهرچه هست از توست ای تو هرچه هست
58. ۵۸هرچه خواهی کن که یارای سُخُننیست کس را کاین مکن یا آن بکن
59. ۵۹آشکار است ای صفایی پر مگویاز چراغی آفتابی را مجوی
60. ۶۰این بیان که طاقدیسش نام شدمرغ دلها جمله‌اش در دام شد
61. ۶۱صد کتاب دیگرش گر ضم شودشکر حق که اندر آن مدغم شود
62. ۶۲مخلصا از موج این دریا بجویباقی احوال عارف باز گوی