1. ۱برد سمنون محب را شور عشقروزی اندر قله‌های طور عشق
2. ۲ساقی عشقش قدح لبریز دادبادهٔ پر زور شورانگیز داد
3. ۳سینه پر سودا و دل پر شور شدعافیت جویی ز جانش دور شد
4. ۴گفت یا رب عاشقم بر درد توسینه‌ای خواهم بلا پرورد تو
5. ۵جان من را درد بی اندازه دهدرد بی اندازه هر دم تازه ده
6. ۶هرچه داری از بلای جان گدازجمله را بر جسم من بفرست باز
7. ۷هرچه خواهی زهر کن در جام منزهر تو حلوا بود در کام من
8. ۸زهر تو خوشتر ز قند و شکر استتلخ از دستت ز جان شیرین‌تر است
9. ۹صد قرابه پر طواره پر شرنگگیرم و نوشم به یادت بیدرنگ
10. ۱۰درد بی اندازه نه بر جان منپس ببین آن صبر بی پایان من
11. ۱۱در بلایت صبر گفتم ای عجبصبر چه‌بْود جای عیش است و طرب
12. ۱۲من خریدارم بلایت را به جانباورت گر نیست اینک امتحان
13. ۱۳دردی آمد معده‌اش را جانگدازگفت با خود هین بسوز و هم بساز
14. ۱۴درد او هر لحظه می‌گشتی فزوندرد می‌پیچیدش اندر اندرون
15. ۱۵او همی پیچد بر خود همچو ماربر دو لب دندان همی دادی فشار
16. ۱۶عاقبت دردش فزون از صبر شدوان همه حلوا و قندش صبر شد
17. ۱۷جامه بدرید و گریبان چاک کردبر زمین افتاد و بر سر خاک کرد
18. ۱۸ناله و فریاد و افغان ساز کردای خدا و ای خدا آغاز کرد
19. ۱۹کآمدم از درد دل یا رب به جانیا رب از این درد بی درمان امان
20. ۲۰روزها می‌گشت با قد دوتادست بر دل گرد مکتب‌خانه‌ها
21. ۲۱گفتی ای طفلان خدا را زینهاریک دعایی در حق این شرمسار
22. ۲۲همتی ای خردسالان همتیدر حق این عم نادان دعوتی
23. ۲۳هریکی گفتندی از بهر خداادع ذالعم اللیم الکاذبا
24. ۲۴گشت آن بیچاره غافل ز امتحانخویش را افکند اندر امتحان
25. ۲۵ای خدا من در تو بگریزم ز توهم پناه از تو همی آرم به تو
26. ۲۶من ندارم هیچ جز سوز و گدازمن نمی‌یارم بجز عجز و نیاز
27. ۲۷چیست اندر درگهت بسیار نیستغیر عجز و مسکنت در کار نیست
28. ۲۸این زمین و آسمان و مهر و ماهجملگی هستند بر عجزم گواه
29. ۲۹کیستم من غیر مسکین سژنداین تنم یک کهنه پالانی نژند
30. ۳۰بندهٔ بیچارهٔ بی دست و پامستکینی مبتلایی بینوا
31. ۳۱من گواهم مر عیار خویش رانیست تاب بوته این دلریش را
32. ۳۲می دهم من خود گواهی ای خدادرهمی هستم زبون و ناروا
33. ۳۳من که هستم بر عیار خود گواهدیگرم در بوتهٔ سوزان مخواه
34. ۳۴الغرض نامد ز بهر امتحانمرد زاهد را دو روزی هیچ نان