1. ۱هم فرستد درد و هم درمان دهدمی‌زند هم زخم و هم مرهم نهد
2. ۲زین سبب فرمود خلاق جهانبا حبیب خود نبی انس و جان
3. ۳گر نبودی ذات پاکت خاک رامی‌نکردم خلق و نی افلاک را
4. ۴بی تو در خلق جهان سودی نبودهم بر ایشان مایهٔ جودی نبود
5. ۵باز فرمود آن شه بطحا سریرگر نمی‌بودی علی آن نره شیر
6. ۶آن سپهر کبریا را آفتابآن به جان دشمنان سوزان شهاب
7. ۷آن به میدان جلالت یکه تازساعد شاه ازل را شاهباز
8. ۸من ندانم ربط جسمت را به جانمن نه بفرستادمت از کرزمان
9. ۹شاه را هم تاج و هم افسر بودهم سنان و گرز و هم خنجر بود
10. ۱۰باید او را هم وزیری رایزنهم سپهسالار و هم لشکر شکن
11. ۱۱آن طبیب نیکخوی مهربانکز دم انفاسش آید بوی جان
12. ۱۲نبودش از صبر و از حنظل فراغهم ز فولاد از برای قطع داغ
13. ۱۳تا کند آن عضو فاسد را ز تندرد فارغ سازدش از صد محن
14. ۱۴شاهد حسن از چه نغز و دلکش استلیک ترکیبش ز آب و آتشست
15. ۱۵چشم خوبان هست اگر آهوی چینغمزهٔ خونریزش از دنباله بین
16. ۱۶در عذارش صبح هست و شام هستدر لبش هم بوسه هم دشنام هست
17. ۱۷گر دهانش پر ز آب کوثر استشعلهٔ آتش به چهرش اندر است
18. ۱۸گرچه بالایش سهی افراختندلیک آشوب جهانش ساختند
19. ۱۹گرچه او را ساعد سیمین بودلیک با آن پنجهٔ خونین بود
20. ۲۰می‌چکد خون من از انگشتهاشهم سر و هم جان من بادا فداش
21. ۲۱بین ز خون من لبالب جام اوجان فدای لعل خون آشام او
22. ۲۲خون من می‌ریزد از دامان اومن اسیر لطف بی پایان او
23. ۲۳در کف آن ترک من خنجر ببینخنجرش را هم ز خونم تر ببین
24. ۲۴در برش افتاده در خون پیکرمبنگر آویزان ز فتراکش سرم
25. ۲۵جان فدای خنجر بُران تومن شهید آن لب خندان تو
26. ۲۶بار دیگر بر تنم خنجر بزنچون زدی هم خنجر دیگر بزن
27. ۲۷من بنازم دست و بازوی تو راهم جفا کاری و هم خوی تو را
28. ۲۸گر بنالم ناله‌ام باور مکناین جفا بر جان من کمتر مکن
29. ۲۹از شهیدان ناله باشد خوشنمازین سبب از دل برآرم نالها
30. ۳۰نالم و خواهم که او خندان شودجور او بر من دوصد چندان شود
31. ۳۱ای تن من وقف تیر و خنجرتوی سر من عاشق خاک درت
32. ۳۲سر نهادم بر درت ای جان منبر سر من هرچه خواهی پای زن
33. ۳۳ای حریفان جامها پیش آوریدپیش آن شوخ جفاکیش آورید
34. ۳۴کامشب از خون من آن زیبا خرامباده پیماید به یاران جام جام
35. ۳۵سینه‌ای خواهم خدایا چاک چاکتا برآرم ناله‌های دردناک
36. ۳۶نالم و خندد به من دلدار منجان فدای یار شیرین کار من
37. ۳۷ای شکار افکن بت طناز منای نگار شوخ تیر انداز من
38. ۳۸پادشاهان جمله نخجیر تواَندسروران در بند زنجیر تواَند
39. ۳۹این گدا را هم کنون نخجیر کنسینهٔ او را نشان تیر کن
40. ۴۰تیر تو حیف است جز بر جان منای لبت هم لعل و هم مرجان من
41. ۴۱ای خنک آن روز و خوش آن روزگارکز حجاب آید برون آن شهسوار
42. ۴۲تا به راهش جان خود قربان کنمجان نثار آن شه خوبان کنم
43. ۴۳ای صفایی این سخن را واگذارزانکه اصحابند اندر انتظار