1. ۱آن فلان بی رحم با دندان گزیدگوشهایم را که خون زانها چکید
2. ۲گوش من بگرفت با دندان زکینپاره کرد از زخم دندان آن لعین
3. ۳قاضیا هستی تو چون میزان حقنشر کن در حق من دیوان حق
4. ۴قاضیا مقراض جنگی و جدالقاطع هر فتنه‌ای و قیل و قال
5. ۵از قضایت منطقی کن جوش منتا به محشر حلقه کن در گوش من
6. ۶غافلند این ظالمان از روز دادورنه کی کردند این ظلم و فساد
7. ۷پردهٔ غفلت فرو هشته به دلروی مرآت دل اندوه به گل
8. ۸گفت قاضی قنبر و کافور راسوی من آرید آن مغرور را
9. ۹تا به ضرب دِرّه پشتش بشکنمهم به حبسش در سیه چال افکنم
10. ۱۰یا دیت از او ستانم یا قصاصنیست او را اندکی تن در مناص
11. ۱۱حکم حق است و مناص از او، بدانالحیوة فی‌القصاص از بر بخوان
12. ۱۲ظاهرش یعنی حیوة این و آنقاتلان را هست چون پروای جان
13. ۱۳پنجه نالایند بر خون کسیوارهد از تیغ و خنجرشان بسی
14. ۱۴معنی دیگر حیوة قاتل استنی حیوتی اندرین آب و گل است
15. ۱۵بل حیوة جاودان در ملک خاصزانکه یابد زندگانی از قصاص
16. ۱۶مرده بود او از ستیز و ترکتازاز قصاص او زندگانی یافت باز
17. ۱۷حکم حق را دان مسیح مردگانبخشد ایشان را حیوة جاودان
18. ۱۸آب حیوان است اندر بندگیهرکه زان نوشید یابد زندگی
19. ۱۹زندگی خالی از بیم مماتتا ابد او را بود نعم‌الحیات
20. ۲۰از عدم آدم جمادی مرده شدنی نشاطی یافت نی افسرده شد
21. ۲۱از عنایت یک نظر بر وی فتادپس نبات نیم حس از وی بزاد
22. ۲۲پس به نامی گوشهٔ چشمی گشودزان نظر حیوان ز نامی رخ نمود
23. ۲۳یک نظر دیگر به حیوان باز کردبیضه بشکست و بشر پرواز کرد
24. ۲۴گشت پیدا آدمی نیم جاننیم جانی داشت آن هم ابرمان
25. ۲۵او نه میت بود نه حی درستزندگانی دارد اما سُست و مُست
26. ۲۶نی حیات و نی ممات او را تمامبلکه امر بین امرین ای همام
27. ۲۷آدمی نی زنده و نی مرده استدر میان این دو پا افشرده است
28. ۲۸جمله اوصافش چنین است از نخستشرح آن خواهی ز من بشنو درست
29. ۲۹علم او و اختیار قدرتشهم حیاة و هم کمال و حشمتش