1. ۱شد محمد الپ الغ خوارزمشاهدر قتال سبزوار پر پناه
2. ۲تنگشان آورد لشکرهای اواسپهش افتاد در قتل عدو
3. ۳سجده آوردند پیشش کالامانحلقه‌مان در گوش کن وا بخش جان
4. ۴هر خراج و صلتی که بایدتآن ز ما هر موسمی افزایدت
5. ۵جان ما آن توست ای شیرخوپیش ما چندی امانت باش گو
6. ۶گفت نرهانید از من جان خویشتا نیاریدم ابوبکری به پیش
7. ۷تا مرا بوبکر نام از شهرتانهدیه نارید ای رمیده امتان
8. ۸بدرومتان هم‌چو کشت ای قوم دوننه خراج استانم و نه هم فسون
9. ۹بس جوال زر کشیدندش به راهکز چنین شهری ابوبکری مخواه
10. ۱۰کی بود بوبکر اندر سبزواریا کلوخ خشک اندر جویبار
11. ۱۱رو بتابید از زر و گفت ای مغانتا نیاریدم ابوبکر ارمغان
12. ۱۲هیچ سودی نیست کودک نیستمتا به زر و سیم حیران بیستم
13. ۱۳تا نیاری سجده نرهی ای زبونگر بپیمایی تو مسجد را به کون
14. ۱۴منهیان انگیختند از چپ و راستکه اندرین ویرانه بوبکری کجاست
15. ۱۵بعد سه روز و سه شب که اشتافتندیک ابوبکری نزاری یافتند
16. ۱۶ره گذر بود و بمانده از مرضدر یکی گوشهٔ خرابه پر حرض
17. ۱۷خفته بود او در یکی کنجی خرابچون بدیدندش بگفتندش شتاب
18. ۱۸خیز که سلطان ترا طالب شدستکز تو خواهد شهر ما از قتل رست
19. ۱۹گفت اگر پایم بدی یا مقدمیخود به راه خود به مقصد رفتمی
20. ۲۰اندرین دشمن‌کده کی ماندمیسوی شهر دوستان می‌راندمی
21. ۲۱تختهٔ مرده‌کشان بفراشتندوان ابوبکر مرا برداشتند
22. ۲۲سوی خوارمشاه حمالان کشانمی‌کشیدندش که تا بیند نشان
23. ۲۳سبزوارست این جهان و مرد حقاندرین جا ضایعست و ممتحق
24. ۲۴هست خوارمشاه یزدان جلیلدل همی خواهد ازین قوم رذیل
25. ۲۵گفت لا ینظر الی تصویرکمفابتغوا ذا القلب فی‌تدبیر کم
26. ۲۶من ز صاحب‌دل کنم در تو نظرنه به نقش سجده و ایثار زر
27. ۲۷تو دل خود را چو دل پنداشتیجست و جوی اهل دل بگذاشتی
28. ۲۸دل که گر هفصد چو این هفت آسماناندرو آید شود یاوه و نهان
29. ۲۹این چنین دل ریزه‌ها را دل مگوسبزوار اندر ابوبکری بجو
30. ۳۰صاحب دل آینهٔ شش‌رو شودحق ازو در شش جهت ناظر بود
31. ۳۱هر که اندر شش جهت دارد مقرنکندش بی‌واسطهٔ او حق نظر
32. ۳۲گر کند رد از برای او کندور قبول آرد همو باشد سند
33. ۳۳بی‌ازو ندهد کسی را حق نوالشمه‌ای گفتم من از صاحب‌وصال
34. ۳۴موهبت را بر کف دستش نهدوز کفش آن را به مرحومان دهد
35. ۳۵با کفش دریای کل را اتصالهست بی‌چون و چگونه و بر کمال
36. ۳۶اتصالی که نگنجد در کلامگفتنش تکلیف باشد والسلام
37. ۳۷صد جوال زر بیاری ای غنیحق بگوید دل بیار ای منحنی
38. ۳۸گر ز تو راضیست دل من راضیمور ز تو معرض بود اعراضیم
39. ۳۹ننگرم در تو در آن دل بنگرمتحفه او را آر ای جان بر درم
40. ۴۰با تو او چونست هستم من چنانزیر پای مادران باشد جنان
41. ۴۱مادر و بابا و اصل خلق اوستای خنک آنکس که داند دل ز پوست
42. ۴۲تو بگویی نک دل آوردم به توگویدت پرست ازین دلها قتو
43. ۴۳آن دلی آور که قطب عالم اوستجان جان جان جان آدم اوست
44. ۴۴از برای آن دل پر نور و برهست آن سلطان دلها منتظر
45. ۴۵تو بگردی روزها در سبزوارآنچنان دل را نیابی ز اعتبار
46. ۴۶پس دل پژمردهٔ پوسیده‌جانبر سر تخته نهی آن سو کشان
47. ۴۷که دل آوردم ترا ای شهریاربه ازین دل نبود اندر سبزوار
48. ۴۸گویدت این گورخانه‌ست ای جریکه دل مرده بدینجا آوری
49. ۴۹رو بیاور آن دلی کو شاه‌خوستکه امان سبزوار کون ازوست
50. ۵۰گویی آن دل زین جهان پنهان بودزانک ظلمت با ضیا ضدان بود
51. ۵۱دشمنی آن دل از روز الستسبزوار طبع را میراثی است
52. ۵۲زانک او بازست و دنیا شهر زاغدیدن ناجنس بر ناجنس داغ
53. ۵۳ور کند نرمی نفاقی می‌کندز استمالت ارتفاقی می‌کند
54. ۵۴می‌کند آری نه از بهر نیازتا که ناصح کم کند نصح دراز
55. ۵۵زانک این زاغ خس مردارجوصد هزاران مکر دارد تو به تو
56. ۵۶گر پذیرند آن نفاقش را رهیدشد نفاقش عین صدق مستفید
57. ۵۷زانک آن صاحب دل با کر و فرهست در بازار ما معیوب‌خر
58. ۵۸صاحب دل جو اگر بی‌جان نه‌ایجنس دل شو گر ضد سلطان نه‌ای
59. ۵۹آنک زرق او خوش آید مر تراآن ولی تست نه خاص خدا
60. ۶۰هر که او بر خو و بر طبع تو زیستپیش طبع تو ولی است و نبیست
61. ۶۱رو هوا بگذار تا بویت شودوان مشام خوش عبرجویت شود
62. ۶۲از هوارانی دماغت فاسدستمشک و عنبر پیش مغزت کاسدست
63. ۶۳حد ندارد این سخن و آهوی مامی‌گریزد اندر آخر جابجا