1. ۱ای پدر هنگام رخصت دیر شددل از این ویرانه دیرم سیر شد
2. ۲تا به کی بینم همالان سینه چاکآن یکی در خون و آن دیگر به خاک
3. ۳تا به کی بینم تو را تنها و فرداندر این صحرا میان صد نبرد
4. ۴رخصتی ده تا کشم تیغ از نیامآتش اندازم در این قوم لئام
5. ۵شاهزاده پیش آن شاه ایستادسر برهنه کرد و در پایش فتاد
6. ۶با پدر می‌گفت کای سلطان منچیست سلطان ای تو جان جان من
7. ۷جان به لب آمد مرا از انتظاررخصتی آخر مرا در کارزار
8. ۸لاابالی گشته‌ام صبرم نماندمر مرا این صبر در محنت نشاند
9. ۹ای پدر دیگر نماندم طاقتیاز برای خاطر حق رخصتی
10. ۱۰شاهزاده پیش شه در التماسهفت گردون در ثنا و در سپاس
11. ۱۱مدتی بد پیش آن شه زین نسقدل کباب و جان نهاده بر طبق
12. ۱۲چون چنین دیدش شهنشاه جهاندیده‌ها را کرد سوی آسمان
13. ۱۳کای خدا ای پادشاه جسم و جانای تو دانا هم به پیدا هم نهان
14. ۱۴گرچه جان من علیِ اکبر استجان ولی در راه تو اولی‌تر است
15. ۱۵خوش بود جان در ره تو باختنسوختن پروانه‌سان و ساختن
16. ۱۶پس به رخصت شاه عالم لب گشادگفت چون خواهی روی رو خیر باد
17. ۱۷هین برو ای نور ظلمت سوز منای تو آن خورشید روزافروز من
18. ۱۸هین برو ای راحت من جان منای گل من سرو من ریحان من
19. ۱۹ای تو قربانی و من قربان تومن به قربان لب خندان تو
20. ۲۰من فدای این گل رخسار توکشتهٔ گیسوی عنبربار تو
21. ۲۱هین بیا تا بوسم آن رخسار راتا ببویم زلف عنبربار را
22. ۲۲گرد آیید ای مقیمان حرمپرده‌داران خیام محترم
23. ۲۳توشه بردارید ازین روی چو ماهدیده‌ها را سیر سازید از نگاه
24. ۲۴بعد از این او را امید دید نیستبازگشتن زین سفر امید نیست
25. ۲۵پس وداع جمله کرد آن شهریاربر عقاب باد پیما شد سوار
26. ۲۶گفت از من بر شما بدرود بادوعدهٔ دیدار بر محشر فتاد
27. ۲۷از شما هر کس رسد سوی وطناهل یثرب را چنین گوید ز من
28. ۲۸کای شماها شاد و خرم در وطنیاد آرید از من و ایام من
29. ۲۹ای جوانان چون نشینید از نشاطروز و شب با یکدیگر در یک بساط
30. ۳۰از من و دوران من یاد آوریدوز لب عطشان من یاد آورید
31. ۳۱یاد آرید ای رفیقان وطنگاهگاهی در گلستانها ز من
32. ۳۲نوجوانی چون ببینید ای مهانیاد آرید از وفا زین نوجوان
33. ۳۳از من ای مادر فراموشت مبادخالی از آواز من گوشت مباد
34. ۳۴صبحدم مادر به جای زلف منزلف سنبل را به حسرت شانه زن
35. ۳۵گر نبینی چشم من را شاد و خَوشچشم نرگس را به یادم سرمه کش
36. ۳۶گر نظر خواهی به شمشاد قدملحظه‌ای نه سوی سروستان قدم
37. ۳۷ای پدر از من هزارانت سلامبازگو داری به جدم گر پیام
38. ۳۸پس عنان را سوی میدان کرد بازاز قفایش صد هزاران دیده باز
39. ۳۹آن یکی گفتا که خورشید سماستوان دگر گفتا نه این نور خداست
40. ۴۰این جهان پُر شد ز بانگ آه آهبر فلک شد نالهٔ واحسرتا
41. ۴۱او روان شد سوی میدان جدالآفتاب ایستاد محو آن جمال
42. ۴۲حوریان سر برکشیدند از قصورجمله را بر کف قدح‌های بلور
43. ۴۳او همی رفت و دویدش در رکابگفتی اسماعیل قربان با شتاب
44. ۴۴گوییا می‌گفت و می‌رفتش ز پیلیتنی کنت فداک یا بنی
45. ۴۵من فدای چهر مه سیمای توبودمی من کاشکی بر جای تو
46. ۴۶او روان و صد هزارش دل ز پیاو به سوز و یک جهان در سوگ وی
47. ۴۷تیغ نصرت بر کف و اسپر به دوشبر لبش صد خنده صد چین بر بَروش
48. ۴۸ناگهان از طرف میدان شد عیانهمچو خورشید از کنار آسمان
49. ۴۹نور وی آن پهنه را روشن نمودآن فضا را رشک صد گلشن نمود
50. ۵۰ساحت میدان سراسر نور شدنور حق تابیده کوه طور شد
51. ۵۱طور سینا یا رب این یا کربلاستاین بود شهزاده یا نور خداست
52. ۵۲پهنه و پهنا همه انوار شدکربلا یکسر تجلی بار شد
53. ۵۳صبح صادق بر سپاه شام تافتآفتابی بر همه اجرام تافت
54. ۵۴دیده بگشودند ناگه آن سپاهعالمی دیدند پر نور اله
55. ۵۵دیده‌هاشان خیره شد از آن جمالسینه‌هاشان چاک چاک از آن جلال
56. ۵۶بانگ تکبیر و تبارک زان گروهغلغله افکند در صحرا و کوه
57. ۵۷آن یکی گفتا که پیغمبر رسیدگفت آن یک شیر حق حیدر رسید
58. ۵۸ای امیران بنگرید این شاه کیستشاه چه‌بْود آیتِ الله کیست