1. ۱من هم استم پهلوان ذوالحسبمن در اینجا و خلیفه در عرب
2. ۲آفریننده چو جان را آفریدبا صفا و بهجت و نور و مزید
3. ۳با کمال بی نیازی در طربخالی از اندوه و فارغ از تعب
4. ۴کنگر ایوان غیبش آشیانطعنه می زد بر زمان و بر مکان
5. ۵غرق در او شش جهت از انبساطبر ملایک خنده می زد از نشاط
6. ۶کرد روزی حق به آن زینسان خطابمن کیم ای روح پاک مستطاب
7. ۷روح گفتا با دو صد غنج و دلالتو بگو تا من کیم ای ذوالجلال
8. ۸گفت بنمایم به تو تا کیستیقدر خود دانی و دانی چیستی
9. ۹پس ردیفش ساخت با انبان تنهم فرستادش به این دارالمحن
10. ۱۰گفت رو چندی به خود دمساز گردخویش را بشناس و آنگه باز گرد
11. ۱۱آمد اینجا و هزاران درد و غمرو به او آورده از دنبال هم
12. ۱۲بود تا کودک نه پا بودش نه دستنی ره رفتن نه یارای نشست
13. ۱۳بسته در قنداقه با بند و رسندر میان فضله خود غوطه زن
14. ۱۴گریه ها کردی بسی در روز و شامتا رسیدی قطره ای شیرش به کام
15. ۱۵چونکه شد مردی و از قنداقه رستشد اسیر روزگار چیره دست
16. ۱۶من نمی گویم در این عالم چه دیدخود تو می دانی چه از دوران کشید
17. ۱۷متحد شد روزگاری با بدنیوسف و گرگند در یک پیرهن
18. ۱۸وه چه آمد بر سرش زین اتحادهیچ مسکین را همان بد مباد
19. ۱۹پای تا سر خون و چرک و گند و گوزدر نجاست غرق از پا تا به پوز
20. ۲۰دور او بگرفته ترس و بیم و هولصد هزاران حاجتش در حوش و حول
21. ۲۱عجز و ذلت دامنش بر کف زدهلشکر امراض گردش صف زده
22. ۲۲یک شکنبه پر ز سرگین در بغلمبرزی پر فضله اش اندر کفل
23. ۲۳گاه می خارد سروگاهی سرینکون گهی می شوید و گاهی جبین
24. ۲۴با شپشها گه رود اندر جوالگاه با کیک و پشه اندر جدال
25. ۲۵الغرض خود را در این عالم شناختپس علم از بهر رفتن برفراشت
26. ۲۶از کثافتها و از آلام تنشد خلاص آن روح پاک ممتحن
27. ۲۷باز فرمودش خدا از امتحانمن انا یا روح اجبنی بالعیان
28. ۲۸با هزاران عجز و بیم و انکسارگفت روح خاکسار شرمسار
29. ۲۹انت رب الارض خلاق السماءذوالجلال والعلی والکبریاء
30. ۳۰تو خدای غالب یکتاستیپادشاه فرد بیهمتاستی
31. ۳۱تو خداوندی و مولای جلیلمن یکی مملوک مفلوک ذلیل
32. ۳۲بنده ی بیدست و پای شرمسارعاجزی مضطر و خاری خاکسار
33. ۳۳از ظلومی دید مسکین آنچه دیداز عذاب و محنت و رنج شدید
34. ۳۴ورنه لطف حق به او همراه بودتا ابد محبوس سجن و چاه بود
35. ۳۵هم ز راه جهل و نادانی خویشپا نهاد از کوه و از گردون به پیش