1. ۱یاسه باشد در میان هندوانهم ز عهد باستان تا این زمان
2. ۲مردگان خود بباید سوختنشعله ها از بهر او افروختن
3. ۳آبنوس و عود و صندل آورندخرمن اندر خرمن آتش می زنند
4. ۴پس بسوزانند جسم مردگانهمچنانکه روحشان در آن جهان
5. ۵خواجه ای را چون سر آید زندگیگرد آیند از پی سوزندگی
6. ۶جمع گردد عالمی از خاص و عامتا بسوزانند آن خواجه همام
7. ۷یک دو تن از خواصگان خلوتشنوعروسان حریم عزتش
8. ۸جسم و جان در حضرتش قربان کنندخویش را بر شعله ی سوزان کنند
9. ۹پس بیارایند از پا تا به سراز زر و مرجان و یاقوت و گهر
10. ۱۰از حریر هند و دیبای فرنگپرنیان سرخ و سبز و لاله رنگ
11. ۱۱کرد هر هفت همچو طاوس بهارلب پر از صد خنده رخ پر از نگار
12. ۱۲دیده ها مکحول و رخها غازه ناکزلف آشفته گریبان کرده چاک
13. ۱۳دست افشان پای کوبان با دلالسوی آتش ره نوردند با عجال
14. ۱۴مؤبدان اندر یمین و در یسارمطربان در نغمه اندر هر کنار
15. ۱۵اینچنین آیند با ناز و خرامتا بر آن خرمن آتش تمام
16. ۱۶تختهای صندل و عود و چناربرفراز هم چو تخت زرنگار
17. ۱۷قبه ای از تختها افراشتهخواجه را بر کنگرش بگذاشته
18. ۱۸نعش خواجه بر فراز تخت ناردور آن جای عروسان تتار
19. ۱۹چونکه آیند آن عروسان پای تختشاد و بر گاو فنا بندند رخت
20. ۲۰دست همت بر تن و بر جان زنندگوی هستی را به صد چوگان زنند
21. ۲۱بگذرند از جسم و از جان رایگاناز برای خواجه ی بیحس و جان
22. ۲۲آستین بر چهره عالم زننداختلاط جسم و جان بر هم زنند
23. ۲۳پس بر آن تخت فنا بالا روندهریکی در جای خود مأوا کنند
24. ۲۴چونکه بنشینند بر آن تخته بستدل ببرند از خود و از هرچه هست
25. ۲۵مرگ پیش از مرگشان پیدا شودچشمشان بینا زبان گویا شود
26. ۲۶خنده ی شادی زنند از انبساطآتش اندر شعله ایشان در نشاط
27. ۲۷پس ببینند آنچه ناید در نظربشنوند آنها کز آن نبود خبر
28. ۲۸زینت و زیور ز خود دور افکنندهم ز دست و گوش و گردن بگسلند
29. ۲۹پس بسوی هرکسی زان انجمنرو کنند آیند با وی در سخن
30. ۳۰آگهش سازند ز استقبال اوآنچه آید پیش او زاحوال او
31. ۳۱بی تفاوت آنچه گویند آن شودعقلها از گفتشان حیران شود
32. ۳۲اینچنین گویند تا آتش فتادهم دهانشان هم زبان برباد داد
33. ۳۳چونکه مردند از خود وفانی شدندآگه از اسرار پنهانی شدند
34. ۳۴هندویی از بهر هندو مرده ایبگذرد از جان نیم افسرده ای
35. ۳۵پرده برچینند از پیشش عیانتا بر او گردد عیان سر نهان
36. ۳۶در ره آن زنده ای سرمد اگرزنده جانی بگذرد از جان و سر
37. ۳۷من نمی دانم بگویم چون شودآنچه باید عقل از آن افزون شود
38. ۳۸ای عجب بنگر که خیل زندگانخویش را سوزند بهر مردگان
39. ۳۹می کند آن زنده ی سرمد طلباز تو جان ندهی عجب ای صد عجب
40. ۴۰نیم جانی ده از آن صد جان ستانپارگین ده چشمه ی حیوان ستان
41. ۴۱یکقدم از خود گذر کن ای ودودپس قدم بگذار در ملک خلود
42. ۴۲از تو تا سر منزل جانان تویکدوگامی پیش نبود جان تو
43. ۴۳هر دو عالم در تو باشد مستترتو نداری از خود ای بابا خبر
44. ۴۴پادشاهی و گدایی می کنیگنج داری بینوایی می کنی
45. ۴۵تشنه می میری و عمان پیش توچیست عمان آب حیوان پیش تو
46. ۴۶گنج اعظم در میان مشت توستخاتم جم در کهین انگشت توست
47. ۴۷تو گدایی می کنی با آه و دودبر در هر خانه ی گبر و یهود
48. ۴۸سال و مه جان می کنی در حرص و آزنام آن را مینهی عمر دراز
49. ۴۹روزها صد جان کنی اندر طلبتا بکف آری دو نان از بهر شب
50. ۵۰پس خوری و فضله سازی نان خویشروز دیگر جان کنی چون روز پیش
51. ۵۱کار تو اینست اندر ماه و سالگاه در جان کندنی گاهی مبال
52. ۵۲روزگاران شغلت این است و فنتزندگانی نبود این جان کندنت
53. ۵۳می کنی جان تا برآید جان توای دریغا درد بیدرمان تو
54. ۵۴در میان چار خصم جنگجویکی برد جان ای رفیق نیکخوی
55. ۵۵گم غم مغلوبی این گاه آنچون تو رفتی خواه این و خواه آن
56. ۵۶چونکه می رانند آخر ای عزیزخود بمیر و از غم مردن گریز
57. ۵۷می توان تا کی غم ایام خوردزنگ از این غم باید از خاطر سترد
58. ۵۸چاره ی این چیست دانی جان مناز وجود خویش بیرون آمدن
59. ۵۹کار آتش بایدت آموختنروز و شب از پای تا سر سوختن
60. ۶۰عمر رفت و روز رفت و شام رفتسال رفت و ماه رفت ایام رفت
61. ۶۱دیگران رفتند پیش گنج و نازدر مقام خانه ی تو پیش باز
62. ۶۲ای تو سرمست هوا هشیار شوای تو در خواب هوس بیدار شو
63. ۶۳پنج روزی پنج و شش خواهد گذشتخواه ناخوش خواه خوش خواهد گذشت
64. ۶۴صد بهشت و دوزخ اندر راه توستدیده ی کار آگهان آگاه توست
65. ۶۵عقبها در پیش داری ای پسرچند چند آخر نشینی بیخبر
66. ۶۶گر از آن سویت خبر نی کافریور خبر داری و در خوابی خری
67. ۶۷پس نباشد آنچه گفتند آگهاناز خبرهای جهانی بی نشان
68. ۶۸ای برادر مرده ای تو بارهازندگانی دیده ای بسیارها
69. ۶۹چونکه مردی از جمادی ای پسرزنده گشتی از نبات سبز و تر