1. ۱صوفیی از فقر چون در غم شودعین فقرش دایه و مطعم شود
2. ۲زانک جنت از مکاره رسته استرحم قسم عاجزی اشکسته است
3. ۳آنک سرها بشکند او از علورحم حق و خلق ناید سوی او
4. ۴این سخن آخر ندارد وان جواناز کمی اجرای نان شد ناتوان
5. ۵شاد آن صوفی که رزقش کم شودآن شبه‌ش دُر گردد و او یم شود
6. ۶زان جرای خاص هر که آگاه شداو سزای قرب و اجری‌گاه شد
7. ۷زان جرای روح چون نقصان شودجانش از نقصان آن لرزان شود
8. ۸پس بداند که خطایی رفته استکه سمن‌زار رضا آشفته است
9. ۹هم‌چنانک آن شخص از نقصان کشترقعه سوی صاحب خرمن نبشت
10. ۱۰رقعه‌اش بردند پیش میر دادخواند او رقعه جوابی وا نداد
11. ۱۱گفت او را نیست الا درد لوتپس جواب احمق اولی‌تر سکوت
12. ۱۲نیستش درد فراق و وصل هیچبند فرعست او نجوید اصل هیچ
13. ۱۳احمقست و مردهٔ ما و منیکز غم فرعش فراغ اصل نی
14. ۱۴آسمان‌ها و زمین یک سیب دانکه‌ز درخت قدرت حق شد عیان
15. ۱۵تو چو کرمی در میان سیب دروز درخت و باغبانی بی‌خبر
16. ۱۶آن یکی کرمی دگر در سیب هملیک جانش از برون صاحب‌علم
17. ۱۷جنبش او وا شکافد سیب رابر نتابد سیب آن آسیب را
18. ۱۸بر دریده جنبش او پرده‌هاصورتش کرمست و معنی اژدها
19. ۱۹آتشی که اول ز آهن می‌جهداو قدم بس سست بیرون می‌نهد
20. ۲۰دایه‌اش پنبه‌ست اول لیک اخیرمی‌رساند شعله‌ها او تا اثیر
21. ۲۱مرد اول بستهٔ خواب و خورستآخر الامر از ملایک برترست
22. ۲۲در پناه پنبه و کبریتهاشعله و نورش برآید بر سها
23. ۲۳عالم تاریک روشن می‌کندکندهٔ آهن به سوزن می‌کند
24. ۲۴گرچه آتش نیز هم جسمانی استنه ز روحست و نه از روحانی است
25. ۲۵جسم را نبود از آن عز بهره‌ایجسم پیش بحر جان چون قطره‌ای
26. ۲۶جسم از جان روزافزون می‌شودچون رود جان جسم بین چون می‌شود
27. ۲۷حد جسمت یک دو گز خود بیش نیستجان تو تا آسمان جولان‌کنیست
28. ۲۸تا به بغداد و سمرقند ای همامروح را اندر تصور نیم گام
29. ۲۹دو درم سنگست پیه چشمتاننور روحش تا عنان آسمان
30. ۳۰نور بی این چشم می‌بیند به خوابچشم بی‌این نور چه بود جز خراب
31. ۳۱جان ز ریش و سبلت تن فارغستلیک تن بی‌جان بود مردار و پست
32. ۳۲بارنامهٔ روح حیوانیست اینپیشتر رو روح انسانی ببین
33. ۳۳بگذر از انسان هم و از قال و قیلتا لب دریای جان جبرئیل
34. ۳۴بعد از آنت جان احمد لب گزدجبرئیل از بیم تو واپس خزد
35. ۳۵گوید ار آیم به قدر یک کمانمن به سوی تو بسوزم در زمان