1. ۱آن شنیدی داستان بایزیدکه ز حال بوالحسن پیشین چه دید
2. ۲روزی آن سلطان تقوی می‌گذشتبا مریدان جانب صحرا و دشت
3. ۳بوی خوش آمد مر او را ناگهاندر سواد ری ز سوی خارقان
4. ۴هم بدانجا نالهٔ مشتاق کردبوی را از باد استنشاق کرد
5. ۵بوی خوش را عاشقانه می‌کشیدجان او از باد باده می‌چشید
6. ۶کوزه‌ای کو از یخابه پر بودچون عرق بر ظاهرش پیدا شود
7. ۷آن ز سردی هوا آبی شدستاز درون کوزه نم بیرون نجست
8. ۸باد بوی‌آور مر او را آب گشتآب هم او را شراب ناب گشت
9. ۹چون درو آثار مستی شد پدیدیک مرید او را از آن دم بر رسید
10. ۱۰پس بپرسیدش که این احوال خوشکه برونست از حجاب پنج و شش
11. ۱۱گاه سرخ و گاه زرد و گه سپیدمی‌شود رویت چه حالست و نوید
12. ۱۲می‌کشی بوی و به ظاهر نیست گلبی‌شک از غیبست و از گلزار کل
13. ۱۳ای تو کام جان هر خودکامه‌ایهر دم از غیبت پیام و نامه‌ای
14. ۱۴هر دمی یعقوب‌وار از یوسفیمی‌رسد اندر مشام تو شفا
15. ۱۵قطره‌ای بر ریز بر ما زان سبوشمه‌ای زان گلستان با ما بگو
16. ۱۶خو نداریم ای جمال مهتریکه لب ما خشک و تو تنها خوری
17. ۱۷ای فلک‌پیمای چست چست‌خیززانچ خوردی جرعه‌ای بر ما بریز
18. ۱۸میر مجلس نیست در دوران دگرجز تو ای شه در حریفان در نگر
19. ۱۹کی توان نوشید این می زیردستمی یقین مر مرد را رسواگرست
20. ۲۰بوی را پوشیده و مکنون کندچشم مست خویشتن را چون کند
21. ۲۱خود نه آن بویست این که اندر جهانصد هزاران پرده‌اش دارد نهان
22. ۲۲پر شد از تیزی او صحرا و دشتدشت چه کز نه فلک هم در گذشت
23. ۲۳این سر خم را به کهگل در مگیرکین برهنه نیست خود پوشش‌پذیر
24. ۲۴لطف کن ای رازدان رازگوآنچ بازت صید کردش بازگو
25. ۲۵گفت بوی بوالعجب آمد به منهم‌چنانک مر نبی را از یمن
26. ۲۶که محمد گفت بر دست صبااز یمن می‌آیدم بوی خدا
27. ۲۷بوی رامین می‌رسد از جان ویسبوی یزدان می‌رسد هم از اویس
28. ۲۸از اویس و از قرن بوی عجبمر نبی را مست کرد و پر طرب
29. ۲۹چون اویس از خویش فانی گشته بودآن زمینی آسمانی گشته بود
30. ۳۰آن هلیلهٔ پروریده در شکرچاشنی تلخیش نبود دگر
31. ۳۱آن هلیلهٔ رسته از ما و منینقش دارد از هلیله طعم نی
32. ۳۲این سخن پایان ندارد باز گردتا چه گفت از وحی غیب آن شیرمرد