1. ۱روزه را شبها به آب افطار کردشکر کرد و سجده ی جبار کرد
2. ۲روز دیگر باز نامد راتبهآمدش زان خاطبه بل عاطبه
3. ۳گفتش آخر تا کی ای مرد سلیمچون زنانی در پس پرده مقیم
4. ۴خانه را بهر زنان آراستندمرد را در کوه و صحرا خواستند
5. ۵قرن فرمانشد زنان را در کتابمرد را سیر و همی آمد خطاب
6. ۶نیستی چون زن ره بازار گیرتنبلی بگذار و خود در کار گیر
7. ۷کسب کن کاسب حبیب الله بودطاعت بی کسب دام ره بود
8. ۸زانکه نبود آدمی را چاره‌ایاز ته نانی و چارق پاره‌ای
9. ۹چون ندارد مکسبی اوراد رامایه سازد مر قماش و زاد را
10. ۱۰سبحه بر کف گیرد و هوهو کندلیک یاد دانه و شوشو کند
11. ۱۱ننگ باشد ننگ ذکر روز و شبگر نباشد شیئی لله زیر لب
12. ۱۲خوش بود سجاده بر روی حصیرگر نه صد دامش نهان باشد به زیر
13. ۱۳هرکه را انبان تهی باشد ز نانگر به مسجد رفت بگشاید دکان
14. ۱۴باید اول ریخت در انبار فومخواند آنگه عنکبوت و صاد و روم
15. ۱۵داد پاسخ شوی زن را اینچنینکی مرا در رنج و در راحت قرین
16. ۱۶نیست یکسان کار و بار هر کسیمردمان را فرقها باشد بسی
17. ۱۷گر ابوبکر است حیدر نیز هستبوحنیفه هست جعفر نیز هست
18. ۱۸نیک‌بختانند در محراب دینجانشان در عرض تنشان بر زمین
19. ۱۹مست صهبای محبت جانشاندل تهی از یاد آب و نانشان
20. ۲۰دانه‌ای هرگز نه در انبارشانهم دکان خالی و هم انبانشان
21. ۲۱آستین افشانده در ملک جهانپا نهاده بر سر کون و مکان
22. ۲۲تخم خود زین شوره ده برداشتهدر زمین فهو حسبه کاشته
23. ۲۳جسم و جان را خیربادی گفته باشچون تو باشی جسم و جان هرگز مباش
24. ۲۴گر بریزد آب و سوزد نان منتو بمان ای روضه رضوان من
25. ۲۵گر مرا یک حبه در انبار نیستچون تو دارم دانه‌ام در کار نیست
26. ۲۶گر سرم را نیست دستار و کلاهگو نباشد فرق ما و خاک راه
27. ۲۷رفت اگر خاک سرای من به بادمنزل جانان من معمور باد
28. ۲۸آب عذبم گر نباشد در سبوآب چشمم خوش بود بر یاد او
29. ۲۹گر ندارم جامهٔ خز یا سمورعاشق دیوانه باید لوت و عور
30. ۳۰ای گرامی گوهر یکتای منای تو دنیای من و عقبای من
31. ۳۱راحت من روح من ریحان منجنت من جان من جانان من
32. ۳۲چون تو هستی هیچ چیزم گو مباشجز تو هر چیزی بود لاشیئی باش
33. ۳۳ای سرت نازم مرا تو یار باشجمله عالم گو مرا اغیار باش
34. ۳۴چون مرا لطف تو کشتیبان بودنیست غم عالم اگر توفان بود
35. ۳۵چونکه قهر تو نخواهد سوختنآتش نمرود گردد نسترن
36. ۳۶پور آزر را کنی چون نیم پاکز آذر و نمرودیان او را چه باک
37. ۳۷چون تو باشی لنگر کشتی نوحآید از هر موجی او را صد فتوح
38. ۳۸چون تو احمد را فرستی سوی غارعنکبوتی گردد او را پرده‌دار