1. ۱روستایی از دهی آمد به شهردید شهری هر طرف با زیب و فر
2. ۲دید بازار و دکان و چارسویهم در آن میدانها پر هایهوی
3. ۳چشم او افتاد ناگه بر مناربرکشیده سر به آن نیلی حصار
4. ۴نیم راهش منزل تیر نگاهزان نگه هم از سر افتادی کلاه
5. ۵کوته از اوجش کمند واهمهبامش از ذکر ملک پر همهمه
6. ۶دید آن را روستا حیران بماندپای آن ایستاد و صد لاحول خواند
7. ۷گه نظر کردی به بالا گه به زیرگاه گفتی انه رب قدیر
8. ۸یارب این را بهر چه افراشتندتخم آن را در چه عهدی کاشتند
9. ۹چیست این آیا برای چیست ایناینچنین اعجوبه کار کیست این
10. ۱۰سر به جیب فکرت و اندیشه بردهم به دریای تفکر غوطه خورد
11. ۱۱روستا با خود درین فکر و نظررِندَکی را اوفتاد آنجا گذر
12. ۱۲روستا را اندر آنجا دید بازگاه بیند در نشیب و گه فراز
13. ۱۳یافتش حیران کار آن مناربا خیال خود ز حیرت در قمار
14. ۱۴باطن از ظاهر بلی پیدا بودحال دل را رنگ رو گویا بود
15. ۱۵هر کسی را از برون سوی درونراهها باشد ز حد و حصر فزون
16. ۱۶مرد دانا از یکی گفتار توپی برد بر قدر و بر مقدار تو
17. ۱۷نزد مرد هوشمند نکته‌دانقدر کس از یک سخن گردد عیان
18. ۱۸ناتمامی و تمامی را تماممی‌برد پی از قعود و از قیام
19. ۱۹جنبش چشم و نگاه مردمکمر عیارِ مرد را باشد محک
20. ۲۰هم ز رفت و آمد و گفت و شنیدمرد دانا عقل و هوش مرد دید
21. ۲۱می‌شود بر این پزشکان بی تلاشحال جان از نبض و از قاروره فاش
22. ۲۲آه بیجا و نگاه نیم چشملب مکیدن گه به مهر و گه به خشم
23. ۲۳ره نماید سوی صوفی مرد رابا خبر کن مرد عالم گرد را
24. ۲۴اشک یاقوتی و رخسار گهیمی‌دهد از عشق عاشق آگهی
25. ۲۵همچنین آگه شد آن رند لبیبدر مناره حیرت مرد غریب
26. ۲۶آمد و گفت ای برادر کیستیاینچنین حیران و زار از چیستی
27. ۲۷گفت حیران مانده‌ام ای هوشمندمن در این اعجوبهٔ بالا بلند
28. ۲۸حیرتی دارم که آیا چیست ایناز برای چیست، کار کیست این
29. ۲۹گفت باشد نردبان آسمانسر برآورده ز عهد باستان
30. ۳۰هر دعایی می‌رود بالا از اینروزی خلق آید از این بر زمین
31. ۳۱زین سبب این خطه آباد است خوشنی چو آن ده واژگون و رو تُرُش
32. ۳۲گفت بادا بر تو صد احسنت و زهکاش بودی نردبانی هم به ده
33. ۳۳گفت آسان باشد این ای بازیارتخم آن بستان و اندر ده بکار
34. ۳۴تا به یک سالت دهد بر نردباننردبانی برشده بر آسمان
35. ۳۵هم رود بالا نماز و روزه‌تانهم بیاید روزی هر روزه‌تان
36. ۳۶چون شنید آن روستایی این سخنچنگ زد در دامن آن بوالحسن
37. ۳۷کی تو خضر راستی در این دیاررهنمایی کن مرا تخم منار
38. ۳۸داد او را روستا یک مشت زررند دادش یک کف بذرالجزر
39. ۳۹هین برو این تخم فرخنده بکارتا ببار آرد تو را در ده منار
40. ۴۰روستایی شد روان تا روستااهل روستایش سراسر در ثنا
41. ۴۱جمله می‌گفتند شاید ای کریمدر نثار مقدمت گر جان دهیم
42. ۴۲عرصه‌ای را اندر آن ده پاک کردتخم زردک را در آنجا خاک کرد
43. ۴۳روز دادش آب و شبها پاس داشتپاسش از هر دیدهٔ خناس داشت
44. ۴۴سبز گشت و سر زد این در دفینلیک بارش پهن گشتی در زمین
45. ۴۵هرچه او را تربیت می‌کرد بیشپهن تر گشتی بر و بارش ز پیش
46. ۴۶روزها شد بار آن از جا نخاستیک منار آنجا نشد از خاک راست
47. ۴۷سال رفت و تخم آن در خاک مانداز غم و حسرت دل او چاک ماند
48. ۴۸دی رسید و کشته او بر ندادگاو در دریا شد و عنبر نداد
49. ۴۹بهمن آمد برف بارید و تگرگمیوه‌ای سر بر نکرد از زیر برگ
50. ۵۰هر گیاهی را عیان آمد بهارشد خزان و کشت او نامد به بار
51. ۵۱اینچنین پژمرده این حاصل چراستآفت این حاصل آیا از کجاست
52. ۵۲بیل زد دور گزَر بُن را شکافتآن گزر را در زمین بنهفته یافت
53. ۵۳آن گزَر را دید بر شکل مناررو به مرکز می‌رود وارونه وار
54. ۵۴گفت اینک این چغاله نردباناین چغاله نردبان کرزمان
55. ۵۵این چغاله نردبان ای اهل دهاین منار از آن منار شهر به
56. ۵۶لیک وارون رُسته است و می‌رودرو به پشت گاو ماهی تا ابد
57. ۵۷ای دریغا تخم وارون کاشتیمحاصل وارونه زان برداشتیم
58. ۵۸ای دریغا تخممان نابود شداجتهاد و سعیمان مردود شد
59. ۵۹طالع ما سرنگون افتاده چونلاجرم شد کِشتهٔ ما سرنگون
60. ۶۰می‌رود زین نردبان زین پس یقینروزی ما تا زمین هفتمین
61. ۶۱هم دعا و طاعت ما سرنگونمی‌رود تا اسفل‌السافل کنون
62. ۶۲همچنانکه طاعت و اعمال ماوین نماز و روزهٔ چل سال ما
63. ۶۳می‌نیفزاید بجز بُعد و شقامی‌نبگشاید دری بر روی ما
64. ۶۴نی سروری بخشد و نی حالتینی رسد دل را شفا و راحتی
65. ۶۵نی ضیائی می‌رساند نی صفانی یکی از دردهامان را دوا
66. ۶۶ای دریغا عمرمان بر باد رفتعمرمان نی بر طریق داد رفت
67. ۶۷ای دریغا مایه‌مان سودی ندادشعله‌ها کردیم و جز دودی نداد
68. ۶۸عمرنا قد ضاع فی قیل و قالفی نکال اَو ملال اَو خیال
69. ۶۹یا اخلائی ذرونی حالنالیتنی راویت قلباً بالیا
70. ۷۰یا احبائی دعونی ساعةلیت ابغی من همومی راحة
71. ۷۱واگذاریدم دمی با درد خویشبا دل خونین غم پرورد خویش
72. ۷۲سالها با هم نشستیم ای مهانگفتنیها گفته شد فاش و نهان
73. ۷۳ای بسی محفل به هم آراستیمبس نشستیم و بسی برخاستیم
74. ۷۴شمعها شبها بسی افروختیمداستان از یکدگر آموختیم
75. ۷۵گر بد و گر نیک بس باشد کنونپا نهید از خلوتم اکنون برون
76. ۷۶نی شما را داستان تازه‌ای‌ستنی مرا دوران بی اندازه‌ای‌ست
77. ۷۷نی ز صحبتمان مرا کاری گشودنی شما را صحبت من داد سود
78. ۷۸صحبت بیهوده آخر تا به چندبیش از این بر ریش ما و خود مخند
79. ۷۹سال رفت و ماه رفت ایام رفتروز رفت و صبح رفت و شام رفت
80. ۸۰نیمروزی ماند اگر از روزگاررو رو ای همدم مرا با خود گذار
81. ۸۱تا گذارم سر به دشت و کوهسارتا بگریم گاهگاهی زار زار
82. ۸۲تا حساب روزگار خود کنمیک نظر در کار و بار خود کنم
83. ۸۳تا به کی گه ناز این گه ناز آنمحفلم خالی کنید ای دوستان
84. ۸۴محفلم تار است از روی شماسینه تنگ از خلق و از خوی شما
85. ۸۵هر سری را یک هوای دیگر استاین من بیچاره را خود یک سر است
86. ۸۶یک سر و سودای یک عالم کجالوحی و صد رنگ ضد هم کجا
87. ۸۷چون نشاید جمع این اضداد کردخویش را باید ز بند آزاد کرد
88. ۸۸بند بگسل جان من آزاد شوفارغ از هم بستن اضداد شو
89. ۸۹ورنه باشی روز و شب در زیر بارنی تو را کاری گشاید نه‌از تو کار