1. ۱زنگیان را چون تصور کرده شاهدوستان مهربان نیکخواه
2. ۲گفت با ایشان سخنهای نهفتآنچه را نتوان بغیر از دوست گفت
3. ۳سرّ پنهان شهنشاه جهانزنگیان را زان سخنها شد عیان
4. ۴رشته ی آزرم خود بگسیختندفاش و بی پروا به شه آویختند
5. ۵شد اسیر زنگیان آن شاه رادای سپهر از جور بیداد تو داد
6. ۶گردنش را پالهنگ انداختنددست او بستند و محکم ساختند
7. ۷گردنش را پالهنگ پالهنگگرده اش وقف درفش عار و ننگ
8. ۸می کشیدندش به روی خار و خاکمی زدندش حربه های سوزناک
9. ۹او خیو بر روی او انداختیوین به قتلش دم بدم پرداختی
10. ۱۰گه به چوبش می زدند و گه به سنگاینچنین راندند او را تا به زنگ
11. ۱۱پس در آنجا از پس اشکنجهادر چهی کردند سلطان را رها
12. ۱۲چاهی آن را قعر و پایان ناپدیدنی فرج زان کام و نه رستن امید
13. ۱۳پس روان گشتند سوی باخترسوی ملک آن شه والاگهر
14. ۱۴آتش ظلم و ستم افروختندهرچه دیدند اندر آنجا سوختند
15. ۱۵سرنگون شد تخت شاه مستطابقصرها ویران شد ایوانها خراب
16. ۱۶هم رعیت هم سپه برباد رفتنام شاه و کشورش از یاد رفت
17. ۱۷آسمان بارید بر باغش تگرگریخت از هم نخل او را شاخ و برگ
18. ۱۸رسته گزها جای سرو و نسترنخار و خس رویید جای یاسمن
19. ۱۹رفت فرخ فر هما زان مرز و بومآشیانش شد مقام بوم شوم
20. ۲۰عندلیب از بوستان پرواز کردزاغ زشت آنجا سخن آغاز کرد
21. ۲۱شد چراگاه غزالان تتارجوغ گوران و گوزنان را قرار
22. ۲۲ای رفیقان حال ما بی اشتباهسخت می ماند به حال پادشاه
23. ۲۳می رویم از باده ی غفلت خرابدر ره دنیا به صد شور و شتاب
24. ۲۴حزب شیطان از یسار و از یمینبهر صید ما نشسته در کمین
25. ۲۵هان و هان ای راهرو هشیار شودورتر زین راه ناهنجار شو
26. ۲۶ای تو در اقلیم امکان پادشاهبلکه صد شه در درونت با سپاه
27. ۲۷ای تو زینت بخش اقلیم وجودای ملایک کرده در پیشت سجود
28. ۲۸ای کمینه چاکرت چرخ بلندگردن گردن کشانت در کمند
29. ۲۹ای طفیل هستیت هم ماه و مهرای برای خدمتت گردان سپهر
30. ۳۰ای زمینت جای چرخت زیر پایای سرت کوتاه و فرقت عرش سای
31. ۳۱ای گرامی گوهر بحر وجودای تو محرم در غرقگاه شهود
32. ۳۲الله الله قیمت خود را بدانخویش را مفروش ارزان ای جوان
33. ۳۳الله الله زود از این ره بازگردساعتی با عقل و هوش انباز گرد
34. ۳۴زنگیان اند اندرین ره در کمینمی روی تا کی بگو غافل چنین
35. ۳۵حیف باشد چون تویی در دست زنگحیف باشد چون تویی در چاه تنگ
36. ۳۶حیف باشد چون تو در قید اسارحیف باشد چون تو گردد خاکسار
37. ۳۷گو چه خوردستی که مستی اینچنینآسمان را می ندانی از زمین
38. ۳۸داروی بیهوشیت آیا که دادقفلها بر چشم و بر گوشت نهاد
39. ۳۹کاین چنین غافل روی ره روز و شبمی نیندازی نگاهی در عقب
40. ۴۰نی پس ره بینی و نی پیش رانی کسی بشناسی و نی خویش را
41. ۴۱باز گرد ای جان از این ره باز گردلحظه ای با عقل خود دمساز گرد
42. ۴۲عقل می گوید مرو این راه راچنگ زنگی در میفکن شاه را
43. ۴۳از کف خود ملک جاویدان مدهملک جاویدان زکف ارزان مده
44. ۴۴دولت سرمد تورا آماده استخوان نعمت تا ابد بنهاده است
45. ۴۵رو از این دولت متاب ای خوبرویدست از این نعمت بکش ای نیکخوی
46. ۴۶خود تو می دانی که این ره راه نیستور بود پایان آن جز چاه نیست
47. ۴۷لیک شیطان دانشت از یاد برددفتر داناییت را باد برد
48. ۴۸چند گویی باز گردم بعد از آنسالها بگذشت و می گویی همان
49. ۴۹هرچه رفتی راه برگشتن درازمی شود کی می توانی گشت باز
50. ۵۰راه گردد دور تن سست و ضعیفمی شود مرکب تورا لنگ و نحیف
51. ۵۱تا بکی فردا و پس فردا کنیخویش را رسوا از این سودا کنی
52. ۵۲روزگاری شد که فردا گفته ایباز در جای نخستین خفته ای
53. ۵۳من ندانم کی بود فردای تووای تو ای وای تو ای وادی تو
54. ۵۴هین مگو فردا و پس فردا دگربلکه آید عمر تو فردا بسر
55. ۵۵قدر عمر خود چرا نشناختیضایعش کردی و مفتش باختی
56. ۵۶مایه ی عمری که ندهی صد جهانگر دهندت در بهای نرخ آن
57. ۵۷اندک اندک نی بها و نی ثمنمی فروشی جمله را ای بوالحسن