1. ۱تو خلیلِ وقتی ای خورشیدهشاین چَهار اطیار ره‌زن را بکش
2. ۲زانک هر مرغی ازینها زاغ‌وشهست عقل عاقلان را دیده‌کَش
3. ۳چار وصف تن چو مرغان خلیلبسمل ایشان دهد جان را سبیل
4. ۴ای خلیل، اندر خلاص نیک و بدسر ببرشان تا رهد پاها ز سد
5. ۵کل توی و جملگان اجزای توبر گشا که هست پاشان پای تو
6. ۶از تو عالم روح زاری می‌شودپشت صد لشکر سواری می‌شود
7. ۷زانک این تن شد مقام چار خونامشان شد چار مرغ فتنه‌جو
8. ۸خَلق را گر زندگی خواهی ابدسر ببر زین چار مرغ شوم بد
9. ۹بازشان زنده کن از نوعی دگرکه نباشد بعد از آن زیشان ضرر
10. ۱۰چار مرغ معنوی راه‌زنکرده‌اند اندر دل خَلقان وطن
11. ۱۱چون امیر جمله دلهای سَویاندرین دور ای خلیفهٔ حق توی
12. ۱۲سر ببر این چار مرغ زنده راسر مدی کن خَلق ناپاینده را
13. ۱۳بط و طاوسست و زاغست و خروساین مثال چار خُلق اندر نفوس
14. ۱۴بط، حرصست و خروس آن شهوتستجاه چون طاوس و زاغ اُمنیتست
15. ۱۵مُنیتش آن که بُوَد اومیدسازطامع تأبید یا عمر دراز
16. ۱۶بط حرص آمد که نوکش در زمیندر تر و در خشک می‌جوید دفین
17. ۱۷یک زمان نبود معطل آن گَلونشنود از حکم جز امر کُلوا
18. ۱۸هم‌چو یغماجیست، خانه می‌کَندزود زود انبان خود پر می‌کند
19. ۱۹اندر انبان می‌فِشارد نیک و بددانه‌های دُر و حبات نخود
20. ۲۰تا مبادا یاغیی آید دگرمی‌فِشارد در جوال او خشک و تر
21. ۲۱وقت تنگ و فرصت اندک، او مخوفدر بغل زد هر چه زودتر بی‌وقوف
22. ۲۲لیک مؤمن ز اعتماد آن حیاتمی‌کند غارت به مَهل و با اَنات
23. ۲۳آمِنست از فوت و از یاغی که اومی‌شناسد قهر شه را بر عدو
24. ۲۴آمنست از خواجه‌تاشان دگرکه بیایندش مزاحم صرفه‌بر
25. ۲۵عدل شه را دید در ضبط حشمکه نیارد کرد کس بر کس ستم
26. ۲۶لاجرم نشتابد و ساکن بوداز فوات حظ خود آمن بود
27. ۲۷بس تانی دارد و صبر و شکیبچشم‌سیر و مؤثرست و پاک‌جیب
28. ۲۸کین تانی پرتو رحمان بودوان شتاب از هزهٔ شیطان بود
29. ۲۹زانک شیطانش بترساند ز فقربارگیر صبر را بِکشد به عقر
30. ۳۰از نُبی بشنو که شیطان در وعیدمی‌کند تهدیدت از فقر شدید
31. ۳۱تا خوری زشت و بری زشت و شتابنی مروت نی‌تانی نی ثواب
32. ۳۲لاجرم کافِر خورد در هفت بطندین و دل باریک و لاغر، زفت بطن