1. ۱گفت پیغمبر به پیغام آورشکاین حسین و این سر و این پیکرش
2. ۲کاش بودی صد حسینم در جهانکردمی قربان آن سلطان جان
3. ۳گر حسین بن علی جان من استجان دل خوش بهر سلطان من است
4. ۴گفت جبریل ای شه دنیا و دینای امام خلق ای حق را امین
5. ۵شرط این سودا بود اذن حسینهم رضای آن شفیع خافقین
6. ۶گفت باید با حسین این راز راگفت هم انجام و هم آغاز را
7. ۷پس طلب کرد آن شه گردون بساطنور چشم خویش را با صد نشاط
8. ۸گفت با او از کرامتهای دوستوان نظرها و عنایتهای دوست
9. ۹وان سر ببریده از او خواستنوز سر جان بهر او برخاستن
10. ۱۰خون خود را در ره او ریختنخاک غم بر فرق عالم بیختن
11. ۱۱جان شیرین در رهش درباختنسوختن پروانه‌سان و ساختن
12. ۱۲این بشارت چون شنید آن سبط پاکرخ نهاد از بهر شکر حق به خاک
13. ۱۳از پی تعظیم و تمجید و نیازهم رکوع آورد بهر حق نماز
14. ۱۴پس شکفتش همچو گل آن رخ که ماهسجده آوردی برش هر شامگاه
15. ۱۵از نشاطش آن رخ گلگون شکفتبا تبسم با حیا و شرم گفت
16. ۱۶من که باشم تا مرا باشد سرییا بود جانی مرا یا پیکری
17. ۱۷جسم و جانم جمله در فرمان اوستلایق او گر بود قربان اوست
18. ۱۸گرنه جان از بهر او می‌دادمیجان شیرین مژدگانی دادمی
19. ۱۹لیک دارم از خدا من یک امیدگر برآرد نیست زِ اَلطافش بعید
20. ۲۰رخصتم بخشد که بهر عاصیاندر صف محشر گشایم من زبان
21. ۲۱تا زبان عذرخواهی وا کنمجرمشان با مغفرت سودا کنم
22. ۲۲چون برافتد پرده‌ از آن انجمندر شفاعت برگشاید دست من
23. ۲۳جان خود قربان امت می‌کنممی‌دهم جان و شفاعت می‌کنم
24. ۲۴وحی آمد سوی پیغمبر ز ربما بدادیم آنچه کرد از ما طلب
25. ۲۵تا نخستین قطره خونش را بهااز شفاعت می‌دهیم ای ذوالبها
26. ۲۶وعدهٔ قربانی‌اَش را ذوالجلالپس معین کرد روز و ماه و سال
27. ۲۷کربلاشان شد منی عاشور عیدکس چنین عیدی به عالم کی شنید
28. ۲۸عید جمعی را و جمعی را عزادیده کو تا با حقیقت آشنا
29. ۲۹کو دلی اینجا بفهمد سوگ و سورتا که را ماتم شد و کی را سرور
30. ۳۰دوستان را تا قیامت ماتم استسر به جیب درد و زانوی غم است
31. ۳۱از پی تسلیم و فرمان الهبرد آن شب در حساب سال و ماه
32. ۳۲وعده‌اَش را چون شد ایام وفابارها بستند سوی کربلا
33. ۳۳ای مدینه جامه نیلی کن به براز غم افشان خاک و خاکستر به سر