1. ۱ساده مردی بود از اهل سدادبود او از صوفیان نیک اعتقاد
2. ۲صوفئی هر گوشه‌ای کردی سراغاز ارادت تاختی سویش به راغ
3. ۳خدمتش را روز و شب بسته کمربود آن سنی و آن صوفی عمر
4. ۴دیدمش یک روزی اندر محفلیخون ز دست صوفیان بودش دلی
5. ۵لعن کردی صوفی و صوفی پرستبلکه بر شهری که یک صوفیش هست
6. ۶گفتمش خیر است برگو ای اخیتا چه دیدی زین گروه دوزخی
7. ۷گفت بود اندر محله‌یْ صوفیانصوفئی افزون مقامش از بیان
8. ۸چون سلفخانی کشیده سر به خویشبر دهان خویشتن بسته لویش
9. ۹گه کشید آهی و جنبانید سرگه به عبرت بر فلک کردی نظر
10. ۱۰ای خوشا چشمی که عبرت بین بودعبرت از نیک و بدش آیین بود
11. ۱۱می‌نبیند جز به چشم اعتبارپند آموزد ز دور روزگار
12. ۱۲چشم عبرت بین مبارک دیده‌ای‌ستمرد عبرت گیر فرخ بنده‌ای‌ست
13. ۱۳در امامت صوفیک در پنجگاهخلق بر پاکی دامانش گواه
14. ۱۴من هم او را ز اولیا پنداشتمتخم اخلاصش به سینه کاشتم
15. ۱۵سالها در خدمتش بسته میانخدمتش را ملتزم چون بندگان
16. ۱۶آستانش رفتمی هر بامگاهزآستانش بردمی هر شامگاه
17. ۱۷یک شبانگاهی مرا کاری فتادکش نبردم اول شب راستاد
18. ۱۸چون زکار خویشتن پرداختمتاتلی بگرفته سویش تاختم
19. ۱۹در تمام راه با خود در عتابکای دریغا دیر ماندم از صواب
20. ۲۰زین تغافل در تحسر بودمیدست بر هم از تأسف سودمی
21. ۲۱کای دریغا دیوم از ره دور کردروز ما را چون شب دیجور کرد
22. ۲۲ای دریغا گرسنه ماند آن ولیوین خورشها ماند اندر تاتلی
23. ۲۳خانقاهش دور بود از مردمانگوشه‌ای بگرفته بود از این و آن
24. ۲۴هان و هان زین قوم مردم دور باشچون خضر از دیدها مستور باش
25. ۲۵تا توانی ای برادر زینهارگوشه گیر از این گروه تندبار
26. ۲۶عزتی گر هست اندر عزلت استصحبت این قوم نادان ذلت است
27. ۲۷تا رسیدم خانقه در بسته بودمرغ هوش از دام سرها رسته بود
28. ۲۸صوفی اندر خواب و شب بیگاه بودای دریغا چشم او بر راه بود
29. ۲۹حلقه گر بر در زنم این خانه رامی‌کنم بیدار این فرزانه را
30. ۳۰کرده شبها را به روز این پاکبازدر خضوع و در خشوع و در نیاز
31. ۳۱لحظهٔ خوابست بیدارش مکنمحو روی او است هشیارش مکن
32. ۳۲خواب باشد روح عارف را وصالبا خیال دوست گیرد اتصال
33. ۳۳باز گردم گر به منزلگاه خودگرسنه شاید که او بیدار شد
34. ۳۴با خیال خود من اندر گفتگوروح صوفی باز گردد از هتو
35. ۳۵بانگ برزد امردی را باره کارکش همی پرورد او را بهر کار
36. ۳۶کای پسر برخیز تا جلقی زنیمجلقی اندر پردهٔ دلقی زنیم
37. ۳۷پس الف کوفیش اندر کاف کردچون خود او را صوفی بس صاف کرد
38. ۳۸لنبه‌اش را الفیه ترقیم کردنحو دیگر نحویش تعلیم کرد
39. ۳۹معنی الفیه‌اش در دل نشاندآن پسر الفیه و شلفیه خواند
40. ۴۰از پس یوخه به خواب اندر شدندباز اندر عالم دیگر شدند
41. ۴۱من سر انگشت تحیر در دهانمانده بر جا خشک و مبهوت و زکان
42. ۴۲ساعتی حیران نشستم بر زمینکردمی مرصوفیان را آفرین
43. ۴۳این به بیداریست یا رب یا به خوابخواب هم باشد نباشد غیر خواب
44. ۴۴کامد آن خنجر ز خواب و برنشستکای لق اینک وقت جلق دیگر است
45. ۴۵بار دیگر خواست آن صوفی شومداد داد از سنت قوم سدوم
46. ۴۶طاقتم شد طاق و دل بیتاب شدمرد صوفی باز اندر خواب شد
47. ۴۷من نهاده سر به دیواری ز غماز گذشته در فسوس و در ندم
48. ۴۸ای دریغا وقت خود کردم تباهای دریغ و درد کافتادم ز راه
49. ۴۹ای دریغا عمر من بر باد رفتدر گزاف لاف این شیاد رفت
50. ۵۰گر علومم سر به سر باشد چنینواثبور و وا حنین و وا انین
51. ۵۱در تأسف من که باز آن نا به کارجست از خواب و بخواند آن پیشکار
52. ۵۲رو به فقه مالکی آورد زودبار دیگر بر یکی صفری فزود
53. ۵۳شد چه یک صوفی در این بوته هزارمعنی الفیه گردید آشکار
54. ۵۴طاقتم دیگر نماند و اصطبارحلقه بر در کوفتم بی اختیار
55. ۵۵گفت صوفی بر در این خانه کیستمطلب او ز اهل حق این وقت چیست
56. ۵۶مطلبش ارشاد باشد یا دعاکس نجوید غیر این ز اهل خدا
57. ۵۷گفتمش من کی سر اهل یقینپیشوای صوفیان پاک دین
58. ۵۸گفت از کی آمدی برگو درستگفتمش کی عارف از جلق نخست
59. ۵۹زینهار ای جان من هشیار شوواقف از پیش و پس هر کار شو
60. ۶۰دیدهای دور بین پندار توستگوشها بر رخنه دیوار توست
61. ۶۱دوربینان در کمینگاه تو اَندتیزهوشان کارآگاه تو اَند
62. ۶۲ای برادر هان و هان باهوش باشپای تا سر چشم باش و گوش باش
63. ۶۳محتسب بنشسته در بازارهاآگهست از کارها و بارها
64. ۶۴اینک از قرآن ما لفظی بخوانان ربک هم لبالمرصاد دان
65. ۶۵آسمان را از کواکب دیدهاستروز و شب بینای کار و بار ماست
66. ۶۶باد نمام است ای گویا خموشصبح غماز است ای شبرو بکوش
67. ۶۷هربن مویی تورا جاسوسهاستهر نگاهت را نظرها در قفاست
68. ۶۸نی خطا گفتم خطا جاسوس کیستپرده کو پنهان کجا مستور چیست
69. ۶۹پرده‌ای گر هست پیش چشم ماستما چنان دانیم چیزی در حیاست
70. ۷۰گر کند فریاد هنگام سخنچونکه داند هرکسی چون خویشتن
71. ۷۱گربه را چون دید موش از اضطرابچشم خود بر هم نهد با صد شتاب
72. ۷۲نا نبیند گربه را او ای عجباین مسبب از کجا و این سبب