1. ۱پس در آن شب وه چه شب نوروز اوروز نوروز جهان افروز او
2. ۲وه چه شب رشک هزاران روز عیدوه چه شب صبح سعادت را کلید
3. ۳وه چه شب مشکین‌تر از گیسوی یاروه چه شب خوشبوتر از مشک تتار
4. ۴شب نه بل خلوتسرای اهل رازناز گاه آن نگار دلنواز
5. ۵شب نه بلکه آن نگار نازنینکرده افشان زلف مشکین بر جبین
6. ۶دید ابراهیم آن شب در منامکآمد او را از قباب عز پیام
7. ۷هین بکش در راه من فرزند خویشبگسل از جز یاد ما پیوند خویش
8. ۸سر ببر از تیغ اسماعیل راره مده در خواب خود تأویل را
9. ۹خواب نبود وحی ربانی بودخواب تو کی خواب شیطانی بود
10. ۱۰کی بود شیطان نافرجام راره به سوی انبیا و اولیا
11. ۱۱با ملایک روحشان همدم بوداهرمن را از ملایک رم بود
12. ۱۲روحشان در آسمان باشد به خوابیرجم‌الشیطان منه بالشهاب
13. ۱۳با ملک در آسمانها جانشاناهرمن را کی بود آنجا نشان
14. ۱۴جانشان خود آسمان دیگر استیاد حق آنجا شهاب انور است
15. ۱۵راند از آن آسمان پر سخنلشکر شیطان و حزب اهرمن
16. ۱۶عید قربانست فردا ای خلیلخون آن را در ره ما کن سبیل
17. ۱۷آن دل تو خلوت مخصوص ماستدیگری را اندر آنجا ره کجاست
18. ۱۸هرکه آنجا بی محابا پا نهدسر به زیر خنجر بران دهد
19. ۱۹غیر یک دلبر نمی‌گنجد به دلیا دل ما یا ز غیر ما گُسِل
20. ۲۰روی من بی پرده هر سو جلوه‌گردیده بگشادی به رخسار دگر
21. ۲۱هین برو کفاره آن دیدار راغرق خون او کن این رخسار را
22. ۲۲کشته خواهد غیرت ما غیر رادر گشا فردا صباح‌الخیر را
23. ۲۳هین برو آن سر جدا کن از بدندر سر کویم به خاک و خون فکن
24. ۲۴ای خلیل من به حق جان توخواهم آن سر از تو در دامان تو
25. ۲۵هین ببر آن سر به دامان ای خلیلهم در آغوش افکن آن جسم قتیل
26. ۲۶آن سر و تن را فکن در راه ماگو که می‌خواهد چنین آن شاه ما
27. ۲۷در ره ما بایدش قربان کنیپیکرش در خاک و خون غلطان کنی
28. ۲۸زین بشارت جست از جا آن خلیلآن خلیل باوفای بی عدیل
29. ۲۹در قبول امر آن سلطان دادهر دو دست خویش بر چشمان نهاد
30. ۳۰گفت بخ بخ ای بخت بلندچتر دولت سایه بر فرقم فکند
31. ۳۱جان فدای لطف بی اندازه‌اشمن غلام این پیام تازه‌اش
32. ۳۲من کجا و این عنایت از کجاجز برای خود نمی‌خواهد مرا
33. ۳۳چون تو را از بهر خود خواهد خداسازدت از هرچه غیر از خود جدا
34. ۳۴صد سبب سازد که تنها سازدتاز زن و فرزند دور اندازدت
35. ۳۵سازدت بیگانه از هر آشنادوستانت را بیاموزد جفا
36. ۳۶روی مردم را بگرداند ز توخلق عالم را بکیباند ز تو
37. ۳۷از عنایت زشت سازد خوی توتا گریزد هر کسی از کوی تو
38. ۳۸زرد سازد چهرهٔ گلنار توتب فرستد بر تن بیمار تو
39. ۳۹تا تو را سازد ز جسم و تن ملولتا تو را از بهر خود سازد قبول
40. ۴۰تخم پاشی یا بخشکاند برشیا به سیلابش دهد یا صرصرش
41. ۴۱یا بر آن برقی بریزد یا شرارکای برو جز تخم مهر من مکار
42. ۴۲با تو فرزند تو در جنگ آوردتا ز فرزندت دلت تنگ آورد
43. ۴۳خشم آرد با تو یار مهربانتا جدایی افکندْتان در میان
44. ۴۴کز همه بُرّی و پیوندی به اوبگسلی از جمله دل بندی به او
45. ۴۵هان غیور است آن نگار پرده‌دارجز سر تسلیم پیش او میار
46. ۴۶گر کُشد یا بخشدت تسلیم کندر ره او ترک خوف و بیم کن
47. ۴۷ورنه تسلیم آوری لطفِ الهسازدت تسلیم خواهی یا مخواه
48. ۴۸چون تورا خواهد که آنِ آن شویعندلیب گلستانِ آن شوی
49. ۴۹سوی خود می‌خواندت با صد شتابور نرفتی می‌کشد با صد طناب
50. ۵۰سوی خود در خاک و خونت می‌کشدجان فدایش بین که چونت می‌کشد
51. ۵۱می‌کشد گاهی به خشم و گه به نازرشته گه کوته کند گاهی دراز
52. ۵۲چونکه می‌خواند، روان شو سوی اوسینه و سر کن قدم در کوی او
53. ۵۳گه به زانو گه نشسته گه به سرراه کوی دلکش او می‌سپر
54. ۵۴سر برهنه پا برهنه لوک و لنگپا گهی بر خار میزن گه به سنگ
55. ۵۵گه نشسته گه پیاده گه سوارخفته گاهی بر یمین گاهی یسار
56. ۵۶سینه میکن بر زمین و شو روانمارسان می‌پیچ بر خود سوی آن
57. ۵۷تا تو را خواند برو با عز و نازورنه خواهد بردنت با ترک تاز
58. ۵۸چونکه خود رفتی برش نازت کشدپیش باز آید به خود بازت کشد
59. ۵۹ور ببردت سوی خود نازت کندگه ببندد ور گهی بازت کند
60. ۶۰گه نوازد گه بسوزد از کرمگه شکر ریزد به کامت گاه سم
61. ۶۱لیک سمش داروی جان پرور استآتش او زآب حیوان خوشتر است
62. ۶۲سم او تریاق فاروقت کندآتشش برتر ز عیوقت کند
63. ۶۳آتشش چون آتش زرگر بودسیم و زر را خالص و بی غش کند
64. ۶۴سازد از این تاجهای زرنگارزینت فرق شهان تاج دار
65. ۶۵یا کند زان گوشوار خوش گهرزینت گوش بتان کاشغر
66. ۶۶گوشوار گوش خوبان تتارهمسر زلف و بناگوش و عذار
67. ۶۷وای وای آنکو به پای خود نرفتنی کشیدندش به خود با بند زفت
68. ۶۸در طبیعت خوی اهریمن گرفتدر چه طبع عفن مسکن گرفت
69. ۶۹وای او اخلد الی‌الارض مهانتا ابد خوار و ذلیل و مستهان
70. ۷۰درد اینست ای رفیق نیکخوگر رسیدی ورنه آخر سوی او
71. ۷۱عاقبت خیر است و عیشِ تا ابدخود روی خواهی و خواهی او کشد
72. ۷۲این سخن پیداست او را واگذاررو به سوی ذبح اسماعیل آر