1. ۱آن یکی از نیکبختان سعیدعابدی را بعد مردن خواب دید
2. ۲گفت حق با تو چه کرد ای نیکبختگفت بستم چون ازین ویرانه رخت
3. ۳خواستند از من در آن عالم عملهین چه آوردی بیاور بی مهل
4. ۴عرض کردم من نماز و روزه راوردهای هر شب و هر روزه را
5. ۵وعظ و تدریس و جماعاتم همهفکر و ذکر و علم و طاعاتم همه
6. ۶صد خلل گفتند هریک را فزونمانده من حیران و دلگیر و زبون
7. ۷دست خالی گردن کج ناامیدمانده آنجا لرز لرزان همچو بید
8. ۸موقعی کان زَهرهٔ شیران درددست و پا گم کرده‌ای را چون بُوَد
9. ۹صد چو جبریل و چو میکائیلِ گُردگشته آنجا هر یکی گنجشک خُرد
10. ۱۰انبیا در اضطراب و ارتعاشاولیا در ناله‌های جان خراش
11. ۱۱چون بود حال دل درمانده‌ایآیت نومیدی خود خوانده‌ای
12. ۱۲گفت گشتم چونکه نومید از عملاین خطاب آمد ز حق عزوجل
13. ۱۳کز تو اندر نزد ما یک چیز هستکان تو را این لحظه دست آویز هست
14. ۱۴یاد باشد هیچت ای آزاده مردمی‌شدی در کوچهٔ بغداد فرد
15. ۱۵بود هنگام زمستان عنوددم درون سینه‌ها یخ کرده بود
16. ۱۶اشک می‌بارید از چشم سحاببُد زمین در بحر باران آشتاب
17. ۱۷خانه‌ها را جملگی در بسته بودبلکه مرغان را همه پر بسته بود
18. ۱۸یک هریره دیدی اندر برزنینی پناهی بودش و نی مأمنی
19. ۱۹از فلک می‌ریخت باران و تگرگریخته زان گربه بچه بار و برگ
20. ۲۰هر جهت می‌جست و سوراخی نبودمی‌دوید از هر طرف ناخی نبود
21. ۲۱گه خزیدی در بن دیوار و گاهآستان خانه‌ای کردی پناه
22. ۲۲نی بنِ درگاه و نی بنگاه درسود دادش از تگرگ و از مطر
23. ۲۳دل تو را بر آن هریره سخت سوختشمعی از رأفت به جانت برفروخت
24. ۲۴پس به مهرش برگرفتی از گنادادی‌اش در پوستین خویش جا
25. ۲۵من پسندیدم همان رحمت ز توآفرینها بر تو و رحمت به تو
26. ۲۶رو که بخشیدم تو را ای دل‌کراشمن به آن گربه برو آزاد باش