1. ۱هر روز بگه ز در درآییبر دست شراب آشنایی
2. ۲بر ما خوانی سلام سوزانیا رب، چه لطیف و خوش، بلایی!
3. ۳ما را ببری ز سر به عشوهدیوانه کنی، و های هایی
4. ۴ما را چه عدم، چه هست، چون تودر نیست، وجود می‌نمایی
5. ۵دی کرده هزار گونه توبهبگرفته طریق پارسایی
6. ۶چون بیند توبه روی خوبتداند که عدوی تو بهایی
7. ۷بگریزد توبه و دل او رافریادکنان، بیا، کجایی؟
8. ۸گوید که: « رسید مرگ توبهاز توبه دگر مجو کیایی
9. ۹توبه اگر اژدهای نر بودای عشق، زمرد خدایی
10. ۱۰ترجیع نهم به گوش قوالتو گوش رباب را همی مال
11. ۱۱ای بسته ز توبه بیست ترکشبستان قدحی رحیق و درکش
12. ۱۲زیرا که فضای بی‌امانستآن زلف معنبر مشوش
13. ۱۳ای شاهد وقت، وقت شه رخسودت نیکند رخ مکرمش
14. ۱۴بینی کردن چه سود دارد؟با آن که دهان زنی چو گربش
15. ۱۵سجده کن و سر مکش چو ابلیسپیش رخ این نگار مه‌وش
16. ۱۶از شش جهت است یار بیرونپرنور شده ز روش هر شش
17. ۱۷دلدار امروز سخت مستستپرفتنه و غصه و مخمش
18. ۱۸جان دارد صدهزار حیرتاز حسن منقش منقش
19. ۱۹از عشق زمین پر از شقایقدر عشق فلک چنین منعش
20. ۲۰خاموش و شراب عشق کم‌نوشایمن شو از ارتعاش و مرعش
21. ۲۱چون لعل لبت نمود تلقینبر دل ننهیم بند لعلین
22. ۲۲تا ساقی ما توی بیاریکفرست و حرام، هوشیاری
23. ۲۳ای عقل، اگرچه بس عزیزیدر مست نظر مکن به خواری
24. ۲۴گر آن، داری، نکو نظر کنکان کو دارد، تو آن نداری
25. ۲۵گر پای ترا بتی بگیردیکدم نهلد که سر به خاری
26. ۲۶دیوانه شوی که تو ز سودادر ریگ سیاه، تخم کاری
27. ۲۷در مرگ حیات دید عارفچون رست ز دیدهای ناری
28. ۲۸نورآمد و نار را فرو کشتدی را بکشد دم بهاری
29. ۲۹در چشم تو شب اگرچه تیره‌ستدر دیدهٔ او کند نهاری
30. ۳۰می‌گوید عشق با دو چشمش« مستی و خوشی و پرخماری »
31. ۳۱بس کردم، تا که عشق بی‌منتنها بکند سخن گزاری
32. ۳۲امروز دلست آرزومندچون طره اوست بند بربند