1. ۱آن یکی مرغی گرفت از مکر و داممرغ او را گفت ای خواجهٔ همام
2. ۲ تو بسی گاوان و میشان خورده‌ایتو بسی اشتر به قربان کرده‌ای
3. ۳تو نگشتی سیر زانها در زمنهم نگردی سیر از اجزای من
4. ۴هل مرا تا که سه پندت بر دهمتا بدانی زیرکم یا ابلهم
5. ۵اول آن پند هم در دست توثانیش بر بام کهگل بست تو
6. ۶وآن سوم پندت دهم من بر درختکه ازین سه پند گردی نیکبخت
7. ۷آنچ بر دستست اینست آن سخنکه محالی را ز کس باور مکن
8. ۸بر کفش چون گفت اول پند زفتگشت آزاد و بر آن دیوار رفت
9. ۹گفت دیگر بر گذشته غم مخورچون ز تو بگذشت زان حسرت مبر
10. ۱۰بعد از آن گفتش که در جسمم کتیمده درمسنگست یک در یتیم
11. ۱۱دولت تو بخت فرزندان توبود آن گوهر به حق جان تو
12. ۱۲فوت کردی در که روزی‌ات نبودکه نباشد مثل آن در در وجود
13. ۱۳آنچنان که وقت زادن حاملهناله دارد خواجه شد در غلغله
14. ۱۴مرغ گفتش نی نصیحت کردمتکه مبادا بر گذشتهٔ دی غمت
15. ۱۵چون گذشت و رفت غم چون می‌خورییا نکردی فهم پندم یا کری
16. ۱۶وان دوم پندت بگفتم کز ضلالهیچ تو باور مکن قول محال
17. ۱۷من نیم خود سه درمسنگ ای اسدده درمسنگ اندرونم چون بود
18. ۱۸خواجه باز آمد به خود گفتا که هینباز گو آن پند خوب سیومین
19. ۱۹گفت آری خوش عمل کردی بدانتا بگویم پند ثالث رایگان
20. ۲۰پند گفتن با جهول خوابناکتخم افکندن بود در شوره خاک
21. ۲۱چاک حمق و جهل نپذیرد رفوتخم حکمت کم دهش ای پندگو