1. ۱این سخن پایان ندارد مصطفیعرضه کرد ایمان و پذرُفت آن فتی
2. ۲آن شهادت را که فَرُّخ بوده استبندهای بسته را بگشوده است
3. ۳گشت مؤمن، گفت او را مصطفیکه امشبان هم باش تو مهمان ما
4. ۴گفت والله تا ابد ضَیف تواَمهر کجا باشم بهر جا که روم
5. ۵زنده کرده و مُعتَق و دربان تواین جهان و آن جهان بر خوان تو
6. ۶هر که بگزیند جزین بگزیدهِ خوانعاقبت دَرَّد گلویش ز استخوان
7. ۷هر که سوی خوان غیر تو روددیو با او دان که هم‌کاسه بود
8. ۸هر که از همسایگی تو روددیو، بی‌شکی که همسایه‌اَش شود
9. ۹ور رود بی‌تو سفر او دوردستدیو بد همراه و هم‌سفرهٔ ویست
10. ۱۰ور نشیند بر سر اسپ شریفحاسد ماهست، دیو او را ردیف
11. ۱۱ور بچه گیرد ازو شهناز اودیو در نسلش بود انباز او
12. ۱۲در نُبی شارکهُمُ گفته‌ست حقهم در اموال و در اولاد ای شفق
13. ۱۳گفت پیغمبر ز غیب این را جَلیدر مقالات نوادر با عَلی
14. ۱۴یا رسول‌الله رسالت را تمامتو نمودی هم‌چو شمسِ بی‌غمام
15. ۱۵این که تو کردی دو صد مادر نکردعیسی از افسونش با عازَر نکرد
16. ۱۶از تو جانم از اجل نَک جان بِبُردعازر ار شد زنده زان دم باز مُرد
17. ۱۷گشت مهمانِ رسول آن شب عربشیر یک بز نیمه خورد و بست لب
18. ۱۸کرد اِلحاحش بخور شیر و رُقاقگفت گشتم سیر والله بی‌نفاق
19. ۱۹این تکلف نیست نِی ناموس و فنسیرتر گشتم از آنک دوش من
20. ۲۰در عجب ماندند جمله اهل بَیتپر شد این قندیل زین یک قطره زَیت؟
21. ۲۱آنچ قوت مرغ بابیلی بودسیری معدهٔ چنین پیلی شود؟
22. ۲۲فُجفُجه افتاد اندر مرد و زنقدر پشّه می‌خورد آن پیل‌تن
23. ۲۳حرص و وهم کافری سرزیر شداژدها از قوت موری سیر شد
24. ۲۴آن گدا چشمیِ کفر از وی برفتلوت ایمانیش لَمتُر کرد و زَفت
25. ۲۵آنک از جوعُ البَقَر او می‌طپیدهم‌چو مریم میوهٔ جنت بدید
26. ۲۶میوهٔ جنت سوی چشمش شتافتمعدهٔ چون دوزخش آرام یافت
27. ۲۷ذات ایمان نعمت و لوتیست هَولای قناعت کرده از ایمان به قَول