1. ۱ای یار گرم دار، و دلارام گرم دارپیش‌آ، به دست خویش سر بندگان بخار
2. ۲خاک تویم و تشنهٔ آب و نبات تودر خاک خویش تخم سخا و وفا بکار
3. ۳تا بردمد ز سینه و پهنای این زمینآن سبزهای نادر و گلهای پرنگار
4. ۴وز هر چهی برآید از عکس روی توسرمست یوسفی قمرین روی خوش عذار
5. ۵این قصه را رها کن تا نوبتی دگرپیغام نو رسید، پیش‌آ و گوش دار
6. ۶پیری سوی من، آمد شاخ گلی به دستگفتم که: « از کجاست » بگفتا: « از آن دیار »
7. ۷گفتم: « از آن بهار به دنیا نشانه نیستکاینجا یکی گلست و دوصد گونه زخم خار »
8. ۸گفتا: « نشانه هست، ولیکن تو خیرهٔکانکس که بنگ خورد، دهد مغز او دوار
9. ۹ز اندیشه و خیال فرو روب سینه راسبزک بنه ز دست، و نظر کن به سبزه‌زار
10. ۱۰ترجیع کن که آمد یک جام مال مالجان نعره می‌زند که بیا چاشنی حلال
11. ۱۱گر تو شراب باره و نری و اوستادچون گل مباش، کو قدحی خورد و اوفتاد
12. ۱۲چون دوزخی درآی و بخور هفت بحر راتا ساقیت بگوید که: « ای شاه، نوش باد»
13. ۱۳گر گوهریست مرد، بود بحر ساغرشدنیا چو لقمهٔ شودش، چون دهان گشاد
14. ۱۴دنیا چو لقمه‌ایست، ولیکن نه بر مگسبر آدمست لقمه، بر آنکس کزو بزاد
15. ۱۵آدم مگس نزاید، تو هم مگس مباشجمشید باش و خسرو و سلطان و کیقباد
16. ۱۶چون مست نیستم نمکی نیست در سخنزیرا تکلفست و ادیبی و اجتهاد
17. ۱۷اما دهان مست چو زنبور خانه‌ایستزنبور جوش کرد، بهر سوی بی‌مراد
18. ۱۸زنبورهای مست و خراب از دهان شهدبا نوش و نیش خود، شده پران میان باد
19. ۱۹یعنی که ما ز خانهٔ شش گوشه رسته‌ایمزان خسروی که شربت شیرین به نحل داد
20. ۲۰ترجیع، بندخواهد ، بر مست بند نیستچه بند و پند گیرد ؟! چون هوشمند نیست
21. ۲۱پیش آر جام لعل، تو ای جان جان ماما از کجا حکایت بسیار از کجا!
22. ۲۲بگشاد و دست خویش، کمر کن بگرد منجام بقا بیاور و برکن ز من قبا
23. ۲۳صد جام درکشیدی و بر لب زدی کلوخلیکن دو چشم مست تو در می‌دهد صلا
24. ۲۴آن می که بوی او بدو فرسنگ می‌رسدپنهان همی کنیش؟! تو دانی، بکن هلا
25. ۲۵از من نهان مدار، تو دانی و دیگرانزیرا که بندهٔ توم، آنگاه با وفا
26. ۲۶این خود نشانه‌ایست، نهان کی شود شراب؟پیدا شود نشانش بر روی و در قفا
27. ۲۷بر اشتری نشینی و سر را فرو کشیدر شهر می‌روی، که مبینید مر مرا
28. ۲۸تو آنچنانک دانی و آن اشتر تو مستعف عف همی کند که ببینید هر دو را
29. ۲۹بازار را بهل سوی گلزار ران شترکانجاست جای مستان، هم جنس و هم سرا
30. ۳۰ای صد هزار رحمت نوبر جمال تونیکوست حال ما که نکو باد حال تو