1. ۱الغرض گفتند آن شهزادگانبا شه بطحا نبی انس و جان
2. ۲موسم عید است و اطفال عربجملگی اندر نشاط و در طرب
3. ۳کودکان بنگر به اشترها سواردر قفای هم قطار اندر قطار
4. ۴در تفرج گه به بستان گه به باغدر تماشا گه به صحرا گه به راغ
5. ۵آخر ای شه ما هم از طفلان یکیمناقهٔ ما کو نه ما هم کودکیم
6. ۶گفتشان ای زینت آغوش منناقه‌تان گر نیست اینک دوش من
7. ۷دوش من بادا نشیمن‌گاهتانسوخت جان من ز تف آهتان
8. ۸هم حسن بستش به دوش و هم حسینگشت طالع ز آسمانی نیرین
9. ۹مهر و مه گفتم زبانم لال بادزین سخنها لال زین اقوال باد
10. ۱۰چیست مهر و مه دو قرص خوانشانجان من بادا فدای جانشان
11. ۱۱باز گفتند ای امین کردگارای طفیلی از وجودت روزگار
12. ۱۲هرکجا اطفال و هرجا کودکندناقه‌شان در پویه‌اند و در تکند
13. ۱۳ای دریغا ناقه‌مان را پویه نیستبی سبب‌مان این دریغ و مویه نیست
14. ۱۴گام زن شد آن رسول نیک پیناقه آسا راه می‌فرمود طی
15. ۱۵بار دیگر آن دو شمع جمع خاصیافته از جمع خاصان اختصاص
16. ۱۶پیش پیغمبر فغان برداشتندمُهر از دُرج دهان برداشتند
17. ۱۷کای ضیاء بخشای چشم آفتابآفتاب از تاب رخسارت به تاب
18. ۱۸ناقه این جوق طفلان عربگاه در وجدند و گاهی در طرب
19. ۱۹ناقهٔ ما از چه زینسان کاهل استکار ما و ناقهٔ ما مشکل است
20. ۲۰سید عالم خداوند جهانشد به این آیین که می‌دانی روان
21. ۲۱ناله تا اختر کشانیدند بازژاله از عنبر فشانیدند باز
22. ۲۲کی امیر پاکزاد پاکدینپاسبان درگهت روح الامین
23. ۲۳ای ز تو مسعود اقبال عربناقه‌شان پیوسته اطفال عرب
24. ۲۴در عنانند و عنان در دستشانوان عنان همواره در کف هستشان
25. ۲۵شاه عالم بند از گیسو فکندزان سپس در حقهٔ لولو فکند
26. ۲۶گاو عنبر را متاع از یاد رفتآهوی مشک از پی صیاد رفت
27. ۲۷دو گلستان از دو سنبل زیب دیدتا قیامت مغز گردون طیب دید
28. ۲۸باز گفتند ای نیای مهربانای به حکمت کشتی گردون روان
29. ۲۹کودکان را ناقه‌ها بین در نفیربانگشان بررفته تا چرخ اثیر
30. ۳۰ناقهٔ ما را فرو بسته است ناینی نوای نای و نی بانگ درای
31. ۳۱آن گروه عاصیان را عذر خواهآن گناه مجرمان را هم پناه
32. ۳۲در ز درج در رحمت باز کردنغمهٔ العفو را آغاز کرد
33. ۳۳چند نوبت آن خداوند عربعفو جرم امت آوردی به لب
34. ۳۴بال زن شد تا برش روح الامینکای غرض از امتزاج ماء وطین
35. ۳۵خواست از هفتم زمین تا نه فلکشور از ارواح و غوغا از ملک
36. ۳۶شورشی در لامکان انداختیکار امت را ز عفوت ساختی
37. ۳۷بار دیگر عفو ار آری به لبگر بسوزد کافری دارم عجب
38. ۳۸با چنین ذکری خداوند کریمگر گذارد مشرکی را در جحیم
39. ۳۹سوی تو من پیک شاهی نیستممنهی وحی الهی نیستم
40. ۴۰موجی از دریای عفو انگیختیآبروی هفت دوزخ ریختی
41. ۴۱لب فرو بند ای لبت گوهر فشانوی ز رویت آیه رحمت نشان
42. ۴۲تا نگردد نسخ آیات جلالتا بماند عدل شاهی را مجال
43. ۴۳تا نیفتد لطف تکلیف از نظامتا شریعت را نیفتد انفصام
44. ۴۴روی احمد بود مرآت جمالمظهر لطف و جمال ذوالجلال
45. ۴۵در مقام جمع اگرچه داشت جایلطف و رحمت را ولی بد رونمای
46. ۴۶جامعیت بود اگرچه خوی اوآیه رحمت ولیکن روی او
47. ۴۷پرده از آن رو اگر برداشتیوانمودی آنچه در برداشتی
48. ۴۸نور او بر نیک و بر بد تافتیزشت و زیبا را همه دریافتی
49. ۴۹گر شدی توفانی آن بحر نجاتغرق گشتی هم حرم هم سومنات
50. ۵۰گر شود آن یم رحمت موج زنموج او هم روم گیرد هم ختن
51. ۵۱چون گشاید آن نهنگ عفو کاملقمه‌ای باشد دو کونش ناتمام
52. ۵۲چون به بارش آید آن ابر کرمهم ببارد بر عرب هم بر عجم
53. ۵۳تر کند هم روس و هم بلغار راپرورد هم گلبن و هم خار را
54. ۵۴سر زند آری چو خورشید از افقافکند بر زشت و بر زیبا تتق
55. ۵۵چون برآید آفتاب از کوهسارهم چمن روشن کند هم شوره زار
56. ۵۶چون به جنبش آید آن بحر کرمانبساطش می‌فزاید دم به دم
57. ۵۷گر نبستی ره بر آن کوه جلالگر ندادی ز امتزاجش اعتدال
58. ۵۸پهن گشتی ز ایروان تا قیروانغرقه‌ور کردی کران را تا کران
59. ۵۹هفت دوزخ را ز تاب انداختیآشنای هشت خلدش ساختی
60. ۶۰زین سبب بودش حبیب الله لقبرحمة للعالمین را شد سبب
61. ۶۱بلکه جمله نامهای آن جنابخوردی از عین الحیوة حسن آب
62. ۶۲همچنانکه نام آن شیر خدامظهر جاه و جلال کبریا
63. ۶۳جمله را بود از جلال ذوالجلالاشتقاق و انفصام و انفصال
64. ۶۴گرچه از هرجا دلی آگاه داشتمظهریت از جلال شاه داشت
65. ۶۵زین سبب چون شیر یزدان شد قرینروز خیبر با رئیس کافرین
66. ۶۶مرحب آن کهسار نخوت را پلنگقلزم کفر شقاوت را نهنگ
67. ۶۷از گزاف و لاف آن بیهوده گویناسزاها گفتن آن دیوخوی
68. ۶۸پای حلم آن غضنفر شد ز جایزاستین آمد برون دست خدای
69. ۶۹صرصر قهرش وزیدن درگرفتاز سما را تا سمک صرصر گرفت
70. ۷۰بحر قهاریش توفان خیز شدساغر خود داریش لبریز شد
71. ۷۱از نیام آورد بیرون ذوالفقاربر رکاب باد پیما شد سوار
72. ۷۲لؤلؤ تر با عقیق انباز کردچین بر ابرو بست و بازو باز کرد
73. ۷۳از نهیبش آسمان دزدید نافآشیان عنقا بکند از کوه قاف
74. ۷۴آسمان بر آسمان از بس تپیدخون ملک را از بن ناخن چکید
75. ۷۵بر کتف افکند عزریل آستینساخت اسرافیل دم با دم قرین
76. ۷۶چار زن بهر عزای هفت شویمویه سر کردند و بگشادند موی
77. ۷۷آن زمان از جانب رب جلیلامر نافذ شد به سوی جبرئیل
78. ۷۸هان و هان بشتاب ای پیک گزیناز فراز عرش تا سطح زمین
79. ۷۹زودتر دریاب آب و خاک راهم عناصر را و هم افلاک را
80. ۸۰بازوی خیبر گشایش را بگیرپنجه قدرت نمایش را بگیر
81. ۸۱ورنه برمی آرد آن شیر ژیانکاف و نون را تیره دود از دودمان
82. ۸۲گر نجنبیدی یم رحمت ز جایشاهد رحمت نگشتی رو نمای
83. ۸۳می شدی اقلیم هستی پایمالاز عبور لشکر قهر و جلال
84. ۸۴آری آری لازم آمد در نظامدر نظام اکمل ابداع تمام
85. ۸۵از وجود قهر و لطف نوش و نیشهم دل آسوده و هم جان ریش