1. ۱با مریدان آن فقیر محتشمبایزید آمد که نک یزدان منم
2. ۲گفت مستانه عیان آن ذوفنونلا اِلهَ اِلّا اَنَا ها فَاعْبُدُون
3. ۳چون گذشت آن حال گفتندش صباحتو چنین گفتی و این نبوَد صلاح
4. ۴گفت این بار ار کنم من مشغلهکاردها بر من زنید آن دم هله
5. ۵حق منزّه از تن و من با تنمچون چنین گویم، بباید کُشتنم
6. ۶چون وصیّت کرد آن آزادمردهر مریدی کاردی آماده کرد
7. ۷مست گشت او باز از آن سغراق زفتآن وصیّت‌هاش از خاطر برفت
8. ۸نقل آمد عقل او آواره شدصبح آمد شمع او بیچاره شد
9. ۹عقل چون شحنه‌ست چون سلطان رسیدشحنهٔ بیچاره در کنجی خزید
10. ۱۰عقل سایهٔ حق بود حق آفتابسایه را با آفتاب او چه تاب
11. ۱۱چون پری غالب شود بر آدمیگم شود از مرد وصف مردمی
12. ۱۲هر چه گوید، آن پری گفته بوَدزین سری زان آن سری گفته بوَد
13. ۱۳چون پری را این دم و قانون بوَدکردگارِ آن پری خود چون بوَد؟
14. ۱۴اوی او رفته، پری خود او شدهتُرک بی‌الهام، تازی‌گو شده
15. ۱۵چون به خود آید، نداند یک لغتچون پری را هست این ذات و صفت
16. ۱۶پس خداوند پریّ و آدمیاز پری کی باشدش آخر کمی؟
17. ۱۷شیرگیر ار خون نرّه شیر خَوردتو بگویی او نکرد، آن باده کرد
18. ۱۸ور سخن پردازد از زر کهنتو بگویی باده گفته‌ست آن سخن
19. ۱۹باده‌ای را می‌بود این شر و شورنور حق را نیست آن فرهنگ و زور
20. ۲۰که ترا از تو به کل خالی کندتو شوی پست او سخن عالی کند
21. ۲۱گرچه قرآن از لب پیغمبرستهر که گوید حق نگفت، او کافرست
22. ۲۲چون همای بی‌خودی پرواز کردآن سخن را بایزید آغاز کرد
23. ۲۳عقل را سیل تحیّر در ربودزان قوی‌تر گفت که اوّل گفته بود
24. ۲۴نیست اندر جبّه‌ام الّا خداچند جویی بر زمین و بر سما
25. ۲۵آن مریدان جمله دیوانه شدندکاردها در جسم پاکش می‌زدند
26. ۲۶هر یکی چون ملحدانِ گرده کوهکارد می‌زد پیر خود را بی‌ستوه
27. ۲۷هر که اندر شیخ تیغی می‌خلیدبازگونه از تن خود می‌درید
28. ۲۸یک اثر نه بر تن آن ذوفنونوان مریدان خسته و غرقاب خون
29. ۲۹هر که او سویی گلویش زخم بردحلق خود ببریده دید و زار مُرد
30. ۳۰وآنک او را زخم اندر سینه زدسینه‌اش بشکافت و شد مردهٔ ابد
31. ۳۱وآنک آگه بود از آن صاحب‌قراندل ندادش که زند زخمِ گران
32. ۳۲نیم‌دانش دست او را بسته کردجان ببرد الّا که خود را خسته کرد
33. ۳۳روز گشت و آن مریدان کاستهنوحه‌ها از خانه‌شان برخاسته
34. ۳۴پیش او آمد هزاران مرد و زنکای دو عالَم درج در یک پیرهن
35. ۳۵این تن تو گر تن مردم بدیچون تن مردم ز خنجر گم شدی
36. ۳۶با خودی با بی‌خودی دوچار زدبا خود اندر دیدهٔ خود خار زد
37. ۳۷ای زده بر بی‌خودان تو ذوالفقاربر تن خود می‌زنی آن هوش دار
38. ۳۸زانک بی‌خود فانی است و آمنستتا ابد در آمنی او ساکنست
39. ۳۹نقش او فانی و او شد آینهغیر نقش روی غیر آن جای نه
40. ۴۰گر کنی تف سوی روی خود کنیور زنی بر آینه، بر خود زنی
41. ۴۱ور ببینی روی زشت آن هم تویور ببینی عیسی و مریم توی
42. ۴۲او نه اینست و نه آن او ساده استنقش تو در پیش تو بنهاده است
43. ۴۳چون رسید اینجا سخن لب در ببستچون رسید اینجا قلم درهم شکست
44. ۴۴لب ببند ار چه فصاحت دست داددم مزن والله اعلم بالرّشاد
45. ۴۵برکنار بامی ای مست مدامپست بنشین یا فرود آ والسّلام
46. ۴۶هر زمانی که شدی تو کامرانآن دم خوش را کنار بام دان
47. ۴۷بر زمان خوش هراسان باش توهم‌چو گنجش خفیه کن نه فاش تو
48. ۴۸تا نیاید بر ولا ناگه بلاترس ترسان رو در آن مکمن هلا
49. ۴۹ترس جان در وقت شادی از زوالزان کنار بام غیبست ارتحال
50. ۵۰گر نمی‌بینی کنار بام رازروح می‌بیند که هستش اهتزاز
51. ۵۱هر نکالی ناگهان کان آمدستبر کنار کنگرهٔ شادی بدست
52. ۵۲جز کنار بام خود نبوَد سقوطاعتبار از قوم نوح و قوم لوط