1. ۱چونکه گفتند این سخن را قدسیانگفت با ایشان سخن حی جهان
2. ۲تن اگر چه زاده ی خاک و گل استجان او از صقع عزت نازل است
3. ۳گر تنش از عالم سفلی بودجان او از ذروه ی اعلی بود
4. ۴گر مخمر شد تنش از خاک پستجان او از عالم امرمنست
5. ۵گر غباری جسم او زین طارم استجان او موجی ز یم اعظم است
6. ۶تن اگرچه جسم ناسوتی بودجان او فرزند لاهوتی بود
7. ۷جان چه سباحی است این تن مشک بادبر سر مشکش نشانده اوستاد
8. ۸تا درین قلزم بیاموزد شناهم به سباحان شود او آشنا
9. ۹مشک را منگر ببین سباح رابنگر آن سباح چون تمساح را
10. ۱۰کار تن نبود بغیر از خورد و خوابطاعت آمد شغل جان مستطاب
11. ۱۱بنگرید این طاعت روز و شبشناله های زار یا رب یاربش
12. ۱۲اهل عالم جمله در کفر و نفاقاو به توحید خدای فرد طاق
13. ۱۳آسمان سرگشته ی سودای اوقدسیان پرشور از صهبای او
14. ۱۴خلعت خلت ز جان آمد به تنخلعت تن شد قبا و پیرهن
15. ۱۵بندگی و طاعت جان خلیلکرد او را لایق نام خلیل
16. ۱۶هست جان از عالم امر خداهم فزاید طاعتش عز و بها
17. ۱۷چونکه طاعت با خلوص آمد قرینروح با معبود آمد همنشین
18. ۱۸بنده گر گیرد در این ره راحلهاز عمل در طاعت و در نافله
19. ۱۹می دهد او را به بزم قرب جایتا نبیند نشنود جز از خدای
20. ۲۰جان بود مس بندگی اکسیر اوهم خلوص آن بوته تدبیر او
21. ۲۱چون ز بوته پاک و خالص شد برونگوید او یا لیت قومی یعملون
22. ۲۲پاک گشتم من کنون از غش و غلبازگشتم سوی رب عزوجل
23. ۲۳قطره ای بودم سوی دریا شدمسوی آن دریای بی پهنا شدم
24. ۲۴ذره ای بودم شدم پس آفتابآفتابی در سپهر مستطاب
25. ۲۵چونکه آمد جان ابراهیم جفتبا خلوصش غنچه خلت شگفت
26. ۲۶از خلوص او خلعت خلت گرفتوز محبت افسر عزت گرفت
27. ۲۷ای محبت من ندانم چیستینشئه ی صهبای روحانیستی
28. ۲۸از محبت جسم خاکی جان شودجان از آن خورشید نورافشان شود
29. ۲۹از محبت پور آذر شد خلیلگشت آذر بهر او چون سلسبیل
30. ۳۰زان میان گفتند فوجی از ملککاش می بودی عیارش را محک
31. ۳۱تا شدی پیدا که باشد آن نمازاز ره اخلاص یا راه نیاز
32. ۳۲طاعت او بهر شکر نعمت استیا ز اخلاص است و صدق نیت است
33. ۳۳می پرستد خویش را اندر عملیا خدای خویش را عزوجل
34. ۳۴طاعتی کز بهر امید است و بیمخودپرستی باشد ای مرد سلیم
35. ۳۵طاعت مزدور مجبور است آناز خدا جویی بسی دور است آن
36. ۳۶طاعت احرار جو ای مرد حرتا ازین جو آوری مرجان و در
37. ۳۷طاعت آن باشد که کرد آن شیرمردآن به ملک بندگی یکتا و فرد
38. ۳۸گفت الهی گر عبادت می کنمنی ز بهر نار و جنت می کنم