1. ۱حق تعالی گفت با روح الامینهین برو اخلاص ابراهیم بین
2. ۲هین برو او را بفرما امتحانامتحانش کن به پیدا و نهان
3. ۳داده بود او را خداوند احدگوسفند و گاو بی حد و عدد
4. ۴چارصد سگ با قلاده زرنگارگوسفندش را شبان و راهیار
5. ۵چیزهای دیگرش بر این قیاسآنچه افزون بود از حد و شناس
6. ۶بود روزی آن خلیل تاجداردر کنار دشت و طرف کوهسار
7. ۷گله اش پهن اندران پهنا رمههر طرف صد ساربان و صد رمه
8. ۸در کناری او به صد عجز و نیازگاه در تسبیح و گاهی در نماز
9. ۹نی سخن از گوسفندی نی گلهعالم از تسبیح او پر غلغله
10. ۱۰آسمان سرگشته ی سودای اوقدسیان پرشور از غوغای او
11. ۱۱لب خموش و جان پر از هیهای داشتهی هئی بر یاد آن یکتای داشت
12. ۱۲بی سخن عالم پر از فریاد اوهای و هوی او همه بر یاد او
13. ۱۳دیدهایش محو راه کوی دوستتا که می آید مگر از سوی دوست
14. ۱۴گوش بر ره تاکه گوید نام اودل بهرسو تاکه نوشد جام او
15. ۱۵کامد آن طوطی هندستان قدسبلبل خوش نغمه ی بستان قدس
16. ۱۶آن همایون پرهمای اوج بازعندلیب گلشن اسرار ناز
17. ۱۷آن مبارک طایر عرشی نگرآن برید خوش لقای خوش خبر
18. ۱۸آن گرامی هدهد شهر صباآن نسیم روضه ی صدق و صفا
19. ۱۹آن حمام کنگر بام حرمجبرئیل آن پیک کروبی قدم
20. ۲۰بر تلی چون نوجوانی ایستادلب به نام پاک یزدان برگشاد
21. ۲۱نغمه ای سرکرد بر یاد حبیببرد از جان خلیل الله شکیب
22. ۲۲ناله ای بر یاد او از دل کشیددل از آن در سینه ی عالم تپید
23. ۲۳پس به آواز خوش و بانگ طرببهر تسبیح خدا بگشاد لب
24. ۲۴لب به تسبیح و به تقدیسش گشادغلغل تسبیح در گردون فتاد
25. ۲۵گفت سبوح اله العالمینربنا رب الملایک اجمعین
26. ۲۶غلغلی افتاد از تسبیح آندر میان حلقه ی سبوحیان
27. ۲۷شد بلند از لامکان و از مکاننغمه ی سبوح و قدوس آنچنان
28. ۲۸که مکان و لامکان شد موج زناهرمن درید بر خود پیرهن
29. ۲۹نغمه ی او حلقه بر لاهوت زدلطمه پس لاهوت بر ناسوت زد
30. ۳۰عرشیان در عرش دست افشان شدندبلبلان قدس در طیران شدند
31. ۳۱چرخ در وجد آمد و رقاص شددشت و صحرا بزم خاص الخاص شد
32. ۳۲کوه سرخوش آمد و چالاک شدخاک هم سرگشته چون افلاک شد
33. ۳۳شعله اندر جان ابراهیم زدآتش اندر قلزم تکریم زد
34. ۳۴برقی اندر خرمن صبرش فتادصبر و آرامش، سراسر شد بباد
35. ۳۵ساغر شوقش دگر لبریز شدآتش عشقش شررانگیز شد
36. ۳۶هرچه بینی و نبینی در جهانهرچه هست از آشکارا و نهان
37. ۳۷ذره ذره از ثریا تا ثریحبه حبه از سمک هم تا سما
38. ۳۸آتشی از عشق یار مهرباندر سویدا جمله باشد در نهان
39. ۳۹گر دل هر ذره بشکافی در آنآتشی از عشق می بینی عیان
40. ۴۰گر هیولی جفت آمد با صورعشق صورتگر همی دارد بسر
41. ۴۱راه پیماید بسوی کوه دوستبندر صورت ره عمان اوست
42. ۴۲در بسیط آمد مرکب ای رفیقمرکبی جوید پی قطع طریق
43. ۴۳ور به اقلیم نبات آمد جمادره بسوی کشور هستی گشاد
44. ۴۴جانب حیوان گر آید یا نباتراه جوید سوی او بحر حیات
45. ۴۵ور همی حیوان ز حیوانی جهدرو به شهرستان انسانی نهد
46. ۴۶عشق دیدار میهنش اندر سر استکاندر انسان پرتوی زان مضمر است
47. ۴۷جمله اینها طالب یک مطلبندبهر این مطلب ز خود در مهربند
48. ۴۸می گریزد هریک از خود سوی دوستجملگی را مطلب و مهرب هم اوست
49. ۴۹آنچه می بینی در اقلیم شهودجمله رو دارند در ملک وجود
50. ۵۰لنگ لنگان از عدم بربسته باربار امکانشان به دوش افتقار
51. ۵۱جانب اقلیم هستی ره سپرسوی آن صقع مقدسشان نظر
52. ۵۲چونکه آید اندرین ره بیشترهم نشان هستی آنجا بیشتر
53. ۵۳آن جمادی سوی او پوید همیقرب هستی را از آن جوید همی
54. ۵۴هم به حیوان چون نشان افزونتر استوان حیات آن هستی آن را زیور است
55. ۵۵پویه دارد جانب او آن نباتتا بخود یابد نشانی زان حیات
56. ۵۶هست انسان اندر اقلیم شهودآخرین منزل گه راه وجود
57. ۵۷اندر این آثار هستی بیحد استهرچه بشمارم از آن یک درصد است
58. ۵۸رو به او دارند اهل این سفرسوی او هستند جمله پی سپر
59. ۵۹چون ندید انسان به سلطان وجوداز خود اقرب اندرین ملک شهود
60. ۶۰هم بر آب خویش نقشی تازه زدغیب را پس حلقه بر دروازه زد
61. ۶۱ابلق همت به زیر ران کشیداز شهادت جانب غیبت دوید
62. ۶۲از شهادت مرد و زنده شد به غیبرخش راند از روم تا یثرب صهیب
63. ۶۳عشق سلطان ازل گشتش دلیلتا گذشت از مصر جسم و رود نیل
64. ۶۴بار خود بگشاد در بطحای جانخیمه زد در یثرب روحانیان
65. ۶۵ای بسا منزل کزین مردن بریداز قفس مرغی سوی گلشن پرید
66. ۶۶عشق او را برد تا اقلیم جانشد نهان از جسم و در جان شد عیان
67. ۶۷بیضه بشکست و برآمد زان خروسده خروسی خوشتر از سیصد عروس
68. ۶۸از فضای لامکان پرواز آنطایران عرش هم آواز آن
69. ۶۹آشیانش کنگر ایوان غیبجلوه گاهش ساحت میدان غیب
70. ۷۰بار دیگر هم ز جان پران شودداخل گلزار جان جان شود
71. ۷۱بار دیگر هم از آنجا پر زندخیمه اش را عشق بالاتر زند
72. ۷۲عشق سرکش می کشد بازش عنانتا بجایی کان نیاید در بیان
73. ۷۳اینقدر دانم که عشق ای مرتجاراندش لیکن ندانم تا کجا
74. ۷۴می برد او را ولیکن زین سپسمی نیاید در بیان هیچکس
75. ۷۵عقل را ادراک آن میسور نیستور بود هم شرح آن مستور نیست
76. ۷۶بینهایت راه تا مصر وجودتا به عمان بقا و بحر جود
77. ۷۷رخش عشق سرکشش در زیر پامی برد او را خداوندا کجا
78. ۷۸خاک بود و عشق او را خوار کرددر بهاران خار را گلزار کرد
79. ۷۹باد فروردین در آن گلبن وزیدصد هزاران لاله و گل زان دمید
80. ۸۰غنچه در غنچه دمیدش از نهانغنچه نی بل رشک گلزار جهان
81. ۸۱پس صبا با غنچه پیغامی بگفتکش ز هر غنچه هزاران گل شکفت
82. ۸۲گل شد و دست عنایت زد بسربر سر کروبیان با کروفر
83. ۸۳غنچه گل شد گل شکفت و شد گلابعطر آن رشک جهان مشک ناب
84. ۸۴وان گلاب آمد طراز زلف یارعطرپاش آن دو زلف مشکبار
85. ۸۵عشق از این بسیار کرده است ای عموعشق عاشق را هزار احسنت گو
86. ۸۶ای سفید از نور رحمت روی عشقآفرین بر دست و بر بازوی عشق
87. ۸۷آفرین بر دست این استاد بادبخت آن بیدار و جانش شاد باد
88. ۸۸عشق نبود کیمیای جان بوددرد عالم را همه درمان بود
89. ۸۹مرحبا ای عشق شیرین کار مناز شرارت گرمی بازار من
90. ۹۰مرحبا ای مایه ی سودای منعشق شورانگیز روح افزای من
91. ۹۱ای دو عالم جملگی هست نام تورند و زاهد هر دو مست جام تو
92. ۹۲ای فزون از عرش و کرسی پایه اتکم مبادا از سرکس سایه ات
93. ۹۳مدتی شد کاتشم افسرده استشمع خلوتگاه جانم مرده است
94. ۹۴خشک شد از خون دل مژگان منگل نرست از گلبن دامان من
95. ۹۵از تف اهم فلک آسوده استاشک چشمم را قدم فرسوده است
96. ۹۶وه وه ای عشق خلافت دستگاهای سپاه درد و غم را پادشاه
97. ۹۷ای تورا شاهان فرمانده غلامای تو هم دنیا و هم دین را امام
98. ۹۸رحمتی فرما دلم را شاد کناز قدومت این خراب آباد کن
99. ۹۹با سپاه درد افزون از حسابخیمه زن بر کشور جان خراب
100. ۱۰۰عقل را از ملک دل آواره کنرشته ی عقل و خرد را پاره کن
101. ۱۰۱آتشی در مجمر دل برفروزهرچه از من اندر آن بینی بسوز
102. ۱۰۲من چه گویم در دلم جز یار نیستغیر یاد یار شیرین کار نیست
103. ۱۰۳مدتی شد من ز خود بگریختمآبروی خودپرستان ریختم
104. ۱۰۴خودپرستی هست بر عاشق حراممی نجوید غیر دلبر والسلام
105. ۱۰۵سالها شد می زنم من لاف عشقآشیان کردم به کوه قاف عشق
106. ۱۰۶از غم و دردم وجود آراستنداین چنینم ساختند و خواستند
107. ۱۰۷سینه ای از عشق دارم چاک چاکاز سمک دانند این را تا سماک
108. ۱۰۸یکسره بدرود کردم نام و ننگتا سپردم دل به این شوخان شنگ
109. ۱۰۹تا دو چشم آن سیه چشمان بدیددل برید از هر سیاه و هر سفید
110. ۱۱۰آه و صد آه از نگاه گرمشاناز دل سخت و زبان نرمشان
111. ۱۱۱دام ایمان زلف عنبر بارشانرهزن دین چهره ی گلنارشان
112. ۱۱۲قبله ی جان ابروی پیوستشانآهوی چین چشمهای مستشان
113. ۱۱۳کرده است مژگان آن ابروکماندر بن هر موی من تیری نهان
114. ۱۱۴لیک تیر او ز جان خوشتر بودتیغ او بر فرق من افسر بود
115. ۱۱۵جان فدای تیغ او و تیر اوگردن من بسته ی زنجیر او
116. ۱۱۶تیری افکند و مرا نخجیر کردزلف بگشود و مرا زنجیر کرد
117. ۱۱۷در برم یکشب ز رخ برقع گشودکافرم گردیده بی یادش غنود
118. ۱۱۸از درم یک شب درآمد بیخبرنی شبم را صبح ماند و نی سحر
119. ۱۱۹آن نگار شوخ و پرتمکین منیک شب آمد بر سر بالین من
120. ۱۲۰خنده بر لبها دو چشمش مست خوابپیرهن پاک و ز شور می خراب
121. ۱۲۱زلفها آشفته و ساغر بدستبر سر بالین من آمد نشست
122. ۱۲۲گفت برخیز و بگیر این جام رادرکش و بگذار ننگ و نام را
123. ۱۲۳گفتمش یا مهجتی روحی فداکیا حبیبی ذاب قلبی فی هواک
124. ۱۲۴یا حبیبی لاتکلفنی الشراباننی قد انقضی عهد الشباب
125. ۱۲۵لاتکلفنی شرابا فی السحرما افل شعری و ما غاب القمر
126. ۱۲۶گفت من تازی ندانم ای فتیترک یغمایی کجا تازی کجا
127. ۱۲۷جام می بستان و لب خاموش کناز برای خاطر من نوش کن
128. ۱۲۸این صراحی را بگیر از دست مننوش کن بر یاد چشم مست من
129. ۱۲۹گرچه می خوردن بر زاهد خطاستلیک اگر از دست من باشد رواست
130. ۱۳۰باده نی این آنچه می دانی بودباده نی صهبای روحانی بود
131. ۱۳۱باده ای زالایش اجرام پاکگفته روح قدسیش روحی فداک
132. ۱۳۲خلوت شبها و هنگام سحرباده ی جان پرور اندر جام زر
133. ۱۳۳در کف زیبانگاری همچو مننیست جای انتظار ای ممتحن
134. ۱۳۴ساغر از دستش گرفتم بیدرنگپس شکستم شیشه ی تقوی به سنگ
135. ۱۳۵چون کشیدم مست لایعقل شدماز خود و از این جهان غافل شدم
136. ۱۳۶عالمی دیدم برون از این حواسعالمی بیرون ز تحدید و قیاس
137. ۱۳۷عالمی دیدم برون زین تنگنایعالمی دهلیز آن صد این سرای
138. ۱۳۸عالمی دیدم ورای آب و خاکعالمی دیدم سراسر نور پاک
139. ۱۳۹عالمی دیدم ورای جسم و جانلامکان در لامکان در لامکان
140. ۱۴۰عالمی دور از نفاد عنصریاز هیولی پاک و از صورت بری
141. ۱۴۱عالمی سکان آن روحانیانجمله را در قاف قرب آشیان
142. ۱۴۲گل در آن عالم همه بی زخم خارباده های صاف بی رنج خمار
143. ۱۴۳نوعروسان فارغ از رنگ و نگارصدهزار اندر هزار اندر هزار
144. ۱۴۴هرچه اینجا درد آنجا صاف بودآنچه تیره اندر آن شفاف بود
145. ۱۴۵آنچه اینجا جسم آنجا جان همهآنچه اینجا لفظ آن معنی همه
146. ۱۴۶کز نسیم صبح و آواز خروساز اذان مسجد و ناقوس و کوس
147. ۱۴۷نشئه ی آن می برون رفتم ز سرخویش را دیدم در این عالم دگر
148. ۱۴۸پای بند جسم و صورت جان منرفته از بالین من جانان من
149. ۱۴۹رفت و با خود برد عقل و هوش منوان دل سرگشته ی پرجوش من
150. ۱۵۰نی اثر زان دلبر پیمان گسلوان دل ای وای دل ای وای دل
151. ۱۵۱یارب آن ترک بلا بالا کجاستسرو ناز کوه استغنا کجاست
152. ۱۵۲یا رب آن شوخ طرب انگیز کوخانه سوز تقوی و پرهیز کو
153. ۱۵۳ای خدا هجران یارم می کشدمی کشد هجران و زارم می کشد
154. ۱۵۴ای دریغا آن شراب صاف کوآن عقیق باده ی شفاف کو
155. ۱۵۵ای حریفان طاقت و هوشم نماندعقل دیروز و دل دوشم نماند
156. ۱۵۶ای رفیق از من نصیحت دور دارور کنم بد مستئی معذور دار
157. ۱۵۷ای رفیقان چون دلم هشیار نیستهرچه گویم جای گیرودار نیست
158. ۱۵۸طرح بزمی نو به این طور افکنیدساغری بر یاد او دور افکنید
159. ۱۵۹ساقیا بهر خدا آبی بدهساغر آبی به بیتابی بده
160. ۱۶۰آب نی بل آتشی ده آبناکآتشی از نور عرفان تابناک
161. ۱۶۱آتشی ده کز سراپای وجودهیچ نگذارد نه خاکستر نه دود
162. ۱۶۲آتشی در من زن از صهبای دوشتا که دیگ سینه زان آید بجوش
163. ۱۶۳آتشی در من زن ای ساقی که منسوختم از اشتیاق سوختن
164. ۱۶۴ساقیا جامی که جان نو دهدخانه ی دل را ز نو پرتو دهد
165. ۱۶۵هین بیا ساقی که بزم آراستماز سر جان و جهان برخاستم
166. ۱۶۶صبر دیگر از من شیدا مجوبعد از این صبر از من رسوا مجو
167. ۱۶۷ساقیا برخیز و ساغر نه بکففاش و بی پرده بده می لاتخف
168. ۱۶۸می بده در منبر و محراب دهخرقه ی ناموس من برآب ده
169. ۱۶۹جامه ی تقوای ما را چاک کنگرد زهد از چهره ی ما پاک کن
170. ۱۷۰کن ز محرابم هم از منبر رهاکن مرا زین خودستاییها رها
171. ۱۷۱ساغری از آن شراب ناب دهدفتر زهد مرا برآب ده
172. ۱۷۲دل ملول از جبه و دستار شدسر از این عمامه ها بیزار شد
173. ۱۷۳آتش افکن جبه و دستار راپاره کن این خرقه ی پندار را
174. ۱۷۴ای خوشا بوقی کلاهی از نمدپشت پایی بر تمام نیک و بد
175. ۱۷۵دامن کوهی و طرف لاله زارناله های زار زار از هجر یار
176. ۱۷۶ساقیا آن جام جان افروز دهشربتی زان آب عالم سوز ده
177. ۱۷۷می توان یک خاطری را شاد کرددلفکاری را ز غم آزاد کرد
178. ۱۷۸ساقیا بنگر چسان دل مرده امآتشی در من فکن کافسرده ام
179. ۱۷۹ساقیا برخیز و مجلس ساز کنباز رسم تازه ای آغاز کن
180. ۱۸۰زین سپس دل را هوای دیگر استعندلیبم را نوای دیگر است
181. ۱۸۱دل گرفت از این حریفان کهنساقیا ز ایشان تهی کن انجمن
182. ۱۸۲محفل ما را قلندر وار کنهر قلندر هر کجا بیدار کن
183. ۱۸۳طرحی از نو ساز کن بزمی بخوانیک دو روزی فارغ از قید جهان
184. ۱۸۴آستین افشانده بر کون و مکاندست شسته هم ز جسم و هم ز جان
185. ۱۸۵پا زده بر تخت شاه و تاج سرقاه قاه خنده و برنس ببر
186. ۱۸۶گرد هستیها ز دامن روفتهپای همت بر دو عالم کوفته
187. ۱۸۷کرده دنیا را و عقبی را وداعکلها بالعشق والمعشوق باغ
188. ۱۸۸ساقیا برخیز و ده جام صبوحاین صباحم را ز صهبا کن فتوح
189. ۱۸۹بزم عشرت را بیارا بی سخنشیشه ی ناموس ما را سنگ زن
190. ۱۹۰در رخم بگشا و پس ساغر بدهنقل و بادام و می و شکر بده
191. ۱۹۱عود بر مجمر فکن گل برفشانهم به مجلس مشک و هم عنبرفشان
192. ۱۹۲اندر آن محفل به دور انداز جامای منت صد همچو من کمتر غلام
193. ۱۹۳جام پی در پی به یاد یار دهیاد آن گیسوی عنبر بار ده
194. ۱۹۴باده ده اما به یاد آن نگارآن نگار شوخ چشم زرنگار
195. ۱۹۵جرعه ای ده زان شراب تابناکتا کند دل از غم ایام پاک
196. ۱۹۶بهر حق ما را زمانی یاد کنجانم از جام لبالب شاد کن
197. ۱۹۷تا گذارم پا به فرق فرقدانتا بپیچم دفتر هفت آسمان
198. ۱۹۸سقف این دیر کهن سازم خرابدور سازم از نظر این نه حجاب
199. ۱۹۹هم زمین و هم زمان بر هم زنمهم به خاک این چرخ گردون افکنم
200. ۲۰۰ساغری ده زان شراب ارغوانتا شوم فارغ ز جور آسمان
201. ۲۰۱دور گردونم ز جان دلگیر کردروزگارم در جوانی پیر کرد
202. ۲۰۲ساقیا جامی از آن صهبای نابتا ز سر گیرم همه عهد شباب
203. ۲۰۳باده از خمخانه اندر جام کنفارغم از قید ننگ و نام کن
204. ۲۰۴دل بتنگ آمد مرا از نام و ننگدل ز بند نام و ننگ آمد بتنگ
205. ۲۰۵باده ده نام مرا بر باد دهحق پرستی را به یاران یاد ده
206. ۲۰۶باده ده اما نه زان آب حراملعنة الله علیه بالدوام
207. ۲۰۷باده ده اما نه زان ناپاک آبکش همی خوانند ناپاکان شراب
208. ۲۰۸بلکه زان آبی که باشد قوت روحروح را هردم از آن باشد فتوح
209. ۲۰۹بلکه از آن باده بی شر و شورساقی آن ربهم وصفش طهور
210. ۲۱۰چشمه ی آن سلسبیل کوثر استساقیش هم مصطفی و حیدر است
211. ۲۱۱نشئه ی زان شوق دیدار حبیبخانه سوز صبر و آرام و شکیب
212. ۲۱۲ساقیا از این شراب روح بخشیک قدم بر نغمه ی سبوح بخش
213. ۲۱۳تا بود گر نغمه های دلفریبجان بیفشانیم بر یاد حبیب
214. ۲۱۴ای دو عالم را اشاره سوی توعقل را سررشته گم در کوی تو
215. ۲۱۵ساحت جان عرصه ی میدان توگوی دلها در خم چوگان تو
216. ۲۱۶این دل من در خم چوگان فکنوین تنم در ساحت میدان فکن
217. ۲۱۷از پس پرده سحرگاهی برایک اشارت کن بسوی خود مرا
218. ۲۱۸تا گریزم از خود و هستی خودتا برآرم سر به بدمستی خود
219. ۲۱۹تا جنون کهنه را گویم صلاتا زنم عقل و خرد را پشت پا
220. ۲۲۰فتنه ها دارد سپهر پر ستیزای صفایی هست هنگام گریز
221. ۲۲۱خیز و بگریز از جهان عقل و هوشبر نوای ابلهی انداز گوش
222. ۲۲۲باش ابله تا گریزی زین خرانرو بصحرا کوره و آهوچران