1. ۱آشنایی بود ما را در جهانآشنا در آشکارا و نهان
2. ۲روزگاران آشنایی داشتیمتخمها از آشنایی کاشتیم
3. ۳ای بسی غمها که شبها خوردمشرنجها در مهربانی بردمش
4. ۴جان فشانیها نمودم در رهشیاوریها هم به گاه و بیگهش
5. ۵زخمها خوردم که یابد مرهمیرنجها بردم که آساید همی
6. ۶تا شنیدم روزی آن بی مهر مَردرشتهٔ مهر و وفا را پاره کرد
7. ۷پاره کرد و بست اندر دشمنیدشمنی سهل است اندر کشتنی
8. ۸بوی خون می‌آمد از گفتار اوبلکه از گفتار و از کردار او
9. ۹گفتمش روزی که آخر ای ودودراست گو از ما چه آمد در وجود
10. ۱۰تا سزاوار جفایم یافتیروی از مهر و محبت تافتی
11. ۱۱گفت چندین پیش از این ای مؤتمنشد مریض آن یک ز نزدیکان من
12. ۱۲پرسش او را نکردی از وفایاد ناوردی تو از بیمار ما
13. ۱۳از تو ما را بود افزون این امیدخنده کردم گفتم ای مرد سعید
14. ۱۴گر ز من نامد ثوابی ناتواناین گنه بخشند در پاداش آن
15. ۱۵بایدت کیفر به اندازه خطامی‌نخواهد این خطا آن ماجرا
16. ۱۶نامدم در رنج خویشی از شمامن تو باید نایی اندر مرگ ما
17. ۱۷نی کمر بر قتل ما بندی چنینآفرین ای آفرین ای آفرین
18. ۱۸آفرین بر ما که از این دوستانمی‌نگیریم اعتبار و امتحان
19. ۱۹تنگ ازین نامهربانان شد دلمکن تهی یارب از ایشان محفلم
20. ۲۰محفل دیگر کنونم آرزوستگریه‌ها از شوقِ آنم در گلوست
21. ۲۱محفلی محفل نشینش قدسیاندور از دور زمان جور از مکان
22. ۲۲محفلی روشن نه از خورشید تاربلکه از آن نور پاک کردگار
23. ۲۳عالمی خواهم برون زین تنگنایعالمی نه قبه‌اش در زیر پای
24. ۲۴عالمی خواهم ورای آب و خاکعالمی زآلایش اجسام پاک
25. ۲۵عالمی پاک از عناصر دامنشدور گردون دور از پیرامنش
26. ۲۶پرتو روزش ز مهر روی اوسایهٔ شبها ز چتر موی او
27. ۲۷گلشنش پرگل ولی گلهای وصلوه چه گلشن چاکران چار فصل
28. ۲۸مطبخش پُر نوش اما نوش جانمخزنش پُر دُر ولی دُرّ گران
29. ۲۹مطلع صبحش گریبان ازلشامگاهش را ابد آمد بدل
30. ۳۰روز و شب آنجا بجز اطوار نیستشب غروب طور باشد تار نیست
31. ۳۱رفت چون طوری سرآمد روز آنروز آن رفت و شبش آمد عیان
32. ۳۲لیک آن شب روز طور دیگر استبلکه از آن روز وی روشنتر است
33. ۳۳همچنین روزش به شب هم مشرب استهر شبی روزی و هر روزی شب است
34. ۳۴بلکه روزش را به شب انجام نیستای خوش آن روزی که آن را شام نیست
35. ۳۵ای خداوندا شبم را روز کنروزهایم را همه نوروز کن
36. ۳۶ای خدا بیرون ازین شامم فکناندر آن نوروز بدرامم فکن
37. ۳۷ای خدا در ره تلالست و جبالرحمتی بَردار از پایم عقال
38. ۳۸ای خدا بنگر اسیرم در قفسنی ره رفتن ز پیش و نی ز پس
39. ۳۹یک عنایت کن قفس را در گشایپس ازین پر بسته بال و پر گشای
40. ۴۰چون گشادی رخصت پرواز دههم توانایی پرم را باز ده
41. ۴۱ای رفیقان خاطرم افسرده استگلبن طبعم کنون پژمرده است
42. ۴۲داستانم را کنون آمد ختامصفه‌ای از طاقدیسم شد تمام
43. ۴۳ای صفایی یک دو روزی لال باشقال را بگذار و فکر حال باش
44. ۴۴صفه‌ای از چار صفه شد تمامآن سه باشد تا تو را آید پیام
45. ۴۵تا پیام آید تو را از پادشاهصفه آرا پادشاه عرش‌گاه
46. ۴۶تا پیام آید ز شاه راستینپنجهٔ یزدان ولی در آستین
47. ۴۷تا پیام آید از آن جان جهانهمچو جان پیدا و همچون جان نهان
48. ۴۸ساقی دین دوره آخر زمانباقی از بهر بقای آن جهان
49. ۴۹نور مطلق آفتاب برج دینآن امان خلق و خالق را امین
50. ۵۰پرده از رخ برفکن ای آفتابای دریغ آن آفتاب اندر حجاب
51. ۵۱ای تو نور چشم خیر المرسلینای تو سالار جهان را جانشین
52. ۵۲پای دولت در رکاب آور کنونتیغ غیرت از نیام آور برون
53. ۵۳ای غضنفر زادهٔ ضِیْغم شکارروبهان در کشورت بین آشکار
54. ۵۴پنجه برکن روبهان در هم شکنتیغ برکش ظالمان را سر فکن
55. ۵۵من چه گویم ملک و کشور از شماستآنچه می‌گویم فضولی و خطاست
56. ۵۶مملکت از توست ای عالیجنابخواه آبادش کن و خواهی خراب
57. ۵۷آنچه می‌گویم ز نادانی بودگفت و ناگفتم پشیمانی بود
58. ۵۸زین خطایم بگذر از لطف عمیمانّنی استغفرالله العظیم