1. ۱هوش را توزیع کردی بر جهاتمی‌نیرزد تره‌ای آن ترهات
2. ۲آب هش را می‌کشد هر بیخ خارآب هوشت چون رسد سوی ثمار
3. ۳هین بزن آن شاخ بد را خو کنشآب ده این شاخ خوش را نو کنش
4. ۴هر دو سبزند این زمان آخر نگرکین شود باطل از آن روید ثمر
5. ۵آب باغ این را حلال آن را حرامفرق را آخر ببینی والسلام
6. ۶عدل چه بود آب ده اشجار راظلم چه بود آب دادن خار را
7. ۷عدل وضع نعمتی در موضعشنه بهر بیخی که باشد آبکش
8. ۸ظلم چه بود وضع در ناموضعیکه نباشد جز بلا را منبعی
9. ۹نعمت حق را به جان و عقل دهنه به طبع پر زحیر پر گره
10. ۱۰بار کن بیگار غم را بر تنتبر دل و جان کم نه آن جان کندنت
11. ۱۱بر سر عیسی نهاده تنگ بارخر سکیزه می‌زند در مرغزار
12. ۱۲سرمه را در گوش کردن شرط نیستکار دل را جستن از تن شرط نیست
13. ۱۳گر دلی رو ناز کن خواری مکشور تنی شکر منوش و زهر چش
14. ۱۴زهر تن را نافعست و قند بدتن همان بهتر که باشد بی‌مدد
15. ۱۵هیزم دوزخ تنست و کم کنشور بروید هیزمی رو بر کنش
16. ۱۶ورنه حمال حطب باشی حطبدر دو عالم هم‌چو جفت بولهب
17. ۱۷از حطب بشناس شاخ سدره راگرچه هر دو سبز باشند ای فتی
18. ۱۸اصل آن شاخست هفتم آسماناصل این شاخست از نار و دخان
19. ۱۹هست مانندا به صورت پیش حسکه غلط‌بینست چشم و کیش حس
20. ۲۰هست آن پیدا به پیش چشم دلجهد کن سوی دل آ جهد المقل
21. ۲۱ور نداری پا بجنبان خویش راتا ببینی هر کم و هر بیش را