1. ۱کو همه در راه یار ایثار کردهم تن و هم جان فدای یار کرد
2. ۲چون شنید از جبرئیل او نام دوستآمدش در گوش جان پیغام دوست
3. ۳گفت وه وه از کجا بود این نواتا تن و جان را کنم بر آن فدا
4. ۴کیست این گوینده ی پیغام دوستتا کنم جان را نثار نام دوست
5. ۵بلکه گر بهتر ز جان بودی مراکردمی بر نام جان بخشش فدا
6. ۶دیده بگشود از یمین و از یسارکز کجا بود این نوای جان شکار
7. ۷نوجوانی دید بالای تلیکوه و دشت از نور رویش منجلی
8. ۸گفت کو را ای جوان نیکخویبار دیگر نام آن یکتا بگوی
9. ۹آنچه دارم نیمی از آن مال تومن فدای حال تو و قال تو
10. ۱۰بار دیگر عندلیب خوش نوانغمه سر کرد از نوای جانفزا
11. ۱۱یاد کرد آن طوطی از هندوستانداد هندستان به یاد طوطیان
12. ۱۲بلبلی بر یاد گلشن زد نواعندلیبان را همه دل شد ز جا
13. ۱۳شعله زن شد آتش شوقش چنانکه نه خود دانست و نه جسم و نه جان
14. ۱۴آری آری یاد جانان خوش بودیادشان در سینه چون آتش بود
15. ۱۵چون زند در خرمنی آتش شررشعله اش هر لحظه گردد تیز تر
16. ۱۶گفت با او کی جوان بار دگرنام آن یکتای بی همتا ببر
17. ۱۷آنچه من دارم سراسر زان توهم تن و هم جان من قربان تو
18. ۱۸گفت یک بار دگر آن جبرئیلنام آن یکتای بیمثل و عدیل
19. ۱۹شوق ابراهیم صد چندان فزودکی ز نام آب تشنه شد ورود
20. ۲۰واله و شیدا فتاد آنجا برویهر بن مویش همه سبوح گوی
21. ۲۱گه فتادی واله و حیران به خاکگاه کردی جامه بر تن چاک چاک
22. ۲۲گه نشستی و گهی برخاستیگه شدی افزون و گاهی کاستی
23. ۲۳گه چو گل در صبحدم خندان شدیگه چو ابری در چمن گریان شدی
24. ۲۴چون خیال او تورا مجنون کندپس نمی دانم وصالش چون کند
25. ۲۵این بود تأثیر تصویر و خیالپس اثر یا رب چه باشد در وصال
26. ۲۶نام او تاراج در جانها کندروی او یارب چه توفانها کند
27. ۲۷گفت دیگر من ندارم یک تسوبار دیگر نام او گو بهر او
28. ۲۸بار دیگر آن همایون پر همالب گشود آنجا به تسبیح خدا
29. ۲۹کرد گویا نام آن سلطان فردبا خلیل الله نمی دانم چه کرد
30. ۳۰پس خلیل الله بگفت ای حق پرستآنچه من دارم همه زان تو است
31. ۳۱گرد آور جمله را با خود ببرباز اگر می خواهی اینک جان و سر
32. ۳۲گفت او را جبرئیل ای باوفامرحبا صدمرحبا صد مرحبا
33. ۳۳جبرئیلم من نخواهم ملک و مالاین و صد این مر تورا بادا حلال
34. ۳۴هر دو عالم در وفایت غرق بادافسر خلت تورا بر فرق باد
35. ۳۵آفرین بر همت والای توزیب خلت خلعت بالای تو
36. ۳۶این بگفت و کرد او بدرود و رفتکرد پرواز و گذشت از چار و هفت
37. ۳۷این ز پنج و شش شد آن از هفت و چارچار و هفت و پنج و شش آمد حصار
38. ۳۸نفس را باشد حصار این چار حدراه او زین چار حد گردید سد
39. ۳۹چون شود در خواب فارغ از خواسمی کند از شمع تجرید اقتباس
40. ۴۰با ملایک باشد او را اعتناقدور از ضیق النفس در اختناق
41. ۴۱چون بمردن وارهد از شش جهاتهم از این چار اسطقس بی ثبات
42. ۴۲هم از این نیلی حصار هفت طاقزین سرای تنگ فیروزج رواق
43. ۴۳وارهد از محبس و زندان تنگدور گردد زین قرینان مژنگ
44. ۴۴سر برآرد از فضای عالمیکاینجهان باشد ز دهلیزش خمی
45. ۴۵لیکنش واحسرتا او را اگراندرین زندان نرسته بال و پر
46. ۴۶مرغ بی پر از قفس چون شد برونباشدش دل از غم پرواز خون
47. ۴۷طایری کان را نه بال و پر بوداز گلستانش قفس خوشتر بود
48. ۴۸خاصه گر آن را بود زنجیرهاهم بگردن هم به بال و هم به پا
49. ۴۹مرغ بی پر را قفس مأمن بودچون برون شد طعمه ی برزن بود
50. ۵۰آنکه از زندان برندش پای دارباشدش زندان بهشت نوبهار
51. ۵۱زین سپس گویند آن کفار ردبعد مردن لیسنا کنا نرد
52. ۵۲در جهان جان و گلزار ارمیاد آرند از چنین زندان غم