1. ۱زان سبب فرمود آن شاه اجلنیت مؤمن بود به از عمل
2. ۲زانکه او جان است و اعمال تو جسمنیت معنی بود کردار اسم
3. ۳آن کشاند دل سوی دل آفریندل بپردازد زیاد آن و این
4. ۴این تنت را باز دارد از وبالاز برای جسم تو باشد کمال
5. ۵جز یکی از کار دل آگاه نیستاین و آن را در دل کس راه نیست
6. ۶کار دل چون باشد از جز او نهانکس بجز از او نخواهد زان نشان
7. ۷کار دل فاش است و نپذیرد ریاباشدش از این و آن چشم جزا
8. ۸دل بود پاینده تن گردد هلاکدل سوی جانان رود تن سوی خاک
9. ۹کار تن سهل است فکر دل کنیدنقش باطل را ز دل زایل کنید
10. ۱۰دل یکی دلدار هم باید یکیمی‌نگنجد در یکی دو بی شکی
11. ۱۱آنچه آن او بود بسپر به اوحیث لایطمع الیه غیره
12. ۱۲دل بود آیینهٔ رخسار یارپرده زین آیینه بفکن زینهار
13. ۱۳خالی این آیینه از زنگار کنپس مقابل با رخ دلدار کن
14. ۱۴او همی گوید تو را با صد گلهمی‌روی آخر کجا ای صد دله
15. ۱۵رو متاب از ما که ما آن توایمدلبر و دلدار جانان توایم
16. ۱۶ما از آن تو تو آن کیستیما به یاد تو تو یاد چیستی
17. ۱۷می‌کشد گاهی به لطفت گه به نازگه به خود خواند به بانگت گه به راز
18. ۱۸گه فرستد نامه‌ات گاهی پیامگه به بیداریت خواند گه منام
19. ۱۹حسن او گر با تو طنازی کندلطف او یاری و دمسازی کند
20. ۲۰رانَدَت گر دور باش حشمتشخواندت در دم صفیر رحمتش
21. ۲۱چون تو را با غیر بیند در نشاطغیرتش بُرّد میانتان ارتباط
22. ۲۲زشت باشد در نظرها روی تودور گرداند ز دلها خوی تو
23. ۲۳تو مبادا با رقیبان خو کنیرو به غیر آری و ترک او کنی
24. ۲۴در دلت بیند اگر سودای غیریا به جای او در آنجا جای غیر
25. ۲۵غم فرستد تا دلت را خون کندخون کند وز دیده‌ات بیرون کند
26. ۲۶با رقیبان بیندت گر در سخنبرزند مشتی ز غیرت بر دهن