1. ۱آن یکی با دلق آمد از عراقباز پرسیدند یاران از فراق
2. ۲گفت آری بد فراق الا سفربود بر من بس مبارک مژده‌ور
3. ۳که خلیفه داد ده خلعت مراکه قرینش باد صد مدح و ثنا
4. ۴شکرها و حمدها بر می‌شمردتا که شکر از حد و اندازه ببرد
5. ۵پس بگفتندش که احوال نژندبر دروغ تو گواهی می‌دهند
6. ۶تن برهنه سر برهنه سوختهشکر را دزدیده یا آموخته
7. ۷کو نشان شکر و حمد میر توبر سر و بر پای بی توفیر تو
8. ۸گر زبانت مدح آن شه می‌تندهفت اندامت شکایت می‌کند
9. ۹در سخای آن شه و سلطان جودمر ترا کفشی و شلواری نبود
10. ۱۰گفت من ایثار کردم آنچ دادمیر تقصیری نکرد از افتقاد
11. ۱۱بستدم جمله عطاها از امیربخش کردم بر یتیم و بر فقیر
12. ۱۲مال دادم بستدم عمر درازدر جزا زیرا که بودم پاک‌باز
13. ۱۳پس بگفتندش مبارک مال رفتچیست اندر باطنت این دود نفت
14. ۱۴صد کراهت در درون تو چو خارکی بود انده نشان ابتشار
15. ۱۵کو نشان عشق و ایثار و رضاگر درستست آنچ گفتی ما مضی
16. ۱۶خود گرفتم مال گم شد میل کوسیل اگر بگذشت جای سیل کو
17. ۱۷چشم تو گر بد سیاه و جان‌فزاگر نماند او جان‌فزا ازرق چرا
18. ۱۸کو نشان پاک‌بازی ای ترشبوی لاف کژ همی‌آید خمش
19. ۱۹صد نشان باشد درون ایثار راصد علامت هست نیکوکار را
20. ۲۰مال در ایثار اگر گردد تلفدر درون صد زندگی آید خلف
21. ۲۱در زمین حق زراعت کردنیتخمهای پاک آنگه دخل نی
22. ۲۲گر نروید خوشه از روضات هوپس چه واسع باشد ارض الله بگو
23. ۲۳چونک این ارض فنا بی‌ریع نیستچون بود ارض الله آن مستوسعیست
24. ۲۴این زمین را ریع او خود بی‌حدستدانه‌ای را کمترین خود هفصدست
25. ۲۵حمد گفتی کو نشان حامدوننه برونت هست اثر نه اندرون
26. ۲۶حمد عارف مر خدا را راستستکه گواه حمد او شد پا و دست
27. ۲۷از چه تاریک جسمش بر کشیدوز تک زندان دنیااش خرید
28. ۲۸اطلس تقوی و نور مؤتلفآیت حمدست او را بر کتف
29. ۲۹وا رهیده از جهان عاریهساکن گلزار و عین جاریه
30. ۳۰بر سریر سر عالی‌همتشمجلس و جا و مقام و رتبتش
31. ۳۱مقعد صدقی که صدیقان دروجمله سر سبزند و شاد و تازه‌رو
32. ۳۲حمدشان چون حمد گلشن از بهارصد نشانی دارد و صد گیر و دار
33. ۳۳بر بهارش چشمه و نخل و گیاهوآن گلستان و نگارستان گواه
34. ۳۴شاهد شاهد هزاران هر طرفدر گواهی هم‌چو گوهر بر صدف
35. ۳۵بوی سر بد بیاید از دمتوز سر و رو تابد ای لافی غمت
36. ۳۶بوشناسانند حاذق در مصافتو به جلدی های هو کم کن گزاف
37. ۳۷تو ملاف از مشک کان بوی پیازاز دم تو می‌کند مکشوف راز
38. ۳۸گل‌شکر خوردم همی‌گویی و بویمی‌زند از سیر که یافه مگوی
39. ۳۹هست دل مانندهٔ خانهٔ کلانخانهٔ دل را نهان همسایگان
40. ۴۰از شکاف روزن و دیوارهامطلع گردند بر اسرار ما
41. ۴۱از شکافی که ندارد هیچ وهمصاحب خانه و ندارد هیچ سهم
42. ۴۲از نبی بر خوان که دیو و قوم اومی‌برند از حال انسی خفیه بو
43. ۴۳از رهی که انس از آن آگاه نیستزانک زین محسوس و زین اشباه نیست
44. ۴۴در میان ناقدان زرقی متنبا محک ای قلب دون لافی مزن
45. ۴۵مر محک را ره بود در نقد و قلبکه خدایش کرد امیر جسم و قلب
46. ۴۶چون شیاطین با غلیظیهای خویشواقف‌اند از سر ما و فکر و کیش
47. ۴۷مسلکی دارند دزدیده درونما ز دزدیهای ایشان سرنگون
48. ۴۸دم به دم خبط و زیانی می‌کنندصاحب نقب و شکاف روزنند
49. ۴۹پس چرا جان‌های روشن در جهانبی‌خبر باشند از حال نهان
50. ۵۰در سرایت کمتر از دیوان شدندروحها که خیمه بر گردون زدند
51. ۵۱دیو دزدانه سوی گردون روداز شهاب محرق او مطعون شود
52. ۵۲سرنگون از چرخ زیر افتد چنانکه شقی در جنگ از زخم سنان
53. ۵۳آن ز رشک روحهای دل‌پسنداز فلکشان سرنگون می‌افکنند
54. ۵۴تو اگر شلی و لنگ و کور و کراین گمان بر روحهای مه مبر
55. ۵۵شرم دار و لاف کم زن جان مکنکه بسی جاسوس هست آن سوی تن