1. ۱بد یکی طرار از اهل دوانرفت تا دکان بقالی روان
2. ۲پس به آن بقال گفت ای ارجمندگردکانت را هزاری گو بچند
3. ۳گفت ده درهم هزاری مشتریزودتر درهم بده گر می خری
4. ۴گفت صد باشد بچند این گردکانگفت یک درهم بهای آن بدان
5. ۵گفت با من گو که ده گردو بچندگفت عشر درهمی ای ارجمند
6. ۶گفت چبود قیمت یک گردکانگفت او را نیست قیمت ای فلان
7. ۷گفت یک گردو عطا فرما به منداد او را گردکانی بی سخن
8. ۸باز کرد از او یکی دیگر طلبخواجه او را داد بی شور و شغب
9. ۹گفت بازم گردکانی کن عطاگفت بقال از کجایی ای فتی
10. ۱۰گفت باشد موطن من در دوانشهر مولینا جلال نکته دان
11. ۱۱گفت رو ای دزد طرار دغلدیگری را ده فریب از این حیل
12. ۱۲باد نفرین بر جلال الدین توکو نمود این نکته ها تلقین تو
13. ۱۳ای تو کودن تر ز بقال دکانبی بهاتر عمرت از ده گردکان
14. ۱۴گر کسی گوید که از عمرت بجامانده چل سال دگر ای مرتجی
15. ۱۵چند باشد قیمت این چل سال رابازگو تا برشمارم مال را
16. ۱۶فاش می بینم که می خندی بر اوخوانیش دیوانه از این گفتگو
17. ۱۷پاسخش بدهی که گر ملک جهانمی دهی نبود بهای عمر آن
18. ۱۸گر دهی صد ملک بی تشویش رامی فروشم کی حیات خویش را
19. ۱۹لیکن ای کودن ببین بی قیل و قالمی دهی مفت از کف خود ماه و سال
20. ۲۰بین که آن دیو لعین بیتاب و پیچمی ستاند روز روزت را بهیچ
21. ۲۱آخر آن عمری که صد ملکش بهابود افزون نیست جز این روزها
22. ۲۲روزها چون رفت عمرت شد تلفنی تورا سرمایه نی سودت بکف
23. ۲۳آنچه قیمت بودش از عالم فزونگو چه کردی و کجا باشد کنون
24. ۲۴ای دو صد حیف از چنین گنج نهانکان ز دست ما برون شد ناگهان
25. ۲۵ای هزار افسوس عالمها دریغکآفتاب ما نهان شد زیر میغ
26. ۲۶ای دریغ از گنج باد آورد ماای دریغ آن کو بفهمد درد ما
27. ۲۷دردها دارم بدل از روزگارمحرمی کو تا کنم درد آشکار
28. ۲۸ای خدا کو دامن کوه بلندتا به کام دل در آنجا روز چند
29. ۲۹گه به خاکستر نشینم گه به خاکگه کنم جیب گریبان چاک چاک
30. ۳۰گه ز درد خود بنالم وای وایگه به روز خود بگریم های های
31. ۳۱خنجری کو تا بدرم سینه رافاش گردانم غم دیرینه را
32. ۳۲آمدم یاران بتنگ از دست خودکاش نبود هیچکس را یار بد
33. ۳۳کیست دانی یار بدکردار منکاوست دایم همنشین یار من
34. ۳۴آتشم زان تیز و دردم زان فزونسینه سوزان ریش دل غمدیده خون
35. ۳۵روز من زان شام و شام من سیاهجان از آن فرسوده جان من تباه
36. ۳۶آن منم من مایه ی رنج و محنای مسلمانان فغان از دست من
37. ۳۷هرکسی نالد ز دست این و آنمن همینالم ز خود ای دوستان
38. ۳۸این منی را ای خدا بستان ز منفارغم کن از بلای خویشتن
39. ۳۹هست دوری کردن از خود فرض عینبیننا یا لیت بعدالمشرقین