1. ۱کاخ سلطان چون سیاستگه بودپیش مجرم بدتر از صد چه بود
2. ۲با هزاران طبل و کوس و کبر و بادسوی انسانی گرایید ای جماد
3. ۳اندرین گنبد درافکند از غروردور باش و هایهوی و عرو عور
4. ۴بین چگونه گفت در پای حسابیا الهی لیتنی کنت توراب
5. ۵بلکه دارد از وجود خود ندمهی عدم هی هی عدم هی هی عدم
6. ۶می گریزد از گلستان وجودسوی زندان عدم کور و کبود
7. ۷لیکن این نبود بغیر آرزویدیگر از این دام آزادم مجوی
8. ۸دیگرت نبود خلاصی زین تلهای خوش آنکو در عدم باشد یله
9. ۹گرچه زندانست بیغول عدملیک باشد بهر این باغ ارم
10. ۱۰این عدم باشد ارم لیک ای عموبهر آنکه رو ندارد سوی او
11. ۱۱دارد اندر ارض خودبینی خلودبر هوای خویشتن دارد جنود
12. ۱۲روزنی گرچه بود سم الخیاطگر گشاید بهر کس در این رباط
13. ۱۳جانب آن پهن دشت بیکرانسوی آن دریای ژرف درفشان
14. ۱۴هر عذابی باشدش عذب و خوش استباز با یاد خوش او دلکش است
15. ۱۵راستی بنگر که آن آب پلیدکش اگر یک قطره برجایی چکید
16. ۱۶بارها شستی به آبش ریختنیا به خاک تیره اش آمیختن
17. ۱۷می شود خالق شناس الله گوبارگاه قرب حق را راه جو
18. ۱۸می توان صد لطمه خوردن بر قفابر زبان راندن یکی نام خدا
19. ۱۹می توان در کوره ها دل تافتنیاد حق در کوره ی دل یافتن
20. ۲۰چونکه مقصد گوهر غلتان بودموج توفان گلشن ریحان بود
21. ۲۱هر که خواهد تخت و تاج آراستنبایدش اول ز سر برخاستن
22. ۲۲شاهد صحت نگیری در کنارتا نیاشامی دوای ناگوار
23. ۲۳آنکه راهی باشد او را سوی اوکی عدم را می کند او آرزو
24. ۲۴گرچه باشد صد عذابش در وجودعذب باشد جمله با آن بحر جود
25. ۲۵می گریزد تا ابد او از عدممی گذارد جانب هستی قدم
26. ۲۶این عدم لیکن فنای مطلق استدر خدای هستی و ذات حقست
27. ۲۷یک عدم دیگر بود اما مضافکان بود هم قبله ی جان هم مطاف