1. ۱دید خیکی پر فتاده روی آبمی برد آبش بهرسو با شتاب
2. ۲می رود گاهی به بالا گه به زیرگفت با همره که رختم را بگیر
3. ۳تا برآرم من از این آب و جلاین یکی خیک پر از شهد و عسل
4. ۴شد برهنه پس به دریا باز شدغوطه ور در لجه ی ذخار شد
5. ۵شد شناور سوی آن خیک عسلخویش را افکند بروی از عجل
6. ۶از قضا بود آن یکی خرس دغااندر آن غرغاب گشته مبتلا
7. ۷دست و پا گم کرده اندر آن حلیشهر طرف جویای یک برگ حشیش
8. ۸تا مگر خود را بچفساند در آنالغریق یتشبث را بخوان
9. ۹چونکه خود افکند آن طامع بر اواو بر آن چفسیده چون محکم زلو
10. ۱۰دستها در گردن و پا در کمرهین بیا و رقص خرس و خر نگر
11. ۱۱گه فرو رفتند تا قعر زمینگه شدند اندر یسار و گه یمین
12. ۱۲گه به زیر و گه به بالا آمدیگه برآوردی سر و پف پف زدی
13. ۱۳کرد فریاد آن رفیقش کی ودوددست از این خیک عسل بردار زود
14. ۱۴هین بیفکن خیک و از دریا برابگذر از این سود پررنج و بلا
15. ۱۵گفت بگذشتم من از خیک ای رفیقخیک از من نگذرد در این مضیق
16. ۱۶خیک را نادیده من انگاشتمدست از خیک عسل برداشتم
17. ۱۷برنمی دارد ز من دست این عنودالتماس من بکن با خیک زود
18. ۱۸خیک دانی چیست ای یار گزینشهرت بیهوده پیش آن و این
19. ۱۹چیست دانی خیک جاه و منصبتکه از آن گشته سیه روز و شبت
20. ۲۰چیست خیک آن محفل تدریس تومنبر و محراب پر تلبیس تو
21. ۲۱خیک دانی چیست فرزند و زنتچون کمند افتاده اندر گردنت
22. ۲۲خیک چبود این زنان کهنه سالمانده اندر گردن ما چون وبال
23. ۲۳راستی خیکند و خیک زهرمارالفرار از این گروه دیوسار
24. ۲۴روی هاشان خیک و اشکمها چو خیکوان زبانها خنجر و دلها چو دیگ
25. ۲۵خیک چبود این حریفان دغادوستان فاش و اعدای خفا
26. ۲۶ای خدا زین خیکهامان کن خلاصنیست ما را جز تو از اینها مناص
27. ۲۷وهم ما را در مضیق انداختهخرس از خیک عسل نشناخته
28. ۲۸ای خوش آنکو وهم از جانش گریخترشته ی پندار را از هم گسیخت
29. ۲۹وصف ذات فعل خود نابود دیدهرچه دید از آن جهان جود دید
30. ۳۰خویش را فانی و هیچ و نیست دیدآنچه دید از آنکه آن باقیست دید
31. ۳۱این فنای مخلصین است ای پسرخرم آنکو شد خلوصش راهبر