1. ۱روزگاری از سخن لب دوختمتا سخن از شاه خود آموختم
2. ۲مدتی بودم چو طفل شیر نوشگنگ و خاموش و سراپا جمله گوش
3. ۳تا زبانم لطف آن شه باز کردپس سخن در مدح شه آغاز کرد
4. ۴گر نبودی خلق عالم در حجابهمچو آن خفاش پیش آفتاب
5. ۵در مدیح او سخن سر کردمیعالمی پر دُرّ و گوهر کردمی
6. ۶گر نه چشم اهل دوران کور بودروی شه از چشمشان مستور بود
7. ۷می فکندم پرده از رخسار اوکردمی آیینه با او روبرو
8. ۸آینه لیکن چه آرم بهر کورنزد خفاشان چه گویم من ز هور
9. ۹گر بگویم آنچه آن شد را سزاستخلق را یارای فهمیدن کجاست
10. ۱۰ور بگویم آنچه می‌فهمند خلقیوسفی را زیور آرم کهنه دلق
11. ۱۱آنکه عین الله و وجه الله بودکی بوصف او کسی را ره بود
12. ۱۲چه تواند گفت بینا نزد کورشرح نور و پرتو تابنده هور
13. ۱۳مدح او گویم ولی با خاصگاناز زبان جان ولی نه زین زبان
14. ۱۴صفهٔ دیگر بیارایم کنوناهل جان را گردم آنجا رهنمون
15. ۱۵صفه ای سازم ولی نه از آب و گلسازم آنجا خلوتی با اهل دل
16. ۱۶رازها آریم با هم در میانرازها در پرده نی فاش و عیان
17. ۱۷سرّ یاران کی توان بی پرده گفتسرّشان را باید اندر دل نهفت
18. ۱۸از نهفتن گرچه دل در آتش استباش گو کاین آتش اندر دل خَوش است
19. ۱۹تن در آتش دود خاکستر شوددل ولیکن اندر آذر زر شود
20. ۲۰تن در آتش گر فتد گردد هلاکدل اگر افتاده گردد صاف و پاک
21. ۲۱تن سیه انگِشت ز اخگر می‌شوددل ولی گوگرد احمر می‌شود
22. ۲۲آتش تن لیک جانان را سزدآتش دل پختگان را می سزد
23. ۲۳پخته‌ای باید چه پخته سوختهشعله سان سر تا قدم افروخته
24. ۲۴تا در این افتد از این آتش شررتا ز سوز این شرر یابد خبر
25. ۲۵خلوتی خواهم کنون آراستنهم ز جانان ساحتش پیراستن
26. ۲۶اندر آنجا آتشی افروختنخویش را و همگنان را سوختن
27. ۲۷خلوتی سازم سپهرش آستانصف نشینانش سراسر راستان
28. ۲۸خلوتی روح الامینش پیشکارعشق بالا دست آنجا وندسار
29. ۲۹صفه دویم شه ما خواستهصفه‌ای از نور عشق آراسته
30. ۳۰صفه‌ای چون جان عاشق سوزناکصفه‌ای شمعش ز نور عشق پاک
31. ۳۱من همی گویم که ای سلطان جانای نثار مقدمت جان جهان
32. ۳۲صفهٔ دل بهر تو آراستهجان پیِ خدمت به پا برخاسته
33. ۳۳منظر چشمم قدمگاه شماستسینه و سر وقف در راه شماست
34. ۳۴پای تو حیف است بر چشمان منپا بنه ای شاه من بر جان من
35. ۳۵خاک راهت توتیای دیده‌امدرد تو بر جان هجران دیده‌ام
36. ۳۶رخصتی فرما که بگشایم زبانداستان عشق آرم در میان
37. ۳۷سر کنم از عشق جان بخشا سخنلاله رویانم به صحن انجمن
38. ۳۸آتش دیرینه را دامن زنمآتش اندر مرد و اندر زن زنم
39. ۳۹راستی عشق آتش سرکش بودهر دو عالم گرم از این آتش بود