1. ۱هم‌چو قومی که تحری می‌کنندبر خیال قبله سویی می‌تنند
2. ۲چونک کعبه رو نماید صبحگاهکشف گردد که کی گم کردست راه
3. ۳یا چو غواصان به زیر قعر آبهر کسی چیزی همی‌چیند شتاب
4. ۴بر امید گوهر و در ثمینتوبره پر می‌کنند از آن و این
5. ۵چون بر آیند از تگ دریای ژرفکشف گردد صاحب در شگرف
6. ۶وآن دگر که برد مروارید خردوآن دگر که سنگ‌ریزه و شبه برد
7. ۷هکذی یبلوهم بالساهرهفتنة ذات افتضاح قاهره
8. ۸هم‌چنین هر قوم چون پروانگانگرد شمعی پر...ن اندر جهان
9. ۹خویشتن بر آتشی برمی‌زنندگرد شمع خود طوافی می‌کنند
10. ۱۰بر امید آتش موسی بختکز لهیبش سبزتر گردد درخت
11. ۱۱فضل آن آتش شنیده هر رمههر شرر را آن گمان برده همه
12. ۱۲چون برآید صبحدم نور خلودوا نماید هر یکی چه شمع بود
13. ۱۳هر کرا پر سوخت زان شمع ظفربدهدش آن شمع خوش هشتاد پر
14. ۱۴جوق پروانهٔ دو دیده دوختهمانده زیر شمع بد پر سوخته
15. ۱۵می‌تپد اندر پشیمانی و سوزمی‌کند آه از هوای چشم‌دوز
16. ۱۶شمع او گوید که چون من سوختمکی ترا برهانم از سوز و ستم
17. ۱۷شمع او گریان که من سرسوختهچون کنم مر غیر را افروخته